سهراب سپهری | به باغ همسفران (صدا کن مرا)

▨ نام شعر: به باغ همسفران (صدا کن مرا)▨ شاعر: سهراب سپهری▨ با صدای: خسرو شکیبایی▨ پالایش و تنظیم: شهروزـــــــــــــــــصدا کن مراصدای تو خوب استصدای تو سبزینه‌ی آن گیاه عجیبی‌ستکه در انتهای صمیمیت حزن می‌رویددر ابعاد این عصرِ خاموشمن از طعمِ تصنیفدر متنِ ادراکِ یک کوچه تنهاترمبیا تابرایت بگویم چه اندازه تنهایی من بزرگ استو تنهایی من شبیخون حجم تو را پیش‌بینی نمی‌کردو خاصیت عشق این استکسی نیستبیا زندگی را بدزدیمآن وقتمیان دو دیدار قسمت کنیمبیا با هم از حالتِ سنگ چیزی بفهمیمبیا زودتر چیزها را ببینیمببین عقربک‌های فواره در صفحه‌ی ساعتِ حوضزمان را به گِردی بدل می‌کنندبیا آب شو مثل یک واژه در سطر، خاموشی‌امبیا ذوب کن در کف دست من جرم نورانی عشق رامرا گرم کنو یک بار هم در بیابانِ کاشان هوا ابر شد-و بارانِ تندی گرفتو سردم شد آن وقتدر پشتِ یک سنگاجاقِ شقایق مرا گرم کرد-در این کوچه‌هایی که تاریک هستندمن از حاصل ضرب تردید و کبریت می‌ترسممن از سطح سیمانی قرن می‌ترسمبیا تا نترسم من از شهرهایی که خاک سیاشان چراگاه جرثقیل استمرا باز کن مثل یک در به روی هبوط گلابی در این عصر معراج پولادمرا خواب کن زیر یک شاخه دور از شب اصطکاک فلزاتاگر کاشف معدن صبح آمد؛ صدا کن مراو من در طلوع گل یاسی از پشت انگشت‌های تو بیدار خواهم شدو آن وقتحکایت کن از بمب‌هایی که من خواب بودم و افتادحکایت کن از گونه‌هایی که من خواب بودم و تَر شدبگو چند مرغابیاز روی دریا پریدند؟در آن گیر و داری که چرخِ زره‌پوش از روی رویای کودک گذر داشتقناری، نخِ زرد آواز خود را به پای چه احساس آسایشی بست؟بگو در بنادر چه اجناس معصومی از راه وارد شد؟چه علمی به موسیقی مثبت بوی باروت پی برد؟چه ادراکی از طعم مجهول نان در مذاق رسالت تراوید؟و آن وقتمن مثل ایمانی از تابش استوا گرمتو را در سرآغازِ یک باغخواهم نشانید▨ سهراب سپهریاز دفتر شعر: حجم سبزچاپ شده به سال ۱۳۴۶ـــــــــــــــــپی‌نوشت: بر این باورم که شکیباییِ بزرگ، در یک واژه دچار اشتباه شده استایشان دکلمه کرده است؛ببین عقربک‌های فواره در صفحه‌ی ساعتِ حوضزمان را به گَردی بدل می‌کنند(گرد= غبار)اما به نظر می‌رسد خوانش درست این است:ببین عقربک‌های فواره در صفحه‌ی ساعتِ حوضزمان را به گِردی بدل می‌کنند(گردی: اشاره به موجک‌های دایره شکلِ دور فواره)