Trump-o-nomics

Een lompe zakenman misschien en een onbehouwen dealmaker. Maar wel een die gewend is om recht op zn doel af te gaan. Als een olifant door de porseleinkast. En soms is dat een goede zaak. Een mooie testcase ook voor iedereen, ook in ons land, die roept om minder beroepspolitici en meer ondernemers in de politiek.

In elk geval laat Trump zich niet afremmen door politieke spelletjes en gevestigde belangen. Hij won zonder veel steun binnen zijn eigen Republikeinse partij, waardoor hij nu in feite als onafhankelijke president boven de partijen staat. Met het vocabulaire en de lichaamstaal van de winnende voetbaltrainer gaf de nieuwe president in zijn inaugurele rede meteen een heldere boodschap af. Aan zijn landgenoten èn aan de rest van de wereld: Vanaf nu is het America first. Daar stond precies de man die de Amerikanen als hun president hadden gekozen. Met precies de boodschap die hij al het hele jaar verkondigt. Hoe naïef om te denken dat hij, eenmaal op het hoogste podium, zich ineens een stuk presidentiëler aan de wereld zou presenteren. Dat zou kiezersbedrog zijn geweest.

Met onverholen walging en afgrijzen keek de helft van de wereld naar de inauguratie. En nee, zelf ben ik ook geen fan van de persoon Trump, met zn patserige gouden torens en onbeschofte gedrag. Met weemoed en bewondering kijk ik terug op acht jaar beschaving onder de Obamas met hun bevlogen toespraken. Een groter contrast bestaat niet. De miljardair Trump heeft helemaal niets van die fijnbesnaardheid, die filosofische inslag. Zoals het Oude Europa die misschien het liefst wel had teruggezien in de Nieuwe Leider van de Vrije Wereld.

De economische agenda van Trump intussen, is buitengewoon overzichtelijk. Bedriegelijk simpel, zelfs. Deregulering, belastingverlaging en miljarden-investeringen in de infrastructuur moeten de economie en de binnenlandse produktie een flinke impuls geven. Blauwe boorden, zoals mijnwerkers en fabrieksarbeiders hebben eindelijk het gevoel dat ze gehoord worden in Washington. Onder Trump-stemmers en bedrijven neemt het vertrouwen in de economie daarmee alweer toe. Met het vertrouwen groeien vanzelf de bestedingen en de investeringen. En dus het Amerikaanse BBP.

Amerika is de grootste economie van de wereld. Als daar de economische groei toeneemt, volgt de rest automatisch. Puur economisch gezien had de Nieuwe President dan ook best een wat minder koud onthaal verdiend. Of op zn minst het voordeel van de twijfel.

Nu maar hopen dat met een toenemende welvaart uiteindelijk ook de beschaving terugkeert in het Witte Huis.

Prettige maandag!

See omnystudio.com/listener for privacy information.