عقد

فصیح در داستان «عقد» ما را به دنیایی از واقعیات و اوهام می‌برد. لحظاتی هست که برای ما آشناست،گویی ما خود آن دنیای اوهام را تجربه کرده‌ایم. داستان عقد قصه‌ی سوررئالیستی‌ست. مجلس عروسی و مهمانان مجموعه‌ای از آدمهای نزدیک به او هستند که مدتهاست مرده‌اند. آنها مهملاتی می‌گویند در باره تولد، ازدواج و مرگ. و در پایان سر از کوچه‌ای در می‌آوریم که در تمام خانه‌های آن کوچه عروسی است و عروس ماست و داماد مرده شور؛ تولد و مرگ. و همیشه عروس و داماد غایب‌اند. کدام واقعی‌ست و کدام توهم؟