אין קשר בין התאוות השונות | שמונה פרקים פרק ד׳

דער שיעור אונטערזוכט די גרונט-טעות אין פארשטיין תאוות און תענוגים: צי זענען אלע פיזישע תאוות בעצם די זעלבע זאך (נאר אין אנדערע כמות), אדער צי איז יעדע תאוה א באזונדערע איכות. דער רמב"ן ווערט קריטיזירט פאר זיין שיטה אז "קדושים תהיו" מיינט נאר פרישות אין כמות, און אז די תורה האט געלאזט א "לאך" ווייל מ'קען זיין א "נבל ברשות התורה". דער שיעור ברענגט ראיות פון די תורה'ס אייגענע חילוקים צווישן פארשידענע מאכלים און עריות, און פון די פראקטישע מציאות אז מענטשן האבן טאקע פארשידענע תאוות פאר פארשידענע זאכן. די הויפט-טענה איז אז דער מאטעריאליסטישער מאדעל וואס רעדוצירט אלעס צו איין "באטן וואס מ'דרוקט" פארשטערט דעם גאנצן תיקון פון חתונה און מאכט אומעגלעך צו ארבעטן אויף מידות, ווייל מ'קען נישט מתקן זיין עפעס וואס מ'פארשטייט נישט ריכטיג.