2. พระเดชพระคุณหลวงปู่นำบูชาพระกัมมัฏฐาน: การนมัสการและขอขมาพระรัตนตรัยเพื่อชำระกายวาจาใจ (แบบย่อ)

ผู้กล่าวนำ: พระมงคลเทพมุนี (สด จนฺทสโร)ผู้กล่าวตาม: พระเทพญาณมงคล วิ. (เสริมชัย ชยมงฺคโล)สรุปหัวข้อทั้งหมดในไฟล์การบูชาพระพุทธเจ้า: การกล่าวบูชาพระผู้มีพระภาคเจ้า ว่าเป็นที่พึ่งที่สามารถ "กำจัดทุกข์ได้จริง"การบูชาพระธรรม: การกล่าวบูชาพระธรรมที่ตรัสไว้ดีแล้ว ว่าเป็นที่พึ่งที่สามารถ "กำจัดภัยได้จริง"การบูชาพระสงฆ์: การกล่าวบูชาพระสงฆ์ผู้ปฏิบัติดี ว่าเป็นที่พึ่งที่สามารถ "กำจัดโรคได้จริง"การนมัสการพระรัตนตรัยและวัตถุประสงค์ของการขอขมา: การกราบพระรัตนตรัย และการตั้งใจแน่วแน่เพื่อขอขมาโทษ ให้กาย วาจา ใจ บริสุทธิ์เป็น "ภาชนะรับรองพระธรรม พระสงฆ์"การนอบน้อมด้วยนะโม 3 หน: การกล่าวนะโม 3 จบ เพื่อนอบน้อมพระพุทธ พระธรรม พระสงฆ์ ในกาลทั้งสาม คือ อดีต ปัจจุบัน และอนาคตคำกล่าวขอขมาโทษ (ภาษาบาลีและแปลไทย): การสวดบท "อุกาสะ อัจจะโย โน ภันเต..." เพื่อยอมรับผิดที่เกิดจากความหลงและอกุศลเข้าสิงจิตการตั้งสัจจะวาจา: การตั้งเจตนา "สำรวมระวังซึ่ง กาย วาจา ใจ" สืบต่อไปในเบื้องหน้าสรุปเนื้อความย่อของไฟล์ไฟล์เนื้อหานี้เป็นบทกล่าวนำเพื่อเตรียมความพร้อมก่อนการเจริญภาวนา เริ่มต้นด้วยการสวดบูชาและน้อมรำลึกถึงคุณของพระรัตนตรัยอย่างลึกซึ้งเป็นลำดับ ได้แก่:การบูชาพระพุทธ: นำกล่าวด้วยบท "ยะมะหัง สัมมาสัมพุทธัง..." เพื่อนอบน้อม "ซึ่งพระผู้มีพระภาคผู้ตรัสรู้แล้วเองโดยชอบ" พร้อมระบุอานิสงส์ของการยึดเป็นที่พึ่งว่าสามารถ "กำจัดทุกข์ได้จริง" ด้วยสักการะนี้การบูชาพระธรรม: นำกล่าวด้วยบท "ยะมะหัง สวากขาตัง..." เพื่อนอบน้อม "ซึ่งพระธรรมอันพระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสไว้ดีแล้ว" พร้อมระบุว่าการยึดพระธรรมเป็นที่พึ่งนั้นสามารถ "กำจัดภัยได้จริง"การบูชาพระสงฆ์: นำกล่าวด้วยบท "ยะมะหัง สุปะฏิปันนัง..." เพื่อนอบน้อม "ซึ่งพระสงฆ์ผู้ปฏิบัติดี" พร้อมระบุว่าการยึดพระสงฆ์เป็นที่พึ่งนั้นสามารถ "กำจัดโรคได้จริง"หลังจากกล่าวบูชาจบ ผู้นำได้ให้กราบพระรัตนตรัยด้วยบทสวด "อะระหัง สัมมาสัมพุทโธ ภะคะวา...", "สวากขาโต ภะคะวะตา ธัมโม..." และ "สุปะฏิปันโน ภะคะวะโต สาวะกะสังโฆ..."ต่อจากนั้น ผู้นำได้กล่าวเตือนสติให้ผู้ปฏิบัติตั้งใจให้แน่วแน่ เพื่อ "ขอขมาโทษ ขอขมาต่อพระพุทธ พระธรรม พระสงฆ์" ในสิ่งที่เคย "พลาดพลั้งลงไปแล้ว" ด้วย "กาย วาจา ใจ ตั้งแต่เด็กเล็กไม่รู้จักเดียงสา" โดยอธิบายจุดประสงค์สำคัญของการขอขมาว่า เมื่อขอโทษแล้ว "กาย วาจา ใจ ของเราจะได้เป็นของบริสุทธิ์" และสมควรที่จะเป็นภาชนะรองรับ (ในบริบทบันทึกไว้ว่า "สมเป็นภาชนะรับรอง") "พระธรรม พระสงฆ์ ในอดีต ปัจจุบัน อนาคต สืบต่อไป"ก่อนที่จะกล่าวบทขอขมา ผู้นำให้ตั้งความนอบน้อมด้วยการสวด "นะโม 3 จบ" (นะโม ตัสสะ ภะคะวะโต...) โดยจำแนกนัยยะของการสวดแต่ละหนไว้ดังนี้: หนที่ 1 เพื่อนอบน้อมพระพุทธ พระธรรม พระสงฆ์ใน "อดีต", หนที่ 2 เพื่อนอบน้อมใน "ปัจจุบัน" และหนที่ 3 เพื่อนอบน้อมใน "อนาคต"ลำดับสุดท้าย เป็นการนำสวดคำขอขมาโทษทั้งภาษาบาลีและคำแปลภาษาไทย โดยเริ่มจากบทบาลี "อุกาสะ อัจจะโย โน ภันเต อัจจะคะมา..." ยอมรับความผิดพลาดตามบริบท "ยะถา พาเล ยะถา มุฬเห ยะถา อะกุสะเล" และแปลเป็นภาษาไทยว่า ข้าพระพุทธเจ้าขอวโรกาสที่ได้ "พลั้งพลาดด้วยกาย วาจา ใจ ในพระพุทธ พระธรรม พระสงฆ์" อันเนื่องมาจากตนเองนั้น "เป็นคนพาล คนหลง อกุศลเข้าสิงจิต ได้กระทำความผิด" จึงกราบขอให้พระพุทธ พระธรรม พระสงฆ์ "จงงดความผิดทั้งหลายเหล่านั้น" แก่ตนเอง พร้อมทั้งปิดท้ายด้วยการตั้งสัจจะอธิษฐานว่า "จำเดิมแต่วันนี้เป็นต้นไป ข้าพเจ้าจะขอสำรวมระวังซึ่ง กาย วาจา ใจ สืบต่อไปในเบื้องหน้า" และกราบพระ 3 ครั้ง ("กราบ 1 กราบ 2 กราบ 3") เป็นอันเสร็จสิ้นพิธีการขอขมาแบบย่อสามารถศึกษาคู่มือการปฏิบัติธรรมเพิ่มเติมได้ที่เว็บไซต์หลัก: Luangpusodh.com