สภาวธรรมที่อวิชชา ตัณหา อุปาทานอิงอาศัยไม่ได้ Group Sitting 2024-03-31

ในขณะใดที่ความเพลิน ความพึงพอใจอภิฌชานี้เกิดขึ้น มีการเพ่งในอารมณ์นั้นแล้วเนี่ยนั่นคือภว ภพได้ก่อตัวมาละ นั่นคือเป็นเหตุเป็นที่ตั้งแห่งภพ เพ่งในอารมณ์ใดพึงพอใจในอารมณ์ใดก็คือเพ่งพึงพอใจในวิญญาณธาตุ วิญญาณธาตไปรับรู้อารมณ์ใดจิตก็จะพึงพอใจตั้งมั่นอยู่ในอารมณ์นั้น เพ่งอยู่ในอารมณ์นั้น นั่นแลเป็นที่ตั้งแห่งภพ ภพเป็นเป็นปัจจัยให้เกิดชาติชรามรณะจะเป็นแบบนี้ วิญญาณรับรู้อารมณ์หนึ่งใด ความพึงพอใจความเพลิน หรือว่าความไม่พึงพอใจโทมนัส เกิดร่วมกับอารมณ์นั้น ๆ นั่นแลเป็นที่ตั้งแห่งภพ นั่นแสดงว่า ทุกๆกระบวนการ ของการรับรู้ของวิญญาณธาตุไม่ได้จบสิ้นลงที่ตัวธาตุรู้ จิตที่มีอวิชชาเนี่ยบางครั้งบางขณะมันก็จบที่ผัสสะ บางครั้งบางขณะก็จบที่เวทนา แต่โดยนัยยะของสภาวะธรรมแล้วจะจบลงที่เวทนานะเพราะเวทนาสัญญาเวทนานี้เป็นวิบาก แต่เมื่อธาตุรู้มันรู้ทางอายนะทั้ง 6 ช่องเรียบร้อยแล้ว ช่องทางอารมณ์ทั้ง 6 ช่องทางแล้วเนี่ย ก็จะเป็นปัจจัยให้เกิดผัสสะ สัญญาเกิดขึ้นสัญเจตนา ผัสสะจบลงที่ผัสสะมั้ย !ไม่ฃ จบลงที่เวทนา พระองค์ท่านถึงตรัสว่า "ธรรมทั้งปวงรวมลงที่เวทนา" แน่นอนทีเดียวจิตที่มีอวิชชาเนี่ย ขณะใดที่ปัญญาญาณไม่เกิดร่วมในขณะที่จิตมาหยั่งรู้เวทนา ไม่เห็นการเกิด ไม่เห็นการดับของเวทนา ไม่เห็นการเปลี่ยนแปลงของเวทนา เวทนาเป็นปัจจัยให้เกิดตัณหา แต่เมื่อใดขณะใดที่จิตได้รู้เท่าทัน ก็คือตัวปัญญารู้เท่าทันซึ่งความเกิดและความดับของเวทนา มันจะไม่ต่อยอดไปนะ มันจะดับ มันจะสิ้นสุดลงตรงนั้น เวทานาดับตัณหาดับ ตัณหาดับอุปทานดับ สําหรับจิตที่หลุดพ้นแล้วโดยสมบูรณ์ เค้าจะสิ้นสุดลงที่เวทนา สิ้นสุดลงที่เวทนา จะไม่มีการสืบต่อของตัวสังขาร ตัวรักตัวชัง ตัวตัวตัณหา จะสิ้นสุดลงที่เวทนา สภาวธรรมที่ อวิชชาตัณหาอุปาทานหยั่งลงไม่ได้ก็คือสภาวะธรรม ของกฏแห่งไตรลักษณ์ อนิจจังทุกขังอนัตตา ที่เรานิยามว่าสภาวะการเกิดและการดับนั่นเอง