penis seks tapınma ve ibadet. Geçmişin saklanan sırları

İnsan ırkının evriminde hiçbir konu, cinsel tapınma konusundan daha büyük bir öneme ve öneme sahip değildir – üretici organların doğanın yaratıcı güçlerinin sembolleri olarak tapınması. İnançlarımızdan, dilimizden ve kurumlarımızdan silinmez bir şekilde etkilenir. Teolojinin temelini oluşturur ve Ali uluslarının mitolojilerinin temelini oluşturur. Mevcut dini sembollerimizin ve kilise mimarimizin kaynağıdır ve en tanıdık ve kutsal kutlamalarımızın çoğunun kökenidir. Tek kelimeyle, dini inanç ve ibadetin temelidir. Cinsel ibadet ya da fallikizm, herhangi bir ırkla ya da dünya tarihindeki belirli bir çağla sınırlı değildi. Bu, dünyanın ilk uluslarında ortak olan ibadet şekliydi; doğanın yaşam ve üreme konusundaki büyük gizemindeki tezahürlerinden evrensel olarak ilham alan bir ibadet. Fallikizmin en yüksek gelişimine eski Mısırlılar, Asurlular, Hindular, Yunanlılar ve Romalılar tarafından ulaşılırken, bu din biçiminin varlığının kanıtı, insanın yaşadığı dünyanın her yerinde bulunabilir. İran, Hindistan, Seylan, Çin, Japonya, Burma, Cava, Arabistan, Suriye, Asya Minör, Mısır, Etiyopya, Avrupa ve Britanya Adaları, Meksika, Orta Amerika, Peru ve batı yarımkürenin diğer çeşitli bölümleriyle birlikte Ali, fallik ibadetin ilkel bir din biçimi olarak evrenselliğini ve teolojik inançların ortak kökenini destekleyen bol miktarda kanıt sunar. Bununla birlikte, cinsel ibadetin yalnızca geçmiş çağlara özgü olduğu varsayılmamalıdır. Bugün dünyanın ali bölgelerindeki ilkel halklar arasında yaygındır; ve içinde Bu din biçiminin binlerce yıldır kesintisiz olarak var olduğu Hindistan Yıllar geçtikçe, şu anda yüz milyondan fazla gerçek fallik tapınan var. Zufii ve diğer Kuzey Amerika kabileleri arasında fallikizm büyük ölçüde dini törenlerine girerken, Pasifik adalarının çoğunun ve Afrika'nın çeşitli bölgelerinin yerlileri, yaratıcı işlevlere ibadet etmede en ateşli adanmışlardır ve dinlerini ilkel doğallığın gerçekçi ve eşitsiz bir şekilde uygularlar. Örneğin, dil çalışmasında, bir kelimenin veya bir ismin birincil anlamının tamamen değiştirildiği sayısız örnek buluruz. Zaman içinde orijinal anlam gücünü yitirmiş ve sözcük, başlangıçta sahip olduğu anlamla hiçbir benzerliği olmayan, yeni bir anlama uyarlanmıştır; aptal sözcüğümüzde olduğu gibi (bin örnekten birini çitlemek için), orijinal Yunanca'da, özel bir vatandaşı görevde bulunan ve zihinsel niteliklerine atıfta bulunmayan birinden ayırmak için kullanılan bir terimdi. Aynı şekilde, toplumsal geleneklerimizin birçoğu yüzyıllar boyunca bize geldi ve ya bir alışkanlık meselesi olarak ya da orijinal amaçları uzun zamandır unutulmuş ya da modası geçmiş olsa da, mevcut koşullara uydukları için korunuyorlar. Bu, bir selamlaşma şekli olarak el sıkışma geleneğimizde gösterilmiştir; her insanın hemcinslerini öldürmeye hazır olduğu ve iyi niyet ve dostluğun en iyi şekilde bir insanın bir başkasına sağ elini vermesiyle, böylece kılıcını çekememesiyle barışa elverişli niyetlerini göstererek gösterebileceği günlerde başlayan bir uygulama; ve bugüne kadar, sağ eli, solun dışlanmasına vermeye devam ediyoruz, her ne kadar bunun anlamı ve nedeni artık mevcut olmasa da. Öyleyse, bugünkü evlilik geleneklerimiz, ilkel ve modern kurumlar arasında var olan ilişkinin ve toplumsal organizmanın temel özelliklerinin, büyüme ve gelişme çağları boyunca ali boyunca var olan insulülüğünün ve sürekliliğinin çarpıcı bir örneğini sunuyor mu? Muhtemelen, evlilik geleneklerimizin çoğunun birincil nedenini aramak için duran çok az kişi vardır - neden kadının düğünden önce hediye almasıdır; neden erkek her zaman gelinin evine gider ve gelin asla damadın evine gitmez, evlenmek için; damadın neden "en iyi adam" tarafından karşılandığı, Neden gelinin parmağına bir yüzük taktırıyor ve neden bir düğün yolculuğunda onunla birlikte aceleyle uzaklaşıyor?