Türkiye'nin 1970'lı Yılları Mete Kaan Kaynar

Çalışmamızın ilk kitabı, Türkiye’nin bin dokuz yüz elli1i Yıllan, 2015 yılında raflardaki yerini almıştı. Onu 2017 yılı sonlarında Türkiye'nin bin dokuz yüz atmış'lı Yılları takip etti. Şimdi ise Türkiye'nin bin dokuz yüz yetmiş’li Yıllan, tik iki kitapta olduğu gibi burada da, bin dokuz yüz yetmiş’lerde artık ellili yaşlarını idame etmekte olan Cum-huriyet’in panoramik bir fotoğrafını çekmeye çalıştık. Bu kapsamda iç politik gelişmelerden spora, uluslararası ilişkilerden sanata, iktisattan müziğe, emek ve kadın hareketlerinden gündelik hayata, görsel sanatlara kadar oldukça geniş bir perspektifi kadrajımıza dahil etmeye gayret ettik. Şu anda okumakta olduğunuz bu kitabın, sadece akademisyenlere ve araştırmacılara hitap eden bir referans kitabı değil, aynı zamanda, Türkiye’nin bin dokuz yüz yetmiş’li yıllarına ilgi duyan herkese seslenen bir başucu rehberi olması en önemli hedefimizdi. Tıpkı bin dokuz yüz elli’li ve bin dokuz yüz atmış’h yıllan konu edinen kitap-lanmızda olduğu gibi, bu kitapta da bunun yolunun, okumayı elden geldiğince kolaylaştırmak, okuyucuya mümkün olduğunca yetkin ve akıcı metinler sunmaktan geçtiğini düşündük. Bunun için de dipnotlardan, akademik referanslardan, göndermelerden mümkün olduğunca sakınmaya, konuşma diline yakın, sürükleyici ve kolay anlaşılır bir üslup tutturmaya gayret ettik. Türkiye’nin bin dokuz yüz yetmiş’li Yıllan: Cumhuriyet’in, on iki Mart ile başlayıp, on iki Eylül ile biten, iki darbe arasına sıkışmış yıllan. Politik kutuplaşmanın şiddete, şiddetin iç savaşa gebe olduğu yıllan. Ölümün yolda, caddede, kahvehanede, kampûste, cezaevinde, fabrikada kol gezdiği; bin dokuz yüz atmış bir Eylülündeki üç bakana diyet üç fidanın asıldığı; Çorum ve Maraş’ta ülkenin iç savaş koşulannda yaşamak zorunda kaldığı Cumhuriyet yıllan. Türkiye’nin bin dokuz yüz yetmiş’li Yıllan: Hem güler yüzlü kapitalizmin, yani sermaye sınıfının yüksek vergi ödemeye, toplumsal haklann yerleşmesine razı olduğu refah devletinin son on yılı hem de bu refah devletinin -ya da onun Türkiye’nin de aralannda bulunduğu gelişmekte olan ülkelere yansıyan yüzüyle kalkınmacı devletin- krize girmeye, Bretton-Woods Sistemi’nin çökmeye, art arda petrol krizlerinin yaşanmaya başladığı; onyılın sonuna doğru Türkiye’nin “70 Cent’e muhtaç” hale geldiğini itiraf etmek zorunda kaldığı; grevlerle, kuyruklarla, yokluklarla geçen yıllan. Türkiye’nin bin dokuz yüz yetmiş’li Yıllan: Sadece şiddetle, krizle, darbeyle, yoklukla şekillenmedi elbette. Her ne kadar yetmişler, devletin şiddet aygıtlannın yön verdiği politikalann, iç savaşın, anarşinin ve sosyo-ekonomik çalkantılann hâkim olduğu bir dönem olsa da aym zamanda, umudun, neşenin, sevincin, eğlencenin ve hüznün de onyıhydı. Türkiye’nin İnek Şaban’dan, Hababam Sı-nıfı’na, Bizim Aile’den, Neşeli Gûnler’e, Canım Kardeşim’e, belli bir süreliğine hoşça vakit geçirmeyi, kendi sıkıntılı gerçekliğinden uzaklaşıp, başka bir gerçeklik içinde yaşamaya başladığı yıllar da o yıllardı. Türkiye, Güneş Ne Zaman Doğacak’ı da, Arkadaş’ı da, Birleşen YollarT da, Bir Gün Mutlaka’yı da, Ayıkla Beni Hüsnü’yû, Şipşak Basanm’ı da, Tak Fişi Bitir İşi’yi de aynı onyıl-da seyretti. Tıpkı Halkın Dostlan’m da Tevhidi de, Rizgari’yi de, Hergün’û de aynı dönemde okuduğu gibi. Artık kanıksanan radyonun yanında televizyonun da evlerin başköşesindeki yerini almaya başladığı yıllardı bin dokuz yüz yetmiş’ler. Türkiye bu onyıh televizyonda Görevimiz Tehlike’yi, Uzay Yolu’nu, Aşk-ı Memnu'yu ve Kaynanaları da seyrederek geçirdi. Tıpkı bin dokuz yüz yetmiş dört yılında Hollanda ve Federal Almanya arasmda oynanan Dünya Kupası final maçmı naklen seyrettiği; 45’liklerden, longplaylere oradan da kasetçalarlara geçilmeye başlanan bu dönemde, Zülfü Livaneli’yi, Edip Akbayram’ı, Cem Karaca’yı, Selda Bağcan’ı, Fikret Kızılok’u ve Timur Selçuk’u dinlediği gibi.