ผู้มีราตรีเดียว Group Sitting 2024-06-30

. เราสัมผัสโลกใบนี้ได้เพียงแค่หนึ่งขณะ เราสัมผัสได้เพียงขณะนี้ ไม่มากไปกว่านี้ --- เวลาได้กลืนกินทุกสรรพสิ่งพร้อมกับตัวมันเอง แต่ผู้ใดที่เข้ามาถึงจุดต้นกําเนิดของเวลาคือปัจจุบันขณะแล้ว บุคคลนั้นชื่อว่าเป็นผู้กลืนกินกาล แทนที่จะถูกเวลามันกลืนกิน เป็นผู้กินกาลนะ ย่อมทําที่สุดแห่งทุกข์ได้ . ทำที่สุดแห่งทุกข์ได้คือยังไง ปัจจุบันขณะเห็นการเกิดการดับของรูปและนาม ขณะเกิดดับเกิดดับ ขณะก็แน่นอน ก็คือขณะแห่งการปรากฏและการเสื่อมสลายไปของรูปและนาม สสารพลังงาน . เกิดดับเกิดดับ จนกระทั่งว่าการเกิดดับเนี่ยมันไปถึงจุดเต็มรอบของมันนะ เต็มรอบคือยังไง สายธารแห่งความเกิดดับเขาเรียกว่าความสืบต่อแห่งสสารพลังงาน- รูปและนามที่มันอิงปัจจุบันขณะอยู่นี้ ปรากฏตั้งอยู่สลาย ปรากฏตั้งอยู่สลาย หรือว่านิยามว่าเกิดดับเกิดดับ . ดับไปแล้วก็มีความเกิดมาปรากฎใหม่แล้วก็ดับไปอีก แล้วก็มีความเกิดมาสืบต่อความสืบต่อเรียกว่าสันตติ ท้ายที่สุดของสายธารของเวลาอันเป็นปัจจุบันขณะ เกิดดับเกิดดับมันจะไปสิ้นสุดลง สายธารนี้นะ มันบรรลุถึงสภาวะที่สิ้นสุดลงมัน จะสิ้นสุดลงที่รอบของความดับ เขานิยามว่าดับสุดท้าย เมื่อดับสุดท้าย ทําไมนิยามว่าดับสุดท้าย เพราะเวลาดับสุดท้ายไปแล้วจะไม่มีสภาวะความเกิดมาสืบต่อ ตามให้ทันนะ . ดับสิ้นสุดลงนะ เวลามันจะดับสิ้นสุดลงพร้อมกับการดับลงของรูปและนามของความเกิดและดับ ของสสารพลังงาน ของรูปและนามเนี่ย มันจะสิ้นสุดลงที่รอบดับ เมื่อสิ้นสุดลงแล้วนั่นคือนิยามว่าไม่มีความเกิดมาสืบต่อเมื่อไม่มีเกิดจะมีดับได้อย่างไร สภาวะที่ไม่มีเกิดไม่มีดับนะเขาเรียกว่าไม่มีขณะของเวลาอีกแล้ว พ้นไปแล้วจากกรอบของเวลา เวลานี่คือกาละนะ ที่ไม่มีเวลา ไม่ประกอบด้วยเวลาก็คือ “อกาลิโก” เป็นคุณสมบัติของธรรมคุณ ไม่มีการจุติไม่มีการอุบัติไม่มีการเคลื่อน ไม่ใช่ความว่างเปล่า พระองค์ท่านตรัสว่าสภาวะนั้นมีอยู่ภิกษุทั้งหลาย ไม่มีการมาไม่มีการไป ไม่มีการจุติและอุบัตินั่นเเลคือที่สุดแห่งทุกข์นั่นคือพระนิพพานนั่นเอง อันนี้เป็นอกาละแล้วนะ ที่นิยามว่าเมื่อเวลามันมีอยู่จริงแล้วมันมีสภาวะที่ไม่ประกอบด้วยเวลาไหม ก็อกาลิโกนั่นไง อันนี้เรากําลังพูดถึงในบริบทของทัศนคติของพุทธะนะ ใครที่ดํารงได้โดยสมบูรณ์แล้วนะ เข้าไปถึงสภาวะอกาลิโกแล้ว ผู้นั้นจะเป็นผู้มีราตรีหนึ่งอันเจริญ * ปิยทัสสี ภิกขุ *