رضا براهنی | آنچه نوشته ام

▨ شعر: آنچه نوشته‌ام▨ شاعر: رضا براهنی▨ با صدای: شاعر▨ پالایش و تنظیم: شهروزــــــتقدیم‌نامه‌ی شاعر: به الکاو یک خاطر دیگر خاص آن فریشته است، دیو در او در نیایدشمس تبریزی ــــــنام تمامی پرنده‌هایی را که در خواب دیده‌امبرای تو در اینجا نوشته‌امنام تمامی آن‌هایی را که دوست داشته‌امنام تمامی آن شعرهای خوبی را که خوانده‌امو دست‌هایی را که فشرده‌امنام تمامی گل‌ها را در یک گلدان آبیبرای تو در این‌جا نوشته‌اموقتی که می‌گذری از این‌جا یک لحظه زیر پاهایت را نگاه کنمن نام پاهایت را برای تو در این‌جا نوشته‌امو بازوهایت را – وقتی که عشق را و پروانه را پل می‌شوند، و کفترها را در خویش می‌فشرندبرای تو در این‌جا نوشته‌ام یک دایره در باغ کاشته‌ام که شب آن را خورشید پر می‌کند، و روز، ماهو یک ستاره‌ی آزاد گشته از تمامی منظومه‌هامی‌روید از خمیره‌ی آنآن را هم برای تو در این‌جا نوشته‌اممرا ببخش من سال‌هاست دور مانده‌ام از تواما همیشه، هر چه در همه‌جا، در شب، یا روز، دیده‌امو هر که را بوسیده‌ام برای تو در این جا نوشته‌‌امتنها برای تو در این جا نوشته‌امدر دوردستی و، با دلبستگی؛حجم پرنده‌ی درشتی، در آشیانه مانده، از خستگی؛روح تمامی نگرانی، در چشم‌های منتظر، متمرکز؛من رازهای اقوام دربدر رابرای تو در این‌جا نوشته‌امافسوس رفته‌اند جوان‌هایی که دوش به دوشم از جاده‌های خاکی بالا می‌آمدندمن نام یک‌یک آن‌ها را می‌دانمو داغ می‌شوموقتی که نام یک‌یک آن‌ها را می‌خوانمآن‌ها همه فرزند خواب‌های جهان بودندتعبیرهای من از خواب‌هایشانوِردِ زبان مردم دنیاستتعبیرها را هم برای تو در این جا نوشته‌امدر باغ‌هابعضی درخت‌های میانسال سال‌هاست که می‌گریندزیرا که آشیان چلچله‌هاشان راتوفان ربوده استمن گفته‌ام که شمع‌های جوان رادور درخت‌ها روشن کنندنام درخت‌های میانسال رانام تمام چلچه‌ها رابرای تو در این جا نوشته‌ام و مردگان دو گونه بودندتا من کنار می‌زنم این پرده رااز روی مرگتو چشم خویش را ورزیده کن که ببینی یک دسته از این مردگانانگار هیچگاه نمی‌مردندبلکه، با قبرهای فسفری از راه قبرستان‌ها بر می‌گشتندو شهرها را روشن می‌کردندنور چراغ‌های آینده‌های زمین بودند؛و دسته‌ی دیگرمظلوم بودندانگار هرگر نبوده بودند؛از بدو زندگانی، انگار مرده بودندیک جاروی بزرگ زیرزمینیمی‌روفت خاکه اره‌ی تن‌های آن‌ها راو در چاه‌های بی‌ته می‌ریختاین رُفت و ریخت ذات طبیعت بودمن نام‌های هر دو گونه مرده رابرای تو دراین جا نوشته‌ام من دوست داشتم که صورت زیبایی رابر روی سینه‌ام بگذارموَ بمیرماما چنین نشدوَ نخواهد شدهستی خسیس‌تر از اینهاستبنگر به مرگ و زندگی «حافظ»«حافظ» چگونه زیستنش نسبی استما هیچ‌گاه نمی فهمیم «حافظ» چگونه مُردانگار مشت بسته‌ی مرگش را همچون فریضه‌ی مکتومی با خویش برده استحالااز راه‌ها که می‌گذریبنگر به چاه‌های عمیقی که من از آن‌ها پایین خزیده‌اماین چاه‌ها دهان دایره‌ای دارنداز آسمان که بنگری انگار هر دهانه دفی کهنه است که انگشت‌های دف‌زن آن را سوراخ کرده استاماپشت جداره‌ی این چاه‌ها همدف می‌زننددف‌های کُردیاینگونه مناز این جهان به رؤیت خورشید رفته‌ام–از توی یک دف کهنهوقتی که اطراف من دف می‌زدند–دنیا برای من معنی نداردمن دوست داشتم که صورت زیبایی را بر روی سینه‌ام بگذارموَ بمیرماما نشدهستی خسیس‌تر از این‌هاستدردی که آدم حسیاحساس می‌کندبی‌انتهاستمن این چکیده‌های اول و آخر را همبرای تو در این‌جا نوشته‌ام گرچه روحم تبلور ویرانی استاما، ذهنم غریب‌ترین چیز است...بقیه شعر به دلیل محدودیت کاراکتر، اینجا ارایه نشد.▨رضا براهنیتحریر اوّل دهم دی ۱۳۶۹ – تهرانتحریر نهایی نهم آذر ۱۳۷۱ – تهران رضا براهنیــــپی‌نوشت: متن منطبق بر خوانش است.شکل مکتوب شعر‌، در داخل آکولاد {} آمده Hosted on Acast. See acast.com/privacy for more information.