Odc. 53 - Ten o zeitgeiscie podczas nowojorskich wyborów

wyborach na burmistrza Nowego Jorku. Najmłodszy w historii miasta, pierwszy muzułmanin i zdeklarowany socjalista na tym stanowisku, Mamdani stał się fenomenem kulturowym, który wykroczył daleko poza politykę. Czy zamieniamy się w podcast polityczny? Nie, ale uważamy że ducha czasów nie da się odlepić od polityki i postaramy się zrozumieć co tu się zadziało. Nowa jakość komunikacji politycznej - Kampania Mamdaniego wyróżniała się świeżą (FRESH! VIBRANT!), autentyczną komunikacją, szczególnie w mediach społecznościowych. Jego sztab mistrzowsko operował nowoczesną typografią, rzemieślniczym, pozbawionym AI-owych naleciałości, podejściem do tworzenia treści i unikał sztuczności generowanej przez AI. Mamy tu lekki powidok z kampanii Obamy z 2008 roku, również przynoszącej nową jakość w komunikacji politycznej. Wspominamy też nieudaną kampanię Kamali Harris, której zabrakło tej autentyczności. Ekonomia fandomu i "hope scrolling" - Mamdani nie tyle współpracował z influencerami, co stworzył autentyczną społeczność fanów, którzy z własnej inicjatywy angażowali się w kampanię (bo "im zależy"). Tu pojawia się "hope scrolling" (w kontrze do "doom scrolling"), gdzie użytkownicy mediów społecznościowych dzielili się pozytywnymi treściami związanymi z kampanią. Istotną rolę odegrała też jego żona - 28-letnia artystka syryjskiego pochodzenia, która reprezentuje nowoczesne, otwarte oblicze islamu. Zeitgeist pokoleniowy i powrót socjalizmu - Mamdani idealnie wyczuł nastroje millenialsów rozczarowanych niespełnionymi obietnicami kapitalizmu, w którym mieszkanie i rodzina są dobrami luksusowymi zarezerwowanymi dla majętnych. Jego socjalistyczne postulaty (m.in. darmowe autobusy, zamrożenie czynszów) trafiły do pokolenia, które straciło nadzieję na dostatnie życie obiecywane przez poprzedni system. Nie ma co ukrywać, że ten zwrot ku socjalizmowi wśród młodych wyborców niepokoi nawet czołowych przedstawicieli technologicznego establishmentu, jak Peter Thiel. Kto by się spodziewał, że obietnica godnego życia może być koszmarem technologicznych magnatów.Odcinek pokazuje, jak autentyczność, świeżość i wyczucie pokoleniowych nastrojów mogą prowadzić do niespodziewanych zmian w politycznym krajobrazie, tworząc historie, które - jak mówi Monika - "nikt by nie wymyślił", przypominające scenariusz filmu z Netflixa, gdzie "wygrywa nadzieja, miłość i autentyczność".Wszystkie materiały znajdziecie pod tym linkiem.