پیش‌بیا

. پیش‌بیا . . به درختی که مرا می‌نگرد، می‌گویم: آسمانت، ایهام، سایه‌هایت، افکار، شاخه‌هایت، خورشید، کافرین بر استاد. . من و تو، همدم هرروز همیم حاصل ماست همین داستان‌ها . آمده‌ام بهر شما جان شدی، هم‌تن و همزاد شدی، پیش و پس راه، شما نیست‌شدم، جوانکِ دانه‌شدم، بستی به‌منقار، مرا ابر شدی، چکه‌‌شدی، مست‌شدی، خیمه‌زدی خیش‌شدی، شانه‌زدی خاکِ مرا شب‌‌شدی و روزشدی، حاکم و محکوم‌شدی، همره پرگار، مرا جذب‌شدی، دفع‌شدی، منکر هرجاذبه و دفع شدی تا بِکِشی زهر مرا نیش‌شدی، نوش‌شدی، آتش منکوب شدی روزنه‌ایی‌باز نشان‌دادی مرا عشق شدم، شعله‌زدم. چشم‌شدم، ژاله‌شدی تا بِبَری شعر مرا . همنفسا، خانه‌تویی. معرفتی، یار پسندیده تویی راه‌دِه‌ از غار مرا آمده‌ام به‌ بزم تو، شمع‌شوَم به شام تو بازشناس از قدح و جام، مرا عشق‌شدم سبد سبد، باغ‌تویی، بهار، من راست‌شدم به‌خنده‌ات، هم‌قدم از قلعه‌ی اسرار بیا؛ . ...........................................وحید قاضی‌نور Vahid GhaziNour ۱۵ بهمن‌ماه ۱۴۰۰ https://www.instagram.com/p/CZj3_FoK70G/?utm_medium=share_sheet