اسماعیل شاهرودی | مناجات

▨ نام شعر: مناجات▨ شاعر: اسماعیل شاهرودی▨ با صدای: اسماعیل شاهرودی♪ پالایش و تنظیم: شهروز────ای آفریدگاربا پای ِ شعر سوی تو می‌آیم این زمان تا سر کنم ترانه‌ی خود را از بام روزگاردر آن زمان که گردنه‌ی حرف باز بود لب‌های شعر من جز آستان رنج نبوسید هیچ‌گاههرگز نکرد نقش و نگار یأس دیوار آرزوی دراز مرا سیاهای آفریدگاربگذار تا دوباره بکارم در سرزمین شعر بذر امید را بگذار تا ز سینه برآرم صبح سپید را ای آفریدگاردر سال‌های پیش که در روبروی ما دریا نشسته بود من با سرود خویش بسیار ساختم زورق برای مردم جویای آفتاب؛ اینک طناب ببافم من؟ - ای دریغای آفریدگارما را ز گیر و دار نگه‌داراز روی شهر تیرگی کینه را بگیروقتی که می‌رود چشم به خواب ناز آن چشم را ز آفت کابوس حفظ کنعشاق را سلامتی جاودان ببخشآن‌ها چو آب چشمه گوارا و روشن‌اندآن‌ها درون جنگل انبوه شعر من دنبال مرغ گمشده‌ای پرسه می‌زنندای آفریدگاردر این زمان که رخنه‌ی بسیار چشم را پر کرده است قیر ما در درون چشم خورشید زندگانی خود را پنهان نموده‌ایمبگذار آن که هست پس از ما در این دیار داند که بوده‌ا یمای آفریدگاردر جام ِ شراب ما تحمل بسیارتر بریزما رهرو طریقه‌ی کس جز تو نیستیمجز عشق و زندگی در این دل کویر ما را کسی به جست و جوی ره نخوانده استتو خود به هر چه می‌گذرد خوب آگهیای آفریدگار ما را کنار آن که عزیز است پیش‌مان پیوند قلب‌های بلا دیده نام دهوز قلب مادری مگذار شاخ سرو بلندی سوا شوداشعار من -این کشتزار عشق درو خورده‌ی مرا-از دست من مگیرمگذار دیده‌ای در پیشگاه تو از دیدگاه روشن مردم جدا شودای آفریدگار مگذار ...