زیستن

. زیستن . . زمان گِره خورد. زمین، مهیا من و تو بر در، جهان رویاست چو سَلسَبیلیم چو بر جَبینیم رفیق وُ همراه، به مقصد "ما" خرد بسازیم، به تک‌نوازی مگو که عضوی ز گَلّه‌ایم‌ ما درخت سرویم وُ سرفرازیم به دِیر دیوهای اَبلقِ ماه بتاب چو خورشید، که‌خود، همانی میانِ راهیم، روز مباداست، وَ، ... بخوان بنام آزادی، به حکم آنکه جان داری بخوان ز ایمان، بخند به‌گریه، برقص به‌ساز ایرانی حضورِ سبزی، وجود گرمی، زلالِ نور فراتر از هر هجومِ "نه"، رهاتر از هر زندانی سیاهی و غم، تبارِ مرگند، نه‌از تبار و نهاد ما به کاغذی‌ها، بگو نیایند به شهر ما بی‌کرانه‌ها بگوبگو نه! به ترس و ظلمت، که دوزخ‌َست، نه‌طریق رُستن نه‌زیستنی‌سبز، نه‌رفتنی‌حتم، زنده‌‌به‌‌گورند جوانه‌ها شب است اگر، ما، زبانه‌ایم، ز خانه‌ایم و به خانه‌ایم در این هیاهو، به شهر جادو، هِجای عشق‌ را بهانه‌ایم به مطلعِ یار، گل بِباید درین حماس چون خرد بزاید میان من‌ها، به شوق هم، حضرت دلداریم به‌خودآییم؛ . .................................... وحید قاضی‌نور ... Vahid GhaziNour ۲ بهمن‌ماه ۱۴۰۰ https://www.instagram.com/p/CZBtJOkqTmR/?utm_medium=share_sheet