"Progenitura", "latorośl" i "pasierb"

"Progenitura" - w Wielkim słowniku języka polskiego jest definiowana jako żartobliwe określenie dzieci określonej pary rodziców. Inne słowniki podają raczej informację o przestarzałym charakterze tego słowa i uzupełniają o informację, że dawniej oznaczało ono również pochodzenie. Wyraz ten pochodzi od łacińskiego "progeniturus", czyli dosłownie mający być zrodzonym. "Latorośl" pochodzi natomiast od wyrazu "lato" i pierwotnie oznaczała to, co przyrosło w ciągu lata, czyli następne pokolenie roślin, które później zostało metaforycznie przeniesione na ludzi. Słowo "pasierb" wzięło się od prasłowiańskiego jeszcze czasownika sŕ̥bati w znaczeniu ssać, chłeptać. Od tej dawnej formy utworzono rzeczownik sŕ̥bъ, który oznaczał tego, który ssie, czyli dziecko. Następnie dodano do niego cząstkę "pa" oznaczającą podobny. Widać ją też w słowie "pagórek", czyli prawie góra, coś podobnego do góry. Taki "pasierb" to dosłownie prawie własne dziecko.