Samoocena, czyli czemu tak dziwnie przyjmuję komplementy w edukacji

Nie da się mówić o czymś bez ramy pojęciowej. Bez zestawu punktów odniesienia. Dlatego jakość kształcenia to dla mnie zwykle taka trochę samochwałka, trochę wzajemnych uprzejmości i potwierdzania relacji. Brakuje mi w rozmowie o edukacji doświadczonych uczących, idiograficznego podejścia i jakiegoś upewnienia, że to, co mówię sobie na koniec semestru ma jakiś kontakt z rzeczywistością.