Sezona veda edeceğim derken, Babama veda…

ÖnsözBazı bölümleri hazırlamak için uzun uzun araştırır, notlar alır, kaynaklar karıştırırım.Bazı bölümlerse hayatın içinden kendi çıkagelir.Felsefeden, edebiyattan, psikolojiden ve insan olmanın o kırılgan tarafından geçerken, sezonun bu son bölümünde , ilk kez bu kadar yakından baktığım ağır ve derin bir duygunun arkasından sesleniyorum tüm çıplaklığımla sizlere : Babamın yasının.Babamın kaybının iç dünyamda açtığı boşluğu, geçiciliği fark etmenin sarsıcılığını, vedaları çoğu zaman “veda olduğunu bilmeden” yaşayışımı konuşuyorum.Bir insan , bir baba gerçekten gider mi?Yoksa sesi, alışkanlıkları, cümleleri, şapkası, tavladaki zar sesleri , gün batımı ve çocuklarımın yüzünde yaşamaya devam mı eder?Bu bölüm babama için.Ve birini kaybetmiş, hâlâ onunla konuşmaya devam eden herkese…⸻Kaynakça• Jorge Luis Borges — Anlar şiiri• Paulo Coelho — Işığın Savaşçısının El Kitabı• Yaşar Kemal• Can Yücel• Albert Einstein • Parenting Ourselves After Loss• Yas, geçicilik ve ebeveyn kaybı üzerine çeşitli psikoloji ve varoluşçu düşünce okumaları• Kişisel deneyimler ve yas günlüğü notlarım******