Ontvangen om te delen

Als negenjarige kreeg ik mijn eerste betaalde baantje. Ik werd gespot en geronseld door een winkelier die mij bezig zag met vuil opruimen op straat. Vanaf dat moment werd ik betaald vuilprikker in het winkelcentrum van onze wijk. Drie keer per week struinde ik daar rond, voor een weekloon van zeven euro en vijftig cent. Ik voelde mij de koning te rijk.   Werken zat er dus al vroeg in, maar geven vond ik lastiger. Want geld weggeven betekent afzien van de mogelijkheid om het voor jezelf te besteden. Jaren later las ik het boek ‘Carrière met God’ van Ken Costa. Hij was topbankier bij een Londense bank en zette zich in voor Alpha Internationaal, een evangelisatienetwerk. Hij stelde dat als iemand van 90% van zijn inkomen niet kan leven, dit waarschijnlijk ook met 100% niet lukt. Hierbij gebruikte hij voorbeelden van studenten en jonge christelijke werknemers die dit als richtlijn hanteerden voor zichzelf. Zij kwamen in de praktijk niets te kort.  Sommigen stellen dat deze tien procentnorm een Bijbelse richtlijn is. Uit het Nieuwe Testament kan ik dit echter niet opmaken. Het geeft echter wel richting, want waarom zouden we dit kleine deel als rijke westerlingen niet kunnen missen? Giften zijn voor belijdende christenen een onderdeel van de vaste maandlasten. Naar mijn ervaring is dat een vreugdevolle gewoonte. Je geeft immers weg, wat je eerst mocht ontvangen.  Geven doe je echter niet alleen met geld. Ook tijd mogen we inzetten. Onze levenstijd is immers in Gods hand, we krijgen het in bruikleen. Probeer doorlopend voor tenminste één vrijwilligersproject een deel van je tijd te geven. Als iedereen wat bijdraagt, maken vele handen samen licht werk.  Als negenjarige vuilprikker werkte ik voor een zakcentje, nu besef ik dat dit van boven kwam. Want al onze werkkracht en het daaruit voortvloeiende loon komt vanuit Gods Vaderlijke hand. Wie beseft dat alles wat wij kregen een gave is, leert delen om niet. Laat daarom je hart spreken, maar dan zoals de Heere het bedoelt. Delen als liefdedienst.    Deze column werd eerder gepubliceerd in een interkerkelijke belijdenismap, waarin goede doelen zich presenteerden aan belijdeniscatechisanten.