زنان و چشم انداز های توسعه، محسن رنانی

‍ 🔊فایل صوتی سخنرانی دکتر محسن رنانی موضوع: زنان و چشم انداز های توسعه در دنیای مدرن، تعصب مانعِ توسعه است شاید زنان آخرین فرصت این کشور باشند تا اگر خود را دریابند بتوانیم از این گذرگاه دشواری که در پیش داریم به سلامت عبور کنیم. جوامع بشری به 2 دسته مدرن و سنتی تقسیم می شوند؛ مدرن در اینجا به معنای توسعه یافته بودن نیست؛ یک جامعه سنتی ساختاری مکانیکی دارد یعنی اجزای آن به هم وابسته نیستند بلکه تنها کنار هم چیده شده اند. در جامعه مدرن ارتباط اجزای آن اُرگانیک است، اجزای آن همه با هم زنده هستند و کار می کنند چراکه در این جامعه تقسیم کار وجود دارد؛ به عنوان مثال اگر پتروشیمی در کشور کار نکند صدها کارخانه در کشورهای دیگر، مواد اولیه نخواهند داشت. @sokhanranihaa در جامعه مدرن نمی توان کشور را با درهای بسته اداره کرد پس باید سیاست‌های آن به سمتی برود که با جهان آشتی باشد وگرنه راه توسعه را بسته است. برای تبدیل یک جامعه سنتی به مدرن 2 تحول باید رخ دهد، یکی نوسازی و دیگری نوگرایی؛ نوسازی یک تحول طبیعی و ناخواسته و تدریجی است که هیچ مقاومتی در برابر آن صورت نمی گیرد؛ اما نوگرایی به تحول خُلقیات، افکار، رفتار و روحیات گفته می شود که به راحتی قابل تغییر نیست؛ درحقیقت نوسازی بدون نوگرایی مانند شخصی است که بر روی مبلمانی مدرن و جلوی بهترین و جدیدترین LCD می نشیند اما همچنان تخمه می شکند و غیبت می کند و به سنت‌های غلط و آفت های گذشته پایبند است. توسعه زمانی رخ می دهد که نوسازی و نوگرایی در کنار هم رشد کند؛ یعنی حتی اگر قرار است بخشی از سنت‌ها را که خوب است زنده نگه داریم با نگاهی نو به آنها بنگریم؛ برای مثال می توان تاریخ و سنت عاشورا را زنده نگه داشت اما به جای مقتل خوانی، تاریخ زندگی و سبک زندگی امام حسین (ع) را بیان کرد. وی با بیان اینکه تحول نوگرایی همواره با مقاومت روبرو است و بخش اعظمی از این مقاومت از سوی زنان شکل می گیرد، گفت: البته در کنار زنان، برخی خانواده ها و اشراف سنتی نیز با این تحول مقابله می کنند. این نظریه‌پرداز توسعه با اشاره به اینکه نوگرایی باید آگاهانه انجام شود، افزود: این تحول بی‌شک هزینه دارد؛ بخشی از نوگرایی را کُنشگران مدنی و نخبگان رخ می دهند؛ دولت ها برای این تحول از اجبار و تشویق استفاده می کنند و نخبگان و کنشگران و روشنفکران، آگاهی بخشی می کنند. رنانی با بیان اینکه جامعه ما تا گذار به مدرنیته راه زیادی دارد، تصریح کرد: رخ دادن توسعه به 6 ابزار نیاز دارد که به آنها سرمایه می‌گوییم؛ نخست سرمایه اقتصادی و دوم سرمایه انسانی که به دانش و فن نیاز دارد؛ ایران در چند سال اخیر در این دو زمینه بسیار خوب عمل کرده است. سوم، سرمایه سیاسی است یعنی افرادی که بتوانند در حوزه سیاست، تحول، تغییر، موج و مسیر ایجاد کنند؛ انرژی داشته باشند و با ایجاد همبستگی، کُنشگری کنند. چهارمین ابزار، سرمایه اجتماعی است؛ سرمایه ای که از کنار هم بودن انسان ها به دست می آید مانند اعتماد، همبستگی ملی و اجتماعی؛ مشارکت نیز یک سرمایه اجتماعی است. پنجمین ابزار سرمایه فرهنگی است؛ یعنی آنچه که ذهن، افکار و شخصیت ما را متحول می کند مانند حافظ یا برخی هنرمندان و نویسندگان ما؛ ایران در این زمینه به اندازه کافی سرمایه فرهنگی دارد. این نظریه پرداز توسعه، ششمین ابزار را سرمایه های نمادین دانست و اظهار کرد: سرمایه های نمادین هر چیزی است که ما به آن افتخار می کنیم مانند پل خواجو. در دنیای مدرن، تعصب مانعِ توسعه است؛ باید روادار بود؛ باید پذیرفت که همه حق نزد من نیست، ما با هم حق هستیم؛ باید قانون مند بود تا دچار تنش نشویم؛ در دنیای مدرن عقل باید به جای عاطفه تصمیم بگیرد. متاسفانه این روزها روشنفکران ما یا انگیزه و انرژی نداشتند یا خطرپذیر نبودند و یا مهارت گفتگو و تعامل ندارند. زنان، قشری از جامعه هستند که می توانند به خوبی در این 6 عرصه و سرمایه به صورت کنشگر عمل کنند؛ آنها تاکنون در عرصه سرمایه انسانی بسیار موفق عمل کرده اند. رنانی با بیان اینکه امروز قطار توسعه ملی ما بدون راننده مانده است، گفت: زنان ما انگیزه، انرژی و موج جمعیتی کافی برای اثرگذاری در حوزه های توسعه را دارند. امروز در دنیا فهمیده اند که سه سال نخست زندگی، مهمترین دوره زندگی است که نباید از دست برود؛ برای همین هم مرخصی زایمان را سه ساله کرده اند؛ متاسفانه امروز تخریب کودک اتفاقی تلخ است که در بیشتر خانواده ها شاهد آن هستیم؛ چراکه برای پدر و مادر شدن هیچ گواهی سلامت و مهارتی از زوجین خواسته نمی شود. رنانی با بیان اینکه در هر ثانیه 8 هزار سیناپس مغزی در کودک شکل می گیرد، گفت: مادر باید برای کودک خود بهترین شنونده باشد تا کودک شنونده بودن را در بزرگسالی بیاموزد. 🆔