رضا براهنی | ماه

▨ نام شعر: ماه (از کتاب خطاب به پروانه‌ها)▨ شاعر:رضا براهنی▨ با صدای: شاعر▨ پالایش و تنظیم: شهروزــــــــــــــــــتقدیم نامه‌ی شاعر: به محمد نوری و آواز نیمایی‌اش_________________________شیدایی خجسته که از من ربوده شد- با مکرهای شعبده باز سپیده‌ای که دروغین بود-پیغمبری شدم که خدایش او را از خویش رانده بودمسدود مانده راه زبان نبوتشمن آن جهنمم که شما رنج‌هاش را    در خواب‌هایتان تکرار می‌کنیدخورشید، هیمه‌ای است مدور که در من استیک سوزش مکرر پنهانی    همواره با من استو چشم‌های من، خاکستری‌ست که از عمق‌های آنققنوس‌های رنج جهان می‌زایندتنهایَماز آن زمان که   شیدایی خجسته‌ام از من ربوده شداینک منممردی که در صحاری عالم   گم شدمردی که بر بنادر میثاق و آشتی   بیگانه ماندمغروق آب‌های هزاران خلیج دورپیغمبری که خواب نداردچون شانه‌های شاد بلندش   تعطیل شد   تعطیل شد    زیبایی جهانآن بغبغوی داغ در ایوان عاشقانآن چشمه‌سار پچپچه کارام می‌خلید  در صبحدم   در گوش هوش   تعطیل شدسودای نرم زخمه به تار بزرگوار   در شامگاه   تعطیل شدتاریکی جهان حق من است   حق من است تاریکی جهانبا پرچم عزاماهي غريب مي گذرد از فراز شبآخر چگونه جان متحمل شودباد پلشت فاجعۀ انهدام را؟هان بنگريداين دائمي استاين رؤيت جنازهاين رؤيت جنازۀ بي غسل و بي كفنبر صحن ماهتاب  با پرچم عزااسبي كه شيهه مي زند از خواب هاي مناسبي است بي سواراسب عزاست بر صحن خواب  بر صحن ماهتابميثاق داشتم  با كهكشان روشن آينده  بر پهنۀ مدائن خورشيديهان بنگريد!شهري كهن شدمشهري كه لاشه اش  در هرم آفتاب كويري نشانده استپيرنگ آرواره و دندان را.آخر چگونه باز بسازد،جهان مرا؟اين دائمي استاين رؤيت جنازهشهر كهن  بي غسل و بي كفنبا پرچم عزاماهي غريب مي گذرد از فراز شبمن مي شناسمشماه من استماهي كه زخم فاجعه اي چرك كرده را  بر سينه مي بردگرگي گرسنه،بال درآورده،مي پرد  دنبال ماه  در آسماناين خواب نيست!كابوس هاي شومي، از اين بدترمن ديده ام به روز، به بيداريگرگ گرسنه مي رود  همواره مي درد  همواره مي دردسيلي  سيلي زنان  مي غرد    در روبه روپيرنگ آرواره و دنبال شهر،شهر كهن را خواهد ريخت  اين سيلدر كام كوسۀ دقيانوسدر زور آب   كوسه زمان را مي بلعدو تخم بي زماني بي رنگ را     در آبدر مجمع الجزاير مرجاني    مي زايد.با طوطي ملون چشماني  كه رنگ هايش را   مي ريخت بر زبانشو عشق را،من عاشقم را،از صبح صادق رعنايان،تقليد مي كردبا شيوه هاي شعبده باز سپيده اي كه دروغين بودشيدايي خجسته ام از من ربوده شدماهي غريب مي گذرد از فراز شببا پرچم عزا.هان بنگريد!▨بیست و یکم آبان ۱۳۶۹ - تهراناز کتاب خطاب به پروانه ها، صفحه ۲۱ Hosted on Acast. See acast.com/privacy for more information.