رحیم معینی کرمانشاهی | غزل ِ خطیر

▨ نام شعر: غزل ِ خطیر▨ شاعر: معینی کرمانشاهی▨ با صدای: معینی کرمانشاهی♪ پالایش و تنظیم: شهروز───── ♪ ─────قلم ِدلاوری کو؟ سخنی دلیر دارمسرِ بی قرارِ آهو، دلِ گرمِ شیر دارمبه من ار جهان بتازد؛ نه من آنکه خود ببازدکه نظر به عرش و، فرشی نه ز بَر نه زیر دارمبه چه آشیان دهم دل؟ که چو هُدهُد بیابانبگریزم از نسیمی، چو پَر از حریر دارمبه زمان ِ ناشریفان، به چه درگهم سپاسی؟نه زبان اسیر مُزدی، نه قلم اجیر دارمز نخست روز درکم که به خویشتن رسیدمبه مقام و مال گفتم: دل و چشمِ سیر دارمبه کلام من نظر کن، ز معانیش خطر کنکه به هر خطی ز دفتر، غزلی خطیر دارمبه شکارگاه ِ انسان، شده‌ام هدف ز هر سوچه ز تیرها بگویم؟ دل ِ چون حصیر دارممکش‌ای فقیه زحمت که به باورم بگنجینه تو آن بشر به معنی، نه من آن بشیر دارماگر از درِ نشاطی نپذیردم زمانیبه فراخی زمان‌ها، غم ِ دلپذیر دارمچو به مَسندی رسیدی به حبابِ پشتگاهتزِ دو چشم من نظر کن که نگاهِ پیر دارمهله ای دو چشم ِ خودبین، ز سواد ِ دل چه خواندی؟نه تو آن سواد داری، نه من آن دبیر دارمبه جهان چرا کنم رو که به بازیَم بگیرد؟نه عمو امیر بود و نه پدر وزیر دارمبه مقام ِ بی‌نیازی به سر ِ بلند نازمکه شکوه ِ بی‌زوالی ز چنین سریر دارمبه عبای واعظان گو که: به دوش هر که افتیبه قدم‌گهی نَیَرزی که من ِ فقیر دارم▨رحیم معینی کرمانشاهیمشهور به سخن سالار و متخلص به بهار