00 AINOS

Σε σένα που δίνεις τώρα Πανελλήνιες…ίσως αυτή τη στιγμή νιώθεις ότι όλα κρίνονται εδώ.Ότι ένα γραπτό μπορεί να πει ποιος είσαι.Ότι αν δεν πάνε όλα όπως θέλεις… κάτι χάθηκε.Αλλά άκου κάτι από κάποιον που καταλαβαίνει.Δεν είσαι ο φόβος σου.Δεν είσαι το άγχος σου.Δεν είσαι ένας αριθμός.Είσαι ένας άνθρωπος που προσπάθησε.Που ξενύχτησε.Που κουράστηκε.Που αμφέβαλε.Που συνέχισε.Και σε εσάς, αγαπητοί γονείς…ίσως κι εσείς να αγωνιάτε περισσότερο απ’ όσο δείχνετε.Όμως αυτές τις μέρες…το μεγαλύτερο δώρο σας δεν είναι η πίεση.Είναι η παρουσία.Ένα “είμαστε μαζί σου”.Ένα βλέμμα χωρίς φόβο.Μια αγκαλιά χωρίς όρους.Οι Πανελλήνιες είναι ένας σημαντικός σταθμός.Όχι ο ορισμός μιας ζωής.Η Ελλάδα χρειάζεται νέους με γνώση.Με ψυχή.Με αντοχή.Με ελπίδα.Κι εσύ που μας ακούς τώρα…κάνε το καλύτερο που μπορείς.Και μετά προχώρα.Με καθαρό βλέμμα.Με αξιοπρέπεια.Με πίστη στον δρόμο που ανοίγεται μπροστά σου.

Η παρουσία της Εκκλησίας το 1940