تو دانی، حافظ

نسیم صبح سعادت! بدان نشان که تو دانی گذر به کوی فلان کن، در آن زمان که تو دانی تو پیک خلوت رازی و دیده بر سر راهت به مردمی، نه به فرمان، چنان بران که تو دانی بگو که جان عزیزم ز دست رفت، خدا را ز لعل روح‌فزایش ببخش آن که تو دانی من این حروف نوشتم، چنان که غیر ندانست تو هم ز روی کرامت، چنان بخوان که تو دانی خیال تیغ تو با ما، حدیث تشنه و آب است اسیر خویش گرفتی، بکُش چنان که تو دانی امید در کمرِ زَرکِشَت چگونه ببندم؟ دقیقه‌ای است نگارا در آن میان که تو دانی یکی است تُرکی و تازی، در این معامله حافظ حدیث عشق بیان کن، بدان زبان که تو دانی