Ο Διαμαντένιος Φακός - Φιτζ Τζέημς Ο Μπράιαν | Ηχητικό Βιβλίο Ελληνικά - Audiobook

Τίτλος πρωτότυπου: Fitz-James O'Brien "The Diamond Lens" (1858)Ο Ο'Μπράιαν δεν έχει χαρακτηριστεί άδικα ως ο «κελτικός Πόε». Από τα πιο διάσημα έργα του (μετά το «Τι ήταν αυτό;»), ο «Διαμαντένιος φακός» είναι πλούσιος σε ποιητικές εικόνες και μοτίβα, και όμως διατηρεί μια μοναδική πρωτοτυπία που εξασφαλίζει τη φήμη του ως αριστούργημα επιστημονικής φαντασίας. Το κύριο θέμα του είδους κατά τους τρεις αιώνες που ακολούθησαν τη «Νέα Ατλαντίδα» του Φράνσις Μπέικον ήταν η ανακάλυψη νέων, συχνά Εδέμικων πολιτισμών μέσω της χρήσης της τεχνολογίας ή της τύχης. Κούφιες γαίες, μυστηριώδη νησιά, χαμένοι κόσμοι, κοσμικά ταξίδια και ταξίδια στο χρόνο απέδωσαν παράξενες και ιδιαίτερα καλλιεργημένες κοινωνίες στο μαγεμένο αναγνωστικό κοινό τους. Αν και ορισμένα από αυτά τα μυθιστορήματα ήταν καυστικά ή σατιρικά, συχνά παρουσίαζαν παρθένες ουτοπίες ή φανταστικούς παραδείσους. Η επιδρομή του O'Brien στο είδος του «ευρεθέντος κόσμου» είναι συνοπτική και φιλοσοφική. Ο άνθρωπος δεν χρειάζεται να σκάψει στη γη ή να προβάλει τον εαυτό του στον ουρανό για να εντοπίσει την τελειότητα: αρκεί να κοιτάξει πιο προσεκτικά τις ίδιες τις σταγόνες της βροχής που χτυπούν το τζάμι του παραθύρου του. Υπάρχει όμως μια προειδοποίηση για τον εγωιστή μονομανή - η αποτυχία να φροντίσουμε τις ανάγκες των επιθυμητών αντικειμένων μας μπορεί να οδηγήσει στην καταστροφή τους, και τη δική μας. Η επιρροή του Πόε είναι θαυμάσια αισθητή στον «Διαμαντένιο φακό», χωρίς να καταδυναστεύει τη μοναδική αφήγηση: ο μονομανής μελετητής που αποφεύγει την κοινωνία και τις συμβάσεις - η εμμονή των παθών του - μια φαινομενικά τέλεια γυναίκα της οποίας η ομορφιά λιώνει στη φθορά όταν δεν λαμβάνει υπόψη του τις θνητές ανάγκες της- οι κατηγορίες για τρέλα και οι υποψίες για αναξιόπιστη αφήγηση - και η μεθοδική, αρρωστημένα λογική περιγραφή του φόνου, όλα κατευθύνουν τον αναγνώστη στην κληρονομιά του Πόε. Τόνοι από τον Φρανκενστάιν της Μαίρη Σέλεϊ και τον αντικοινωνικό της αντιήρωα εφιστούν επίσης την προσοχή μας, εδραιώνοντας τον «Φακό» με ασφάλεια στην παράδοση της γοτθικής επιστημονικής φαντασίας. Ο Λίνλεϊ ξεχνά να φροντίσει τις θνητές ανάγκες του θησαυρού του (βλ. «Λιγεία», «Μορέλα», «Το οβάλ πορτρέτο»), βλέποντάς την περισσότερο ως αντικείμενο κατοχής και επιθυμίας παρά ως ανεξάρτητο πλάσμα. Το αν ο Ο'Μπράιαν έγραψε τον «Φακό» για να ασκήσει κριτική στην κοινωνία του είναι ίσως αδιάφορο, αλλά ανεξάρτητα από τα φιλοσοφικά του κίνητρα, το αποτέλεσμα είναι μια πρωτοφανής προσθήκη στην παράδοση της γοτθικής επιστημονικής φαντασίας, γεμάτη φαντασία, υπερφυσικότητα, επιστημονικές λεπτομέρειες και πικρό ανθρώπινο πάθος. Όμως το θαύμα έχει κόστος, και όταν το ακάλυπτο Ιδανικό εκτίθεται στις σκληρές συνθήκες της πραγματικότητας, δεν αργεί να μαραθεί στη βλαβερή ατμόσφαιρα του εγωισμού, της απληστίας και της ματαιοδοξίας. Συμβολικά, στον Λίνλεϊ έχει δοθεί η επιλογή να εσωτερικεύσει την Animula - να επανασυνδεθεί με αυτό το χαμένο ή παραμελημένο κομμάτι της πικρής ψυχής του - αναζητώντας μια σύνδεση με ανθρώπινα όντα (δηλαδή την όμορφη Σινιορίνα), αλλά το απορρίπτει αυτό και σπεύδει πίσω στο σπίτι του, όπου αρνείται να αναζητήσει την Animula (ή ακριβέστερα, αυτό που αντιπροσωπεύει) έξω από την πολυπόθητη σταγόνα νερού. Ως αποτέλεσμα, χάνει την ικανότητα να αναβιώνει την εσωτερική του Animula, και τόσο η πνευματική όσο και η φυσική Animula είναι καταδικασμένες σε ασφυκτικό θάνατο - όπως ακριβώς η ικανότητα του Λίνλεϊ για κοινωνική ανάπτυξη και εξωτερική αγάπη καταπνίγεται από την ανάγκη του να οχυρωθεί η νεοανακαλυφθείσα ψυχή του.Πηγή ανάλυσης: https://www.oldstyletales.com/single-post/2019/07/03/fitz-james-obriens-the-diamond-lens-a-two-minute-summary-and-analysis-of-the-classic-fantΤο έργο υπάρχει ελευθέρα διαθέσιμο εδώ: https://www.gutenberg.org/files/23169/23169-h/23169-h.htmΜετάφραση και ανάγνωση Γρηγόριος ΚαλογιάννηςΗ ηχογράφηση δεν έχει κερδοσκοπικό χαρακτήρα. Επιτρέπεται η αναπαραγωγή, αναδημοσίευση και ενσωμάτωση, με αναφορά στην πηγή και τους δημιουργούς.