Павел Усаў. Чаму пасля пяці канферэнцый дыяспары гучыць пытанне: “а які вынік?”

Два гады таму Аляксандр Лукашэнка заяўляў, што Арменія нікому не патрэбна і пра яе забудуць без падтрымкі буйных лідараў. Чацвёртага траўня ў Ерыване праходзіць Саміт еўрапейскіх лідараў. Тым часам на выходных у Варшаве прайшла V Канферэнцыя беларусаў і беларусак свету — чарговая сустрэча дыяспары, палітыкаў і актывістаў, дзе зноў спрабавалі адказаць на пытанне, як дзейнічаць у доўгай сітуацыі выгнання. Але разам з размовамі пра каардынацыю і салідарнасць усё гучней гучыць і сумнеў: ці даюць такія форумы рэальны палітычны вынік, ці дэмакратычная інфраструктура ўжо жыве па сваёй унутранай логіцы — з праектамі, грантамі і канферэнцыямі, але без адчувальнага ўплыву на сітуацыю ўнутры Беларусі. Паралельна абвастраецца і ўнутраная спрэчка ў самім дэмакратычным полі: паміж стаўкай на моцную арганізаваную дыяспару і крытыкай сістэмы, якая, на думку яе апанентаў, усё больш замыкаецца на самой сабе і страчвае сувязь з запытам беларусаў. Дадаецца і прынцыповы канфлікт падыходаў — ад жорсткай лініі “ціску” да дыскусій пра магчымыя эфекты частковага змякчэння адносін з Мінскам, што частка актараў успрымае як легітымізацыю рэжыму. Пра гэта і не толькі ў эфіры Еўрарадыё гаворым з доктарам палітычных навук, сябрам ініцыятывы “Вольная Беларусь” Паўлам Усавым. Асобна закранаем тэму выбараў ў Каардынацыйную раду і кантэкст вызвалення і вывазу з Беларусі журналіста Анджэя Пачобута — як сімвала складанай і неадназначнай дынамікі, у якой любыя “зрухі” адразу становяцца прадметам вострых палітычных інтэрпрэтацый.