ایران

ای ایران، ای به صلابت به دماوند و کوههای بلند ای به طلاوت به بانگ‌ شیرمردان و شیرزنان فرهمند ای که نامت به پهنای تاریخ زمین سر کشیده است ای که رسمت بر صورت آزادگی خط کشیده است ای سرزنده به زبان و رسم و آیین اقوام مختلف ای زنده به خون سرخ عاشقان و دل‌های منقلب ای که دشمنانت به فریاد کاوه‌ها گرفتار در کمند ای که خاکت به اندیشه مهرگان در امان از گزند ای فصول همه دایم در تو برقرار از شمال تا جنوب ای نوای صلات دایم در تو پرطنین از طلوع تا غروب ای که آفتاب دلیل روشن از تو در شب‌های طویل ای که کویر سبیل خنک‌ از تو در روزهای رحیل ای در تو به جولان شیر‌های بیشه در عصر حدید ای در تو به غرش شیر‌های حسینی به رسم جدید ای مفرح‌ به بوی عطر شقایق وحشی دشت‌هایت ای گلگون به لاله‌های پرپر شده آب خلیج فارست ای که در دامنت رشد کرده مشاهیر و اساطیر کبیر ای که در تو پناه گرفته‌‌ آزادی‌خواهان در ایام خطیر ای در تو خرامان آهوان دشتی با خط و خال‌ رنگی ای در تو نمایان ‌یادمان‌های برافراشته دوران سنگی جز تو نیکتر کس نداند ‌که این زندگی‌ دار فانی است گرت گفتار و کردار نیک بود از تو نام نیک باقی است زنده‌باشی و جاودان ای خورشید همیشه تابان خاوران جان ما ارزانی تو پاینده باشی تا ببینی افق‌های بیکران