Toplumsal Geriliğimizin nedeni Din Adamlarıdır! İlhan Arsel

"Başka din'den olanlar sapıktırlar... müşrikleri nerede görürseniz öldürün" dese, ya da "Babalarınızı ve kardeşlerinizi - eğer küfrü imana tercih ediyorlarsa- dost edinmeyin" dese, ya da "Tanrı kimi doğru yola koymak isterse onun kalbini İslâmiyet'e açar, kimi de saptırmak isterse... kalbini dar ve sıkıntılı kılar. Allah, inanmayanları küfür bataklığında bırakır!" dese ya da (Tanrı'nın ve peygamberinin emrini yerine getirenlere) memeleri yeni sertleşmiş yaşıt kızlar(la dolu Cennetler var)" dese, ya da bu minvâl üzere gitse ne yaparsınız? Mutlaka tepki gösterir, hiç değilse "Olmaz böyle şey" dersiniz. Ve nihâyet karşınızdaki kişi size, bu yukardaki verilerin şeriât hükümleri olduğunu ve hepsinin de Diyânet İşleri Başkanlığının yayınlarından alındığını bildirse, bu kez biraz daha şaşırmış olarak onu yalancılıkla, hattâ zındıklıkla suçlamaya kalkarsınız, çünkü akla, mantığa ve vicdana ters düşen bu gibi şeyleri Tanrı'nın "yüceliği" fikriyle bağdaştıramazsınız, meğer ki aksini düşünecek kadar akılcılıktan yoksun, kültürsüz ve bağnaz olasınız. Aklı ve vicdanı rahatsız eden veriler veya eylemler karşısında tepki göstermek, kuşkusuz ki bir uygarlık sorunudur, velev ki bu veriler "Kutsal" diye bilinen din kitaplarında yer alsın ve bu eylemler kendilerini "Peygamber" diye ilân etmiş kimselerden sadır olsun. Milletlerin uygarlık derecesi, bu tepkiyi gösterebilen insanların sayısına göre Arşûri belirleşir. Uygar dünya bu kerteye erişmiş aydınlar ve düşünürler sayesindedir ki karanlık çağı yırtıp Akıl Çağı'na çıkabilmiştir. Çıkabilmek için de kutsal diye bilinen Kitap'lan (İncil, Tevrat vs) hallaç pa-nuğu atar gibi gibi eleştirmiş, peygamber diye bilinen kişilerin olumsuz davranışlarını kıyasıya yermiş ve bunları yapabilmek için "din elden gidiyor” hezeyanlarını ezmiş, din duygularının incitme endişelerini bertaraf etmiş, böylece halk yığınlarını din tartışmasına tahammül edebilir kerteye yükseltebilmiştir. Yükseltebildiği içindir ki kendisini dinin olumsuz yönlerinden ve din adamının kötülüklerinden kurtarabilmiştir. Oysa ki bizim mensup bulunduğumuz şeriât dünyâsında bu doğrultuda bir gelişme görülmez. Denilebilir ki hiç bir yerde ve hiç bir dönemde halk yığınları, "Din verileri eleştirilirse din duyguları sarsılır, toplum çöker" bahanesiyle, İslâm halkları kadar kandırılmamış, din uykusuna yatırılmamış, din adamlarının sömürüsüne bırakılmamıştır. Bundan dolayıdır ki bu halklar, bugün hâlâ, aklı işlemez hâle getiren bu tür velilerle yoğurulurlar; yine bundan dolayıdır ki yer yüzünün her bakımdan en geri kalmış, bahtsız halkarındandırlar.