ตามรอยพระตถาคต

การเจริญสติปัฏฐาน อานาปานสติ

สนทนาปฏิจจสมุปบาท

การปฏิบัติเพื่อเห็นเวทนา ที่ผิดๆ ในปัจจุบัน ก็มีอยู่เราควรช่วยกัน ชี้แนะการปฏิบัติที่ถูกต้อง ที่พระศาสดาตรัสสอนไว้

การรู้เอง เห็นเอง ที่ประเสริฐ คือรู้เห็น ปฏิจจสมุปบาทการกล่าวเฉพาะใน ปฏิจจสมุปบาท จึงนับว่าประเสริฐสูงสุดเช่นกัน

มรรคเพื่อเห็นปฏิจจสมุปบาท ประเสริฐสุด เป็นสัมมามรรค เป็นอริยมรรคอย่างแท้จริง

ปฏิจจสมุปบาท ธรรมที่อาศัยกันเกิดขึ้น

อริยสาวก ผู้ได้สดับ ย่อมเดินมรรค คือโยนิโสมนสิการ ในปฏิจจสมุปบาท อยู่เนืองนิจเพื่อให้รู้แจ้งทุกข์ รู้แจ้งโลก เพื่อเบื่อหน่าย คลายกำหนัด เพื่อหลุดพ้นจากกองทุกข์ ทั้งปวงนั้น

ธรรมชาติที่อาศัยกันเกิดขึ้น สิบหมวด เวียนมาเวียนไปในวัฏฏะตราบเท่าที่ยังมี อวิชชาเป็นปัจจัย

สุญญตา ความว่างเปล่า ไร้แก่นสาร ไร้อัตตา ที่ประกอบด้วยปัญญาก็คือ อริยมรรค ต้องโยนิโสมนสิการ จึงจะเห็นความจริงนี้ ในธรรมทั้งปวงได้

ปฏิบัติธรรมสมควรแก่ธรรม บูชาพระศาสดา

ร่วมกัน ใส่ใจ ในคำสอน ปฏิบัติบูชา พระศาสดา

อ.แป๊ะ กล่าวธรรม และให้กำลังใจ

ผู้มีบุญ จะไม่ทอดธุระใน พระธรรมอันประเสริฐ ที่ทำให้พระโพธิสัตว์ กลายเป็นพระพุทธเจ้า

ธรรมสิบหมวด ปฏิจจสมุปบาท คือแก่นธรรม

กรรมทั้งไม่ดำไม่ขาว พอสังเขป

ลักษณะแก่นธรรม คือ ธรรมอันเป็นไปเพื่อรู้แจ้ง เพื่อเกิดปัญญาธรรมอันเป็นไปเพื่อเบื่อหน่าย คลายกำหนัด และหลุดพ้นนี้คือลักษณะของแก่นธรรม

สังขตธรรมทั้งปวง ที่อาศัยกันเกิดขึ้น เป็นปฏิจจสมุปบาทพระศาสดารู้แจ้งว่า ล้วนไม่เที่ยง เป็นทุกข์ ที่สุดแล้วย่อมว่างเปล่าเราทั้งหลายต้องรู้แจ้งปฏิจจสมุปบาท ต้องรู้แจ้งสังขตธรรมทั้งปวงจึงจะรู้แจ้งทุกข์ จึงจะรู้แจ้งอริยสัจสี่ได้

อาศัยกรรมเก่า เป็นผืนนา อาศัยวิญญาณธาตุ เป็นพืช ภพใหม่จึงปรากฏ ชาติคือนามรูปใหม่ จึงปรากฏได้

ปฏิจจสมุปบาท คือพระธรรมอันประเสริฐอันผู้ใดเห็นแจ้ง และน้อมใจเชื่อในธรรมนี้ ย่อมออกจากทุกข์ได้

อริยสาวก ทราบชัดในปฏิจจสมุปบาท ทุกอาการ รวมทั้งปฏิจจสมุปบาทในช่วงการเคลื่อนจากภพนี้ ไปสู่ภพอื่น

ผู้ที่มีคุณอันประเสริฐ ผู้รู้แจ้งทางมาทางไปของสัตว์ จะสะดุ้งกลัวต่อความตาย ได้อย่างไร?

อีกแง่มุมเรื่องขันธ์ห้า ที่ผู้ใหม่ควรเข้าใจ

ควรมีเจตนาอย่างไร ควรกล่าวเรื่องอะไร?

อริยสัจสี่

หากเราละเลยพระธรรมอันประเสริฐ คือ ปฏิจจสมุปบาท ธรรมที่พระศาสดาค้นพบ แล้วพระองค์จึงออกจากทุกข์ได้เราจะพ้นจากทุกข์ เช่นพระศาสดา ได้อย่างไร?

สนทนา ปฏิจจสมุปบาท ว่าด้วยธรรมที่อาศัยกันเกิดขึ้น ธรรมชาติที่เวียนว่ายไปมาในวัฏฏะ

บทสนทนาอันละเอียด ในเรื่องปฏิจจสมุปบาท

เพราะไม่เห็นปฏิจจสมุปบาท จึงไม่รู้แจ้ง สังขตธรรมทั้งปวง

สุนักขัตตสูตรพระไตรปิฎก ไทย (ฉบับมหาจุฬาฯ) เล่มที่ ๑๔ หน้าที่ ๖๑

ความรู้ในอริยสัจสี่ เป็นความรู้อันประเสริฐ ผู้ใดมีความรู้นี้ หยั่งลงแล้ว ตั้งมั่นแล้ว ในความรู้นี้ผู้นั้นย่อมเป็นอริยบุคคล ผู้นั้นย่อมออกจากทุกข์ได้

แนวทางการเจริญ สังฆานุสสติ

ความรู้ใดอันประเสริฐ จักนำพาสัตว์ ออกจากทุกข์ได้ความรู้นั้นเป็นอริยสัมมาทิฏฐิ

คำสอนในพระไตรปิฎก มีมากมาย หากเรายังเข้าถึงแก่นคำสอนไม่ได้เราจะเข้าใจพระสูตรต่างๆ ที่พระศาสดาตรัสสอนอริยสาวกทั้งหลายได้ยากยิ่งนัก ดังนั้นการเข้าใจแก่นคำสอน คือ ปฏิจจสมุปบาท หรือ ธรรมสิบหมวดทีอาศัยกันเกิดขึ้น ในโอกกันตสังยุต จึงจำเป็นสูงสุด เพื่อจะเข้าถึงคำสอนอื่นๆได้ตรงยิ่งขึ้น

หากปราศจาก อริยสัมมาทิฏฐิ จะเดินมรรค จะปฏิบัติอย่างไร เพื่อให้หลุดพ้นจากขันธ์ห้า

ปุถุชนผู้ไม่ได้สดับ ย่อมไม่ทราบจิตนั้น ตามความเป็นจริง

อริยสาวก ทุกท่านล้วนเป็นบัณฑิต ผู้มีปัญญาเครื่องไตร่ตรองอะไร คือ ปัญญานั้น ขอให้ตั้งใจฟัง

แนวทางการโยนิโสมนสิการตามหลักการเจริญจิตตานุปัสสนาสติปัฏฐาน

แนวทางในการโยนิโสมนสิการ ตามหลักเวทนานุปัสสนาสติปัฏฐาน

แนวทางการเจริญ กายานุปัสสนาสติปัฏฐาน

อาศัยโยนิโสมนสิการ ไปตามหลักอิทัปปัจจยตา อริยมรรคย่อมเกิดการเห็นปฏิจจสมุปบาท ย่อมเกิดเพราะเห็นปฏิจจสมุปบาท ปัญญา วิชชา ย่อมเกิด

ต้องรู้แจ้งในปฏิจจสมุปบาท ธรรมสิบหมวด จึงจะชื่อว่า รู้แจ้งอริยสัจสี่

ธรรมชาติที่อาศัยกันเกิดขึ้น

แนวทางการเจริญ จาคานุสสติ

แนวทางการเจริญสีลานุสสติ

บทสนทนาของฆราวาส เพื่อให้เข้าใจ ธรรมที่พระศาสดา ตรัสรู้ เพื่อเป็นเบื้องต้น ที่จะอาศัยเดินตามรอยพระศาสดาไป

พระศาสดาตรัสรู้ ธรรมชาติเหล่านี้ เราต้องเรียนรู้ให้เข้าใจก่อน

ฝึกเดินมรรค จาคานุสสติ

เป็นการฝึกเดินมรรค ฝึกโยนิโสมนสิการ อันจะเป็นเหตุให้ อริยมรรคเกิด

โยนิโสมนสิการ ไปตามปฏิจจสมุปบาท ย่อมเป็นทางเพื่อให้เกิดปัญญา

บทฝึกโยนิโสมนสิการ บทฝึกเดินมรรค