Беларусы ў Варшаве зладзілі марш на Дзяды

У Варшаве 1 лістапада прайшоў марш беларусаў з нагоды дня ўшанавання памяці продкаў Дзяды. Мерапрыемства сабрало каля 200 чалавек. Праходзіў марш у гістарычным цэнтры Варшавы ад плошчы Пілсудскага праз помнік Адаму Міцкевічу і да Замкавай плошчы. У нашыя часы ў гэты дзень беларусы ўспамінаюць не толькі сваіх продкаў, але ўсіх, хто прысвяціў ці аддаў сваё жыццё дзеля Беларусі ў розныя моманты ў яе гісторыі. Мерапрыемства 1 лістапада было прысвечанае памяці ахвяраў рэжыму Лукашэнкі, палітвязняў і ваяроў-добраахвотнікаў, якія загінулі змагаючыся за вольную і дэмакратычную Беларусь. Падчас маршу гучалі беларускія воклічы, традыцыйная беларуская музыка, а ў сярэдзіне калоны быў расцягнуты шматметровы бел-чырвона-белы сцяг. Усё гэта прыцягвала шмат увагі людзей вакол, асабліва замежнікаў. Яны рабілі фотаздымкі калоны, здымалі яе на відэа, а таксама цікавіліся што адбываецца. Гэта, дарэчы, і было адной з мэтаў арганізатараў, якія спрабавалі такім чынам данесці да людзей з розных куткоў свету інфармацыю пра сітуацыю з парушэннямі правоў чалавека ў Беларусі. Узгадвалі беларусы і пра польскія ахвяры савецкіх рэпрэсій як у самой Польшчы, так і на Беларусі. У маршы прынялі ўдзел прадстаўнікі Саюза палякаў Беларусі, які сёння знаходзіцца пад рэпрэсіямі з боку рэжыма Лукашэнкі. Напрыканцы маршу прадстаўніца АПК ў пытаннях культурнага адраджэння Аліна Коўшык пакінула сімвалічную лампадку каля мемарыялу расстраляным у Катыні польскім афіцэрам. «Гэта была спантанная ідэя пакінуць лампадку з якой я сёння прастаяла падчас нашай акцыі акурат у гэтым месцы, бо гэта месца памяці. Месца памяці замардаваных у Катыні польскіх афіцэраў. Але для мяне гэта проста сімвал тых жудасных рэпрэсій савецкага часу. І я бы хацела паставіць сёння гэтую лампадку ў Курапатах, альбо ў Гародні, альбо ў Чавусах, у тых месцах, дзе мардавалі беларусаў, забівалі безвінных беларусаў савецкія ўлады. Я думаю, што на дадзены момант не так важна ў якой частцы свету мы гэта зробім. Важна што мы гэта зробім і ўзгадаем пра ўсіх тых людзей. Але не проста ўзгадаем, а будзем сапраўды рабіць працу дзеля таго каб аднавіць гэтыя імёны і гэтую памяць. І я вельмі рада, што гэтая праца ўжо ідзе»