Όταν ανέβηκε στην Αθήνα η οπερέτα «Χασίς»

ίγο νωρίτερα, τη δεκαετία του 1920, η Ελλάδα βρίσκεται στην 6η θέση των οπιοπαραγωγικών χωρών παγκοσμίως. Μάλιστα λέγεται ότι η ετήσια παραγωγή ήταν πάνω από τριάντα τόνους και ότι επεξεργασία του οπίου γινόταν στα εργοστάσια της ΧΡΩΠΕΙ και του Δαμβέργη στον Πειραιά.Τι συμβαίνει στην πρωτεύουσα; Ποιοι τα καταναλώνουν; Είναι άνδρες ή γυναίκες, νέοι ή ηλικιωμένοι, πλούσιοι ή φτωχοί, εργάτες, δημόσιοι υπάλληλοι, γιατροί ή άνεργοι; Ποιο το κοινωνικό αποτύπωμα στην Αθήνα της εποχής; Πώς σχετίστηκαν τα ναρκωτικά με το ρεμπέτικο; Υπήρχε νομοθετικό πλαίσιο ή κάποιες σχετικές ρυθμίσεις γύρω από τη χρήση και την εμπορία;Ο Κωστής Γκοτσίνας είναι ιστορικός, εντεταλμένος ερευνητής στο Ινστιτούτο Ιστορικών Ερευνών του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών. Αποφοίτησε από το Τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών και πήρε το μεταπτυχιακό και το διδακτορικό του δίπλωμα από την Ανώτατη Σχολή Κοινωνικών Επιστημών (EHESS) στο Παρίσι. Ασχολείται με ζητήματα που στρέφονται γύρω από την ιστορία των ναρκωτικών, του αλκοόλ, του ελεύθερου χρόνου, της παραβατικότητας, της ιατρικής, του φύλου και του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου. Το βιβλίο του Επί της Ουσίας: Ιστορία των ναρκωτικών στην Ελλάδα, 1875-1950 κυκλοφορεί από τις Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης, ενώ η γαλλική του μετάφραση κυκλοφόρησε το 2022.