Ο Άνθρωπος της Άμμου - Ε. Τ. Α. Χόφμαν | Ηχητικό Βιβλίο Ελληνικά - Audiobook

Τίτλος πρωτότυπου: Ernst Theodor Amadeus Hoffmann "Der Sandmann" (1817) Το «Sandman» (γερμανικά: Der Sandmann) είναι ένα διήγημα του E. T. A. Hoffmann. Ήταν το πρώτο σε ένα βιβλίο διηγημάτων του 1817 με τίτλο Die Nachtstücke (Τα νυχτερινά κομμάτια). Η ιστορία περιέχει ένα παράδειγμα μιας τρομακτικής απεικόνισης του λαϊκού χαρακτήρα, του Sandman, ο οποίος σύμφωνα με την παράδοση: "είναι ένας κακός άνθρωπος, που έρχεται στα παιδιά όταν δεν θέλουν να πάνε για ύπνο και ρίχνει μια χούφτα άμμο στα μάτια τους, ώστε να αρχίσουν να αιμορραγούν. Βάζει τα μάτια τους σε μια τσάντα και τα μεταφέρει στο μισοφέγγαρο για να ταΐσει τα δικά του παιδιά, που κάθονται στη φωλιά εκεί πάνω. Έχουν στραβά ράμφη σαν κουκουβάγιες, ώστε να μπορούν να μαζεύουν τα μάτια των άτακτων ανθρώπινων παιδιών".Ο τρόμος στο The Sandman δεν ξεκινά με ένα τέρας. Ξεκινά με τον τρόπο που θυμάται ο Nathanael. Ο φόβος του να χάσει τα μάτια του τον συνοδεύει. Ο Φρόιντ αποκαλούσε αυτό το είδος φόβου «απόκοσμο», όταν κάτι κρυμμένο επιστρέφει και κάνει το οικείο να φαίνεται παράξενο. Ο Todorov αποκαλούσε ιστορίες όπως αυτή «φανταστικές», επειδή ποτέ δεν λένε τι είναι πραγματικό. Δεν επιβεβαιώνουν. Απλώς σε αφήνουν σε μια κατάσταση αβεβαιότητας. Ο Kofman πίστευε ότι δεν είχε να κάνει με αυτό που είδε ο Ναθαναήλ. Είχε να κάνει με το πόσο εύκολα άλλαξε η άποψή του για τον κόσμο. Όταν η διαφορά μεταξύ πραγματικού και μη πραγματικού αρχίζει να θολώνει, όλα τα άλλα αρχίζουν επίσης να αλλάζουν.Οι χαρακτήρες και η σύγκρουση ορίζονται για πρώτη φορά στις τρεις πρώτες επιστολές της ιστορίας. Επιπλέον, παρουσιάζεται η ψυχολογική σύγκρουση του πρωταγωνιστή, Ναθαναήλ, ο οποίος είναι διχασμένος μεταξύ παραισθήσεων και πραγματικότητας. Ο Ναθαναήλ αγωνίζεται όλη του τη ζωή ενάντια στο μετατραυματικό στρες που προέρχεται από ένα τραυματικό επεισόδιο με τον Άνθρωπο της Άμμου στην παιδική του εμπειρία. Μέχρι το τέλος παραμένει ανοιχτό το ερώτημα αν αυτή η εμπειρία ήταν πραγματική ή απλώς ένα όνειρο του νεαρού Ναθαναήλ. Το κείμενο αφήνει σαφώς ανοιχτή την απόφαση, καθώς προσφέρει δύο ερμηνείες: την πεποίθηση του Ναθαναήλ ότι υπάρχει μια σκοτεινή δύναμη που τον ελέγχει και την αντίθετη άποψη της Κλάρα ότι πρόκειται μόνο για ένα ψυχολογικό στοιχείο.Ο χαρακτήρας Coppelius/Coppola μπορεί να θεωρηθεί όχι ως πραγματικός φυσικός χαρακτήρας, αλλά ως μεταφορά, αντιπροσωπεύει τη σκοτεινή πλευρά του Nathanael. Η ιστορία συνεχίζει να περιστρέφεται γύρω από την όραση και το τι σημαίνει όταν δεν μπορείς να εμπιστευτείς αυτό που βλέπεις. Ο φόβος του Ναθαναήλ δεν αφορά μόνο τα μάτια του. Αφορά την απώλεια της επαφής του με την πραγματικότητα. Τόσο ο Warner όσο και ο Castle συνδέουν αυτόν τον φόβο με μηχανές που μοιάζουν με ανθρώπους, αλλά φαίνονται κάπως παράξενες. Η Olimpia είναι το επίκεντρο αυτού του φαινομένου. Ο Sandman συνέχισε να παραμένει σχετικός. Οι ιστορίες του Πόε κινούνται μέσα από τον φόβο με τρόπους που φαίνονται οικείοι, και η αποκάλυψη μοιάζει παρόμοια χωρίς να αντιγράφει τον Χόφμαν. Ο Φρόιντ συμπεριέλαβε την ιστορία στα γραπτά του για το παράξενο. Εστίασε στον φόβο της απώλειας των ματιών και στο πώς κάτι που κάποτε ήταν οικείο μπορεί ξαφνικά να φαίνεται λάθος. Άλλοι συγγραφείς συνέχισαν να εμπνέονται από την ιστορία. Μερικοί εξέτασαν τον τρόπο με τον οποίο η ιστορία εξελίσσεται. Τα πράγματα φαίνονται αληθινά, αλλά την επόμενη στιγμή δεν είναι. Το έδαφος συνεχίζει να μεταβάλλεται. Η Olimpia παρέμεινε μέρος αυτού. Δεν μιλάει και υπάρχει για να την παρακολουθούν και να προσπαθούν να βρουν κάτι ανθρώπινο. Αυτή η αντίδραση δεν σταμάτησε ποτέ. Εξακολουθεί να υπάρχει όταν οι άνθρωποι μιλούν για μηχανές και για το τι κάνει κάτι να φαίνεται ζωντανό.Εικόνα από την τηλεοπτική μεταφορά του 2012.Το έργο υπάρχει ελευθέρα διαθέσιμο εδώ: https://de.wikisource.org/wiki/Der_SandmannΜετάφραση και ανάγνωση Γρηγόριος ΚαλογιάννηςΗ ηχογράφηση δεν έχει κερδοσκοπικό χαρακτήρα. Επιτρέπεται η αναπαραγωγή, αναδημοσίευση και ενσωμάτωση, με αναφορά στην πηγή και τους δημιουργούς.