Tren Yolundaki Uğur Böcekleri

Eğer yağmur yağmışsa bembeyaz çoraplarım simsiyah olana kadar çamura bularım eğlence işte. Eğlenirdim kendi kendime bile ne telefon var ne bişey can sıkıntısından ne oyunlar üretirdik biz. Bir peçeteden bile oyun kurardık. Eğer birden çok kişiysek bize bir taş, bir top bir ip yeterdi. Bazen hiç bişey olmazdı oynayacak o zamanda rollere girerdik. Karşı komşunun taklidini yapardık. Ama öyle dalga geçmek için değil onun gibi konuşur onun gibi yürürdük başka bir arkadaşımız annemiz olurdu birimizin annesi gibi annelik yapardı başka biri baba başkası bakkal amca bir başkası da midyeci amca. Farklı rollere girer rol esnekliği kazanırmışız meğer. Hem o kişinin kendi algımızdaki sahneyi canlandırır hem de öteki karşısında farklı tepkiler vermeyi öğrenirmişiz. Neredeyse psikodrama sahnesi kurarmışız. Çocukluğumu özlüyorum, zillere basıp kaçmayı, sokakta saatlerce beş taş, yerden yüksek, saklanbaç, bali bali oynamayı, mahalledeki herkesin herkesi tanımasını, akşam ezanıyla birlikte eve girdikten sonra anne biraz daha biraz diyip yeniden sokağa dönüp bisiklete binmeyi ve güvenle sokaklarda olabilmeyi…