Praca i kasa cz. 5

Szafarstwo Nowy Testament jest pełen zaleceń dotyczących dawania, hojności, gromadzenia pieniędzy na ofiarę i dar dla innych itd. Wszystkie one wynikają z nauczania Jezusa na temat własności i szafarstwa. Bóg nam powierzy tyle ile będzie widział ze jesteśmy w stanie dźwignąć w sensie odpowiedzialnych i mądrych decyzji Przypowieść o talentach/minach/grzywnach Łk 19:1-28 Przypowieść o głupim bogaczu marzącym o rentierstwie Łk 12,15-34 Przypowieść o nieuczciwym, ale sprytnym szafarzu Łk 16:1-13 Wnioski: Właścicielem wszelkich dóbr materialnych jest Bóg Bóg jest ochotnym dawcą, który udziela ludziom zarówno samych dóbr lub ich ekwiwalentów, jak i obdarza zdolnością do ich zdobywania (zatem to, co mamy jest tym, co oryginalnie dostaliśmy od Niego i co pomnożyliśmy naszą pracą) Kapitał, który dostajemy, jest narzędziem do inwestowania i ma nam służyć w okresie naszego życia na ziemi, opuszczając nasze stare ciało będziemy musieli go zostawić (nie ma zatem sensu pomnażanie go bez końca, bo on nadal, nawet przekazany dzieciom, będzie tylko narzędziem) Nasze i wędrowanie pieniędzy na ziemi przynosi owoc w niebie w postaci „bogactwa w Bogu”, którym będziemy zarządzać w tysiącletnim Królestwie Dzielenie się tym, co mamy z ubogimi - w formie jałmużny pieniężnej czy jakiejkolwiek innej, np. w formie pracy - jest najlepszą inwestycją Rozdawanie z wyrachowaniem, bez miłości nic nie daje (choćbym rozdał całe swoje mienie 1Kor 13)