رضا براهنی | مرثیه‌ای برای اسماعیل (برش چهارم)

▨ نام قطعه: مرثیه‌ای برای اسماعیل (برش چهارم از شعر بلند اسماعیل)▨ شاعر: رضا براهنی▨ با صدای: رضا براهنی▨ پالایش و تنظیم: شهروزــــــــــــــــــــــــتقدیم‌نامه‌ی شاعر: تقدیم به خاطره‌ی مخدوش دوستم اسماعیل شاهرودی [آینده] که در پاییز شصت در تهران مُردــــــــــــــــــــــــقسم به چشم حیوان‌ها در تنهاییِ نیمه‌شبانِ جنگل که با معصومیت، مازندران را می‌نگرندکه من در زیر خاک سفر می‌کردم که تو را به خاک سپردند...به مدد عشق از خاک {گور} بیرونت خواهم کشید...تو نمرده‌ای، فقط دیوانه‌تر شده‌ای {شدی}...ای دیوانه، دیوانه‌تر از خود، چرا مرده باشی و من ندانسته باشم؟چرا من زنده باشم و تو مرده باشی؟...ای دل سپرده بوده به درناها!تو زیباتر از آنی که بر شانه‌هایت تنها ملیله‌دوزی موریانه‌ها بیفتدپرواز کن! پرواز کن از قفس خاک!تو زیباتر از آنی که بر شانه‌ی آسمان ننشینی و کهکشان‌ها را مثل تخمه نشکنی...ای بدعت‌گذارِ زبان پریش {پریشی} شاعران عالم...ای نهان گشته از چشمِ منِ بی یار...ای غرقه در مرداب‌های ساکت، در برگ‌های پاییز، در شبه‌جزایر متروکدر بهمن‌های فروریخته، در دریاچه‌های نمک، در تپه‌های بلند طاسیده {تپه‌های طاسیده}در آشیانه‌های بی‌پرنده {آشیانه‌های پرنده}، در آسمان‌های بی‌ستاره،در خورشیدهای بی‌مثال {بی‌مدار}، در مهتابی‌های مشرف به خالی،در کوچه‌های تهی از قدم‌های عاشقان!...سرت چه پرچم خونینی بود که در خیابان‌ها می‌تاخت!و بنفش آسمان، چه زیبا، چه بهت‌انگیز، قیقاج چشم‌هایت را می‌شستهمیشه من آسمان را جیغ خواهم کشید، بگذار متوسط‌ها هرچه می‌خواهند بگویند...مرده باد شاعری که رازِ عشق و مرگ را نداندزنده باشی تو که رازِ نیزه و خون را هم می‌دانستی...آه، ای جنون! ای مرگ! ای شعر! اسماعیل! عینکت را بردارتا ببینی که راست می‌گویم...▨رضا براهنیبهمن ۱۳۶۰ تا فروردین ۱۳۶۱ – تهراناز کتاب «شعر بلند اسماعیل»ـــــــــــــــــتذکر: فقط بندهایی از بخش ابتدایی شعر بلند اسماعیل، به انتخاب من تنظیم شده است.ـــــــــــــــــپی‌نوشت: متن شعر منطبق بر خوانش شاعر است و با نسخه‌ی چاپ شده در کتاب، تفاوت‌هایی دارد. شکل مکتوب شعر‌، در داخل آکولاد {} آمده است.