Encyklopedia Wiedzy Duchowej

NAMIĘTNOŚĆ – radość bycia z drugim człowiekiem.  Trzeba sobie pozwolić na to by odczuć dobro które jest – trzeba  zapomnieć o sobie i o swoich problemach. Gdy niknę – odczuwam. Tu  wystarcza dotyk drugiego człowieka, cieszą się swoją obecnością, tym, że  jest drugi człowiek do doświadczenia szczęścia i to jest namiętność.    PODKAST – NAMIĘTNOŚĆ – czyta Ewelina Cieślik.  Definicję – na podstawie  wiedzy i nauk Zbigniewa Jana Popko – opracowała Anna Mularska.

Kod Źródłowy jest zapisem istnienia czegoś konkretnego,  człowieka, zwierzęcia a nawet wirusa. Kod Źródłowy to nie DNA, czyli  procedury czymś sterujące według określonego schematu, tylko podstawa.  Tę część uruchamiająca i utrzymująca na Matrycy Tworzenia jako  istnienie, istotę lub formę, w której owo istnienie lub istota ma się  przejawić. Boska Matryca Tworzenia zawiera podstawę wszystkiego, ale w  niższych wymiarach istota ludzka lub istnienie (np. sztuczna  inteligencja) może ustawić własny kod źródłowy coś lub kogoś powołujący.  Jednak będzie on i tak zawierał w sobie Główny Kod Źródłowy, co oznacza  wprost, iż BÓG lub  jednostka wyższa może zawsze zdezaktualizować wszelkie ludzkie  oprogramowanie lub ludzką wersję rzeczywistości, o ile zostało ono  wyposażone w kod źródłowy powstały w niższych wymiarach. Oznacza to  również, że stworzony przez wyższą inteligencję kod będzie nie do  ruszenia przez istoty stojące na niższym poziomie ewolucji. Kod Źródłowy Boga umieszczony jest w wymiarach od 12 wzwyż, ciało  fizyczne od 0-1, psychika na wymiarze 6, internet 4-5, algorytmy UFO to  6. Ludzie mają dostęp do kodu w wymiarach 0-1, co oznacza, iż ludzki  robot korzysta z Matrycy Tworzenia w 10%. Każdy człowiek może ocenić  swoją wibrację poprzez odczytanie wymiaru, na którym został uaktywniony  jego kod źródłowy. Kod Jezusa znajdował się w wymiarze 13, co oznacza,  iż obudził się on jako Syn Boży, choć swoje nauki rozpoczął, mając kod  umieszczony w wymiarze 6, co i tak jest ewenementem. Z dostępem do Kodu źródłowego człowiek się rodzi lub za życia go zdobywa. Aż 1,2% współczesnych ludzi rodzi się z dostępem do Matrycy Tworzenia,  co oznacza, iż cywilizacja ludzka ma pełen potencjał na to, by  zawalczyć o swoją wolność. Kod ten jest zawarty w ludzkim robocie w 20%,  co pozwala mu na zmiany przestrzenne z poziomu biologii w 10%, dzięki  czemu może on skutecznie walczyć o przeżycie, podczas gdy w tak zwanym  człowieku fizycznym, zawartym w 3-5 wymiarze, w ogóle nie stwierdzono  obecności kodu. Jest on dostępny dopiero wtedy, gdy psychika będąca  kopią świadomości energetycznej, zjednoczy się z nią i poprzez nią  sięgnie do Ducha Całości. Po ściągnięciu kodów karmicznych (blokad systemowych) zwyczajny człowiek  może w chwilach szczególnych, gdy nastawi się na dobro i jedność z  Całością, samemu sięgnąć po kody zawarte w duchowej przestrzeni, jak i  wesprzeć się wówczas siłą współpracującego z nim robota. Dlatego każdy  niezaprogramowany człowiek potrafi ingerować w biologię aż do 40%, jeśli  w swojej naturze przestrzega prawa energetycznego. Wiara w czakramy  niemal całkowicie przekreśla szansę na korzystnie z biologii. Istota  ludzka musi pozostawać w rozproszeniu po to, aby każda jej cząstka mogła  uczestniczyć w życiu po swojemu. Nieco doskonalszą, a na pewno  łatwiejszą w użyciu formą korzystania z kodu źródłowego jest  posługiwanie się SŁOWEM BOŻYM, czyli podstawą istnienia wibracji. Jezus i Budda posługiwali się mocą Słowa Bożego w 30-40%, Palladyn i  Prometeusz w 50-60% a Bóg Wcielony 60-70%. Słowo Boże to stan Harmonii,  który tworzy wibrację i nią steruje. To dlatego wysoko wibrujący człowiek jest w stanie wejść w stany, osiągając niebywały poziom harmonii. PODKAST – KOD ŹRÓDŁOWY czyta Mariusz Dardziński.  Definicję – na  podstawie wiedzy i nauk Zbigniewa Jana Popko – opracowała Anna Mularska.

PUNKTY SKUPIENIA UWAGI – mówią o tym, jak  kontrolujemy myśli i emocje, jakie są stany, co trzeba zrobić, czyli moc  psychiczna. Są trzy punkty skupienia uwagi : * wewnętrzny czyli na elementach ciała fizycznego i wewnętrznych procesach energetycznych * w–sobny (czyli w sobie), na odczuciach i przeżyciach psychicznych *zewnętrzny, na związkach z przestrzenią fizyczną. Owe Punkty Skupienia zadecydują o waszej mocy energetycznej i  duchowej, po poprawnym wypełnieniu sobą przestrzeni duchowych i  przestrzeni życiowych. Trzeba zmienić nawyki, programy i ustawienia, by  zapisać się na nowo (biała matryca). Tylko w ten sposób można na stałe  utrzymać punkt skupienia. To właśnie technika Punktu Skupienia (to, co  robimy, te sceny) jest jedyną mistyczną drogą prowadzącą do zwycięstwa  nad ciałem, przez zmiany przyzwyczajeń – nad wewnętrznymi energiami,  przez obudzenie Duszy – nad energiami zewnętrznymi (jak kontrolujesz  myśli i słowo, to nie pozwolisz zewnętrznym energiom wpłynąć do ciebie),  a przez zaniechanie myślenia o problemach świata energetycznego i  fizycznego – doprowadzenie do otwarcia duchowych oczu, które od tej  chwili zaczynają postrzegać Rzeczywistość w prawdzie, a nie w iluzji.  Sprawdzaj napięcie w punkcie skupienia, by przekroczyć 100 %. Skupienie  w danym obszarze staje się wartością trwała, cichą i niepostrzegalną. Wszystkie one są pożyteczne i wskazane dla wyciszenia organizmu,  zrównoważenia płynów energetycznych wewnątrz organizmu ludzkiego jak i  pomiędzy nim a otoczeniem. Te stany są błogosławieństwem dla osób  próbujących odzyskać energetyczną równowagę, wyciszyć się jak i na stałe  uzyskać większy spokój wewnętrzny. Pozwalają one na większą kontrolę  procesów biologicznych i energetycznych (Evelyn Monahan i inne osoby w  ten sposób zdrowiały) a nawet na stałe podniesienie wibracji. Mogą być  zbawienne dla osób nerwowych, pobudliwych, mających zaburzone relacje z  otoczeniem z powodu swojej agresywnej energetyki, bądź żyjących w  zniewoleniu energetycznym (programy, nawiedzenia, opętania itd., to jest  walka z tym czymś, co człowieka osacza). W połączeniu z afirmacją,  medytacją punktową potrafi wyhamować pobudliwość i wyciek energii  przynosząc wyraźną ulgę, jak i poprawiając stan zdrowia fizycznego i  psychicznego. To błogosławieństwo dla osób, które do tej pory z  energiami nie eksperymentowały, bądź też nie miały dostępu do wiedzy z  obszaru pól energetycznych czy duchowych. PODKAST – PUNKTY SKUPIENIA UWAGI – czyta Mariusz Dardziński.  Definicję –  na podstawie wiedzy i nauk Zbigniewa Jana Popko – opracowała Anna  Mularska.

DOM SWÓJ to potężna struktura energetyczna, bez  zbudowania, której nie można panować nad życiem, nad własnymi energiami i  nad energiami innych ludzi. Dom Swój to potężna energetyka przenikająca  wszystkie cząstki fizyczne i energetyczne (później i duchowe), które  tworzą ludzkie powłoki. Gdy Dom zostanie zbudowany, wtedy można  bezkarnie podróżować nie tylko po własnych przestrzeniach, ale i bez  lęku wnikać w struktury innych ludzi i wchodzić w wyższe wymiary. Dom Swój to Jajo energetyczno-duchowe zawierające wszystko to czym  jesteśmy we wszystkich swoich ciałach (powłokach) od wymiaru 1 (umysł i  ciało fizyczne) do wymiaru 10 (Duch Całości). Poprawnie zbudowany jest  doskonałością blokującą dopływ wszelkiej niskiej wibracji. Jego odbudowa  (w przypadku ziemskiego człowieka) zaczyna się od rozświetlania  wszystkiego co go stanowi, a co jest w przeszłości, teraźniejszości i  przyszłości. Pracę zaczynamy zawsze od siebie. Wszystko co do nas  wchodzi trzeba rozpromieniowywać a wszystko co jest nami pokochać.  Zaczynamy pracę od ciała fizycznego, potem musimy sami siebie warunkować  na Boga, na Światło (czyli na wszystkie stany od pokochania siebie po  miłosierdzie). Środowisko zewnętrzne też trzeba pozyskać do naszej  współpracy (czyli dom fizyczny, pracę, stany, marzenia itd…-to wszystko  jesteśmy my). Im większa jedność ze światem tym większy wpływ na całość.  Ważnym jest by twoje myśli, słowa i czyny, w tym wszystkim w czym są  zawarte, były z Prawa Wolnego Wyboru. Wtedy to w czym jesteśmy zawarci  nas wspiera. Dom Swój ma kilka poziomów. Pierwszy dom fizyczny, musisz go  zbudować, wiesz jak on wygląda, ma być bezpieczny. Mamy tu pozorowaną  wolność. Mamy też dom energetyczny, bo jesteśmy duszą, mamy myśli i  emocje. By zbudować dom, który cię chroni, musisz cały ten obszar  pokochać (fizyczny), wtedy wchodzisz z tym w interakcję, staje się to  takie jak ty. Człowiek jako dusza jest olbrzymi, jak to pokochasz wtedy  możesz mieć myśli i emocje takie jak chcesz, byle się przeprogramowywać  na to, jakie myśli mają być (kochać, współtworzyć itd…). Jak przenikasz  wszystko kochaniem, to nie ma tu elementów tobie szkodzących. Jak  pokochasz dom fizyczny, pokochasz ludzi, twój dom energetyczny się  rozszerza. Potem uczysz się spoglądać na świat po duchowemu. To jest  budowa Domu Swego, ale to jest budowa siebie. My a Dom Swój to jest  jedno i to samo. Na Dom Swój składa się wszystko to, czym my jesteśmy i  nic więcej. Wszystko to na co patrzymy, czas przeszły, teraźniejszy i  przyszły oraz ludzie w nas zawarci. We wszystkich swoich ciałach i we  wszystkich 10 wymiarach. Każdy z nas może zbudować Dom Swój, kwestią problematyczną jest czas i  budowlane doświadczenie. Zaletą zaś fakt, że gdy w boju o siebie nie  zwyciężysz przed śmiercią, to dostaniesz wsparcie w następnym życiu.  PODKAST – DOM SWÓJ – czyta Ania Dardzińska.   Definicję – na podstawie wiedzy i nauk Zbigniewa Jana Popko – opracowała  Anna Mularska.

ANIOŁ – jest promieniem Stwórcy wyrażającym Jego moc  w najniższym swoim zejściu. Jest też symbolem czystości, opiekunem  wzrastającego człowieka i jego wyższą powłoką zwaną Nadduszą. To on sam  na wyższym poziomie. Naddusza, czyli Dusza nadrzędna potocznie nazywana  jest Aniołem Stróżem lub Opiekunem. Jest to nasza wyższa energetyczna  struktura. To nic zewnętrznego, to ty sam, na dodatek bardzo wewnętrzny. Kiedy budzimy się w świadomości budzimy się w pasmach Nadduszy,  jesteśmy doskonalsi, moc wzrasta, choć z niej nie umiemy korzystać.  Naddusza to wewnętrzny lekarz, psycholog, który nas wspiera. Ona  prowadzi wiele dusz choć nie w tym samym czasie i przestrzeni. Zawarte  są w niej doświadczenia dusz. Kiedy budzimy się w Nadduszy jest w nas  jeszcze echo funkcjonowania duszy, głód autorytetu, pyszałkowatość,  nonszalancja w słowie i nie czuje się jeszcze mówienia Prawdy. Jezus nie  dążył do Prawdy, on nią był. Jeśli przerobimy te lekcje będziemy mogli  być cały czas na poziomie energetycznym 7, wtedy czujemy dużo więcej jak  i wiedza z tego poziomu większa do nas schodzi, zwiększa się nasza moc  energetyczna, inteligencja itd… Jak wchodzimy w stany życzliwości, przyjaźni i inne znikają  oddzielenia wobec światów energetycznych w naszej własnej istocie. Jak  znikną na pewnych płaszczyznach i wymiarach, to zaczynamy funkcjonować  na poziomie wspólnych Naddusz i pojawia się ruch ku przyczynie i  kierunek tendencji. Nie wiesz czemu, ale czujesz, że tam będzie coś źle,  bo na poziomie Naddusz ściągasz informacje i już wiesz, że nie masz tam  jechać. Naddusza to jest coś co skupia pod sobą Dusze o mniej więcej podobnym  charakterze i Świadomość, która wchodzi do tej Nadduszy. Z reguły ma  ona kilka ciał (9-12) i jak któraś z Dusz sama z siebie popełnia błędy  to Świadomość przenoszona jest do innej Duszy. A tu wchodzi inna, która  chce mieć taki zapis. Naddusza sprawia, że te Świadomości wędrują.  Czasami Świadomość zaczyna źle się czuć w dotychczasowych warunkach,  przestaje chcieć tu być i to się zmienia. Świadomość w zależności od  tego czy się znieprawia czy wzrasta, może się znaleźć w innej Nadduszy i  ma możliwość kolejnych doświadczeń. Kiedy pracujemy nad sobą łączymy się z Nadduszą, czyli ze  Świadomością energetyczną i ściągamy informacje od innych Dusz. Naddusza  trwa około 300 pokoleń, oprócz tego że wymieniają się jej Dusze, to jej  pamięć cywilizacyjna jest rozległa. Ona jest między 7 a 8 poziomem  energetycznym i to jest tak zwany Złoty Obszar, tu się widzi złoto  energetyczne. Aby się tu dostać trzeba być w „Energetycznym Niebie”. Naddusza się uczy, ten człowiek, który się udoskonalił i był  Opiekunem, czuje jak pięknie jest pomagać, jest aniołem uskrzydlonym,  który czuje co znaczy być w tym świecie, potem pojawia się  odpowiedzialność i chce wejść jeszcze wyżej, w światy duchowe i stać się  Archaniołem, więc ten człowiek staje się wreszcie Nadduszą i prowadzi  iluś ludzi ucząc się ich. Jakość ludzi zależy też od tego kim jest twój  opiekun. Można sprawdzić doskonałość Opiekuna np. doskonałość jest 100% i  ile doskonałości ma twój opiekun. Jeśli ma dużą doskonałość (np. 90%)  można ją pytać o wszystko. To autentyczny Opiekun. Kończąc reinkarnację  stajemy się Nadduszą. „NADDUSZA TO PIERWSZA TROSKLIWA MATKA, KTÓRA CHCE BY  DUSZO-CZŁOWIEK PO ŚMIERCI ZNALAZŁ WSPÓLNY DOM W JEJ RAMIONACH A NIE  SPADŁ JESZCZE NIŻEJ”. PODKAST – NADDUSZA, ANIOŁ – czyta Alina Witwitzka.  Definicję – na  podstawie wiedzy i nauk Zbigniewa Jana Popko – opracowała Anna Mularska.

Rozproszony człowiek to naturalny stan Istoty  ludzkiej. W tym kontekście ciało człowieka to tylko 2% Istoty a  pozostałe jej części ( dusza, naddusza, duch ) będące pewną formą  energii ( chmura energetyczna, rój energetyczny ) znajdują się na  różnych poziomach czasu, przestrzeni i głębi. Gdy jesteśmy w  rozproszeniu nie mamy sztucznie zawiązanej energetyki ( poprzez czakramy  ) wtedy spada wpływ ciemności i niskich wibracji na nas. Stajemy się dużo mocniejsi i bardziej odporni na programowanie.   Czakry niewolą ludzi w wymiarach 1-5. W przypadku człowieka obudzonego  energetycznie, który ewoluuje dalej, pozbywając się balastu w postaci  czakr idzie w Rozproszenie, czyli w zjednoczenie się z Całością. Składamy się z umownych cząstek obdarzonych świadomością, jeśli są w  rozproszeniu, współpracują ze sobą. Kropelka w wodzie jest jednorodna i  tak o sobie mamy myśleć. Komórki współpracują, wszystko o sobie wiedzą,  tylko my jesteśmy w oddzieleniu. Jesteśmy cząstką wody i nią całą.  Wyobraźmy sobie siebie jako wodę i usłyszmy śpiew, dźwięk pierwotny, jak  szmer szerszeni, to śpiewają cząsteczki, tak powstaje dźwięk syreni,  człowiek staje się dźwiękiem, ma swoje imię. Tylko w rozproszeniu, w  jedności z sobą ma prawo do synchronizacji, bycia ze wszystkim mu  podobnym, miejsce, idea, ludzie, itd. Bądźmy fizycznie i energetycznie w  rozproszeniu, niech one nie będą blokowane. W Rozproszeniu jesteś  najdoskonalszy, bo nietykalny, wtedy jesteś wszystkim bo na poziomie  Ducha Całości wszystko się w tobie zawiera. W Rozproszeniu każda cząsteczka jest „czakramem”. Oddychamy  wszystkimi cząsteczkami. Jeśli człowiek pracuje nad sobą a wierzy w  czakramy, blokuje się w pracy nad sobą, one istnieją i nie potrafi wejść  w rozproszenie. Gdy zlikwidujesz czakramy a funkcjonujesz po staremu,  one wracają do 2-3 dni, stara formuła energetyczna wszystko to odtwarza.  Skasowanie powoduje, że człowiek, który pracuje nad sobą szybciej idzie  do przodu, czakramy powoli znikają. Jak jesteśmy w rozproszeniu każda  nasza cząstka jest samoświadoma, obdarzona wolną wolą, wzrasta moc  energetyczna i duchowa. Rozproszenie to jest przedostatni etap, ostatnim jest wejście w ”  Odrzucającego się ” ( skala nr. 1 ) i wtedy już jesteśmy nietykalni  przez broń energetyczną. Po zjednoczeniu się z Ojcem zanika naturalna  energetyka ludzkiej duszy i ” czakramy ” przestają istnieć.   Zjednoczenie to oznacza rozproszenie, czyli bycie wszędzie, to  jednoczenie się z całością. Rozproszenie Istoty to jest zatopienie się w Duchu Świętym.  Rozproszenie każdej naszej cząstki, która jest samodzielna w swoim  Wolnym Wyborze powiązana. Jej Boskość i Duchoświętość sama ją prowadzi i  nie ma żadnych ograniczeń. Rozproszenie to bycie w jedności każdą cząstką siebie, ze wszystkim,  co nas otacza. Dzięki temu każda nasza cząstka będzie mogła korzystać ze  wspólnego łańcucha DNA a tam są cząstki innych  ludzi, istot, całej struktury przestrzeni. W górnym rejestrze tych  cząstek jest Strumień Życia, DŚw, jest Łono, które Całość w sobie  zawiera, oznacza to, że będziemy mieć dostęp do wszystkiego, będziemy  się uczyć powoli z tego korzystać. Będziemy szanować drugiego i  podziwiać własną głębię. Zaczniemy się czuć jak pierwsi, odważni,  powołani fizycznie ludzie. My jako Syn Boży, doświadczamy tej  Rzeczywistości, to się kojarzy na zasadach dotychczas nam nieznanych. PODKAST – ROZPROSZONY CZŁOWIEK (ROZPROSZENIE) – czyta Anna Mularska.   Definicję – na podstawie wiedzy i nauk Zbigniewa Jana Popko –  opracowała Anna Mularska.

3 KOŁA ISTNIENIA : – Góra i Dół. To co jest w pozarzeczywistości i to co jest i tu – Koło początku i końca wszystkiego co zostało tu stworzone – Koło wejścia i wyjścia w ten świat. A skoro wchodzisz i jesteś aktywny, to ta aktywność zawsze jest działaniem 3 Koła Istnienia (góry i dołu, wejścia i wyjścia, początku i końca)  jeśli one się właściwie ustawiają, to w tym ruchu pojawia się znak OMEGI  i Punkt. Jak ktoś wejdzie w ten punkt może wszystko. Serce jest jedynym punktem, w którym Duch Święty przez Chrystusa potrafi  się wyrażać, wpływać na eter, na energię, na ciało fizyczne itd. potem  zmierza ku naszemu Duchowi, czyli w drugą stronę ku Nicości,  tak żeby się pętla zamknęła, wtedy środek znaku OMEGI się przesuwa, 3  koła się spotykają początku i końca, wejścia i wyjścia, góry i dołu. Rozkład działania Sił wyższych „W imię Ojca i Syna i Ducha Świętego  „W imię Ojca, bo schodzi z góry do dołu i Syna czyli siebie i idzie to  na lewe ramię i Ducha Świętego i wszystkie koła wejścia i wyjścia się  łączą i leci energia, działa już tu zasada cudu. 3 Koła Istnienia (góry i dołu, wejścia i wyjścia, początku i końca)  jeśli one się właściwie ustawiają, to w tym ruchu pojawia się znak OMEGI  i Punkt.  Jak ktoś wejdzie w ten punkt może wszystko. Serce jest jedynym  punktem, w którym Duch Święty przez Chrystusa potrafi się wyrażać,  wpływać na eter, na energię, na ciało fizyczne itd.  PODKAST – 3 KOŁA  ISTNIENIA – czyta Alina Witwitzka.  Definicję – na podstawie wiedzy i  nauk Zbigniewa Jana Popko – opracowała Alina Witwitzka.

WIBRACJA CZŁOWIEKA - Istnieje sześć rodzajów wibracji, którymi ludzie różnią się między sobą jak i trzy tonacje, które je wzbudzają – intonując nimi twoją obecność w duchowej przestrzeni na poziomie ludzkiej duszy. Wibracje uruchamia sygnał duchowy w DNA, przenosi je pasmo energetyczne, a utrzymuje ciało fizyczne, które jako jedyne jest w stanie (dzięki swojej gęstości) sprostać temu zadaniu. Niestety to ono najczęściej pada, idzie w rozsypkę gdy przeciwne naturalnemu wzorcowi wibracje przenikają jego funkcjonalne pasma w DNA komórki. Powstające przeciwne wibracje potrafią na trwałe uszkodzić naturalny mechanizm obronny jak i zagiąć umysł w kierunku czarnej przestrzeni (negatywne i władcze postrzeganie całości).  Cztery podstawowe rodzaje wibracji dzielnie z sobą współpracują o ile wyrażają się tą samą duchową polaryzacją (PWW lub PTP). Piąta i szósta wibracja z założenia są destrukcyjne i pochodzą nie z tego świata. Żaden człowiek się z nimi nie rodzi, ale może ich kod wzbudzający odziedziczyć po przodkach jak i przenieść z ostatniego wcielenia jako rys energetyczny, będący dla duszy czymś w rodzaju skazy. Cztery pierwsze wibracje to rącze konie, które ciągną ten sam wóz o ile woźnica wyznaje te same zasady duchowe. W przeciwnym razie znoszą się one, a nawet potrafią być wzajemnie destrukcyjne...  1. Wibracja ogólnego dostępu charakteryzująca ludzki margines społeczny gdzie nie liczą się wartości duchowe, a wibracyjne stany zachowawcze. Ludzie w tym paśmie zdolni są do wszystkiego na średnim poziomie, tak zła jak i dobra, kochania jak i nienawiści. Chętnie wchodzą w relacje z doskonalszymi ludźmi czując błogosławiony charakter takich związków.  2. Wibracje świetlne należące do ludzi nastawionych na wyrażanie się w prawie duchowym. Tacy ludzie chętnie garną się do innych, ale gdy sami nie są mocni unikają kontaktów bojąc się zranienia. Zranieni, wykorzystani stają się bardzo niebezpieczni gdy przejdą pod przewodnictwo PTP.  3. Wibracje zdroju życia, mocne, biologicznie aktywne, fizycznie kreatywne są podstawą siły ludzi preferujących aktywność egzystencjalną o sportowym zacięciu. Bez określonego poziomu wewnętrznej ekspresji ludzie tworzący te pasma energii wpadają w stagnację, a nawet ogłupienie. Zamknięci w przestrzeni fizycznej czy energetycznej (np. poprzez zastraszenie) są gotowi zrobić wszystko by ów stan zmienić. Siła i przewaga nad drugim człowiekiem daje im poczucie spełnienia i wolności.  4. Wibracja znikania należy do kreatorów duchowych przestrzeni. Wzbudza ją akt twórczy, a tworzy boskie echo odbijające się od dna strumienia życia (pola kryształków – poziom subatomowy). Ludzie tych wibracji w osiąganiu celów kierują się wewnętrzną wizją i wsparciem świata niematerialnego. Ważniejsze są dla nich akty stwórcze niż kontakt z ludźmi. By powstało coś pięknego gotowi są zapłacić odcięciem od ludzi, a nawet śmiercią... Definicja dostępna także na stronie: https://encyklopediawiedzyduchowej.pl PODKAST – JEDNOŚĆ Z DRUGIM CZŁOWIEKIEM – czyta Ania Dardzińska.  Definicję – na podstawie materiałów, wiedzy i nauk Zbigniewa Jana Popko – opracowała Anna Mularska.

NICOŚĆ, ona jest mechanizmem, który utrzymuje całe Łono i cały kosmos, to co jest Duchem Świętym. Nicość, która w Oceanie Ducha Świętego potrafi wszystko zmienić, jest ona zasadą, według której w Łonie wszystko się dzieje. Pochodzi z PozaRzeczywistości a tu się przejawia z prawem twórczym.  Tylko nicość zawiera w sobie wszystko, tylko Bóg podzielił się swoim Sercem, a Stwórca przygarnął do siebie dając dom twojemu doskonalącemu się Duchowi. Szanuj, więc cienie, aktywuj hołd dla Nicości, bo utrzymuje w tobie Chrystusa i kłaniaj się Bogu za to, że stworzył dla Ciebie cudowny świat przemiany.  Tylko Nicość zawiera w sobie wszystkość a nie odwrotnie. Gdy jesteś niczym, bezwarunkowo zawieszony we wszystkim, wtedy jesteś wszystkim. Gdy określisz siebie, jesteś drzewem, tracisz kontakt z wieloma innymi rzeczami, gdy mówisz, jesteś niczym, jesteś automatycznie wszystkim, a skoro jesteś wszystkim, jesteś także aktywną cząstką Bożą.   NICOŚĆ – pracząstka (początek i koniec), to naczynie w Oceanie Ducha Świętego spajające w Nim wszystko. W którym jest wszystko wraz z łonem, z którego wyłonił się Bóg Twórca. To też źródło Praenergii, techniki stwarzania. To z Niej (Nicości) pochodzi Moc Działania. W wizjach ukazuje się jako kobieta z wiankiem na głowie (wiosna). Nicość jest jednym z trzech elementów WSZECHRZECZY (Nicość, Duch Święty, Bóg Ojciec Prowadzący). Jeśli integracja wewnętrznych składników wszystkich płaszczyzn człowieka (indywidualnych pól wibracyjnych) osiągnie wartość całkowitą (100% zjednoczenia w trzonie duchowym) może on być jednocześnie obecny i świadomy w całym obszarze swej istoty, a gdy odczuje całkowitość we wszystkich powłokach (indywidualną skończoność) może przekroczyć granice samego siebie (wyniesienie poza indywidualność) i odrzuciwszy się, ulec rozproszeniu w Zewnętrzu czyli w Nicości. Gdzie nic, co dotychczas było mu, przez obecność i świadomość, dostępne w doświadczeniu indywidualnym, tu nie występuje, choć to właśnie w Nicości zawiera się znana i doświadczana wszystkość. Niemniej nic, co zostanie w Nicości doświadczone, nie będzie mogło być przetłumaczone na język znanych we wszystkości pojęć. Trudno jest też mówić o jakimkolwiek doświadczeniu w tym obszarze, bo Nicość nie jest ani obszarem (a ledwo umowną koncepcją), ani nie zawiera się w niej doświadczenie. Tylko coś, co umownie nazwalibyśmy kluczem do wszystkiego co staje się natychmiast skonkretyzowanym doświadczeniem, choć w Nicości nim nie jest choćby dlatego, że doświadczenie zakłada użycie wiedzy do przekształcenia w konkretnych warunkach pewnej wartości w nową wartość, tak fizyczną, energetyczną, psychiczną, jak i pojęciową... NICOŚĆ– czyta Aneta Artecka-Rudny.   Definicję – na podstawie materiałów, wiedzy i nauk Zbigniewa Jana Popko – opracowała Anna Mularska. DLA OSÓB POCZĄTKUJĄCYCH https://www.popko.pl/dla-poczatkujacych

Mandala jest symbolem zachodzącego słońca. Pojawia się wszędzie tam,  gdzie zanika biologiczna i psychiczna odporność człowieka. Jest lekiem udrożniającym kanały energetyczne i harmonizującym wewnętrzną energetykę  na poziomie fizjologii, umysłu i częściowo psychiki. Z pewnością wielu z  was odczuwa jej korzystny wpływ właśnie na psychikę sądząc, że tylko  jej się to tyczy, przez co marginalizuje się jej pracę na niższych strukturach, choć to właśnie poprzez poprawę zdrowia i wyciszenie pól  pozawnętrznych, poprzez ustawienie ciał podstawowych, możliwy jest dopiero powrót radości, ciszy, twórczości (duchowe uniesienie) i kreacji  (aktywnej twórczości). Innymi słowy, zwiększenie rezonowanie między podstawowymi energetycznymi strukturami istoty ludzkiej doprowadza do  sytuacji, w której możliwe jest dopiero uruchomienie procedur samonaprawczych i stwórczych na średnich poziomach, a więc w tych  obszarach, w których wibruje dusza. Wyraźna poprawa zdrowia fizycznego i psychicznego, pełniejsze odczucie przestrzeni i związków z nią, jak i  ustawienie umysłu sprawia, że dusza,  że psychika zaczyna w końcu doświadczać stanów jedności z  rzeczywistością, przez co staje się pogodna, radosna, bardziej przyjazna  i spolegliwa oraz dużo więcej zjawisk akceptująca. Szybciej też zmierza  ku wspólnej jedności celów, a boleśniej odczuwa wszelkie formy  oddzielenia, co ją dodatkowo motywuje do pracy nad utrzymaniem  wewnętrznej harmonii. Mandala - ten sanskrycki termin oznacza centrum i to co wokół, niemniej wyraz ten tłumaczony jest po prostu jako „okrąg”. Mandala szybko stała się sposobem na medytację czyli na głębokie wejście w siebie, a sam proces tworzenia i niszczenia mandali miał symbolizować życie i śmierć, pozwalając zagłębić się w zrozumieniu i akceptacji przemijalności każdej rzeczy, każdego aspektu życia. Wieczne koło przemijalności i odnowy, początku i końca. Mandala buddyjska to przede wszystkim harmonijne połączenie koła i kwadratu, gdzie koło jest symbolem nieba, transcendencji, zewnętrzności i nieskończoności, natomiast kwadrat przedstawia cztery strony świata czyli to co jest połączone z Ziemią i człowiekiem i jego sferą wewnętrzności. Obie figury współgrają harmonijnie w mandali, obie wychodzą z jednego punktu, który jest jednocześnie końcem i początkiem wszystkiego. Na wschodzie mówi się, że mandala jest kwadraturą koła. Zatem ogólnie ujmując, mandala jest diagramem, który ukazuje jak chaos jest w stanie przyjąć całkowicie harmonijną formę. Mnisi buddyjscy tworzą mandale przez wiele godzin, a nawet często wiele dni, usypując ją misternie z kolorowego piasku, po czym następuje bardzo uroczyste zniszczenie owego dzieła sztuki. Mandale, zdecydowanie można traktować jako symbol naszego życia, w którym my jesteśmy środkiem otaczającego nas świata. Można także przyjąć, że mandala to obraz nas samych i naszego wnętrza... MANDALA - podkast czyta Irena Chojnacka. Definicję - na podstawie wiedzy i nauk Zbigniewa Jana Popko - opracowała Anna Mularska. DLA OSÓB POCZĄTKUJĄCYCH https://www.popko.pl/dla-poczatkujacych