زمان تا چه حد قراردادیه؟

زمان شاید قراردادی‌تر از آن چیزی باشد که تصور می‌کنیم.یک دقیقه روی ساعت، همیشه ۶۰ ثانیه است؛ اما آیا در ذهن ما هم همیشه یک دقیقه، یک دقیقه است؟وقتی منتظر نتیجهٔ آزمایش، تماس یک عزیز یا پایان درد هستیم، زمان کش می‌آید. اما همان یک ساعت، کنار کسی که دوستش داریم یا غرق در کاری که عاشقش هستیم، انگار در چند دقیقه تمام می‌شود.حتی در علم هم زمان آن‌قدرها مطلق نیست. از زمان نیوتن که همه جهان یک ساعت مشترک داشتند، به نسبیت اینشتین رسیدیم؛ جایی که سرعت و گرانش می‌توانند گذر زمان را برای دو ناظر متفاوت کنند. یعنی دو ساعت کاملاً دقیق، اگر مسیرهای متفاوتی طی کنند، در پایان لزوماً یک زمان را نشان نمی‌دهند.از طرف دیگر، چیزی که ما «سال»، «ماه»، «هفته» یا حتی آغاز یک روز می‌نامیم، تا حد زیادی قراردادهای انسانی‌اند. اگر تمدنی دیگر روی سیاره‌ای دیگر شکل بگیرد، شاید تقویم، ساعت و تقسیم‌بندی زمانش کاملاً متفاوت باشد.شاید زمان دو چهره داشته باشد:یکی زمانِ فیزیک، که با ساعت اندازه می‌گیریم؛و دیگری زمانِ آگاهی، که با احساس تجربه می‌کنیم.شاید بزرگ‌ترین توهم این باشد که فکر می‌کنیم این دو، همیشه یکی هستند.و شاید سؤال مهم‌تر این نباشد که «الان ساعت چند است؟»بلکه این باشد که:ما زمان را زندگی می‌کنیم، یا فقط آن را اندازه می‌گیریم؟.اگه دوست دارید اون پرونده ریشه‌های جهان امروز رو بشنوید لینک زیر رو دنبال کنید:پادکست رادیو ماشینی و پرونده ریشه‌های جهان امروز.لینک رسیدن به پادکست رادیو سیتکام:رادیو سیتکام.لینک رسیدن به پادکست سیالکتیکپادکست سیالکتیک.درباره این قسمت: