All episodes

ชุมชนผู้รู้หันหน้าสู่ความจริง Sangha of those who know, turning toward the ultimate truth

ใบไม้ในกำมือคือเรื่องทุกข์ ดับทุกข์เท่านั้น Leaves in Buddha’s hand represent the essence of dhamma: suffering and its cessation

ต้องแก้ที่ต้นเหตุ ต้นเหตุคือความไม่รู้จักใจ Correct the problem at its root: not knowing the mind

รู้ต้นเหตุของความยึดถือ Know the root cause of clinging

พูดไม่จบคือพูดด้วยอวิชชาๆจะไปเพิ่ม ความเคยชิน อนุสัย Speech driven by ignorance only strengthens anusaya kilesa

เจริญสติให้ต่อเนื่อง ถูกต้อง เกาะกันเหมือนลูกโซ่ Practice right mindfulness continuously, like an unbroken chain

อันไหนเป็นสังขาร อันไหนเป็นปัญญา Which is conditioned formation, and which is wisdom?

หิริ โอตัปปะ Moral shame and moral dread

ถามตอบ เรื่องกฏแห่งกรรม ตอนที่ 2

เมื่อเราไม่รู้จัก ความไร้สาระของทุกข์นั้นก็ปรากฏ Not understanding oneself, the notion of self arises

ถ้าใจมันยังร้ายอยู่ บุญก็เป็นได้แค่คำพูด If the mind is unwholesome,, merit is only a word

การอบรมปัญญาคือการอบรมความรู้จัก Developing wisdom means to truly know yourself

โลกียะกับโลกุตระไปด้วยกัน Worldly and supramundane dhammas go hand in hand

การอบรมกาย จิต ศีล ปัญญา The cultivation of body, mind, virtue and wisdom

ทำมากรู้มาก ทำน้อยรู้น้อย Practice a lot, know a lot; practice a little, know a little

การออกจากปัจจุบันคือความตาย Leaving the present moment is death

ของมันมีอยู่ในเรานี่คือสัจจะ Truth is within us

ปัญญาเป็นตัวรู้จัก วิชชาเป็นตัวรู้สึก True wisdom is understanding oneself

เห็น รู้ เข้าใจ ตัณหา อุปทาน กรรม In seeing, knowing, and understanding craving, attachment, and karma — the way is revealed

ความคิดคือเงาของจิต Thoughts are the shadow of the mind

ไม่มีใครทำให้เราได้ คนอื่นทำก็คนอื่นรู้ No one can do it for you. Only the one who walks it knows

ถามตอบเรื่องกฏแห่งกรรม ตอนที่ 1

กลับไปหาธรรมชาติธาตุเดิมของมัน Return to our true nature

ดูลงไปที่ใจเรานี่ Turn inward and observe our own mind

เดี๋ยวดีเดี๋ยวร้ายเขาเรียกว่า”คน” Sometimes good, sometimes bad — that’s what we call being human

เสาะหาพระอรหันต์แบบนั้น เสาะจนตายก็ไม่เห็น If you search for an arrant outwardly, you’ll never find one

วิธีทวนกระแสความเคยชิน

ลองมาเสียเวลากับตัวเองบ้าง Spend time being with yourself

ธรรมะมันมีอยู่ในใจเราแล้ว Dhamma is already within us

จิตมันเสีย The mind has been defiled

จิตใจสกปรก The defiled mind

เปลี่ยนตัวฉันรู้ให้เป็นสติรู้ไปเรื่อยๆ Transform “I know” into simple awareness, knowing continuously

อสุภะในเรา Asubha within us

ถ้าคุณยังโกรธแสดงว่าคุณยังไม่เข้าใจตัวเอง If you still get angry, you still don’t understand yourself

ของไม่มีหาไม่พบ What does not exist cannot be found

ศีลรักษาคน

สิ่งที่หาได้ยาก 4 อย่าง The Four Rare Occurrences

ปุถุชนจะไปรู้ความเป็นอริยะไม่ได้ Ordinary people cannot truly know the noble state

การดับทุกข์นั้นต้องไม่ไปตามความเคยชิน To end suffering, one must stop following old habits

ให้ศีลรักษาคน คนไม่ต้องรักษาศีล Sīla should protect people - not the other way around

ฉลาดในการใช้อุบายทุกอย่างเพื่อการขัดเกลาจิต Be skillful in using every means to refine and purify the mind

โลภะ โทสะ โมหะมันไม่มีอยู่ที่เรา Greed, hatred and delusion are not our true nature

รู้แต่จำ ทำไม่เป็น

โลกอยู่ด้วยรสชาติ เพราะมีความเพลินเป็นสายใย The world persists through its flavours because delight is the binding thread

เพียงดูความเคลื่อนไหว Simply observe the movement happening

ความเพลินเป็นต้นเหตุแห่งอกุศลธรรม

นิโรธชั่วคราวกลายเป็นนิโรธถาวร Temporary cessation becomes permanent cessation

ความคิดมันเคลื่อนไหวตลอดเวลา Thoughts are constantly moving

ความพอใจ ไม่พอใจเป็นสมุทัย Liking and disliking are the cause of suffering

ทวนกระแสความคิด Go against the current of thought

สติกับอัตตาและอนัตตา

อัตตาเป็นสมุทัย Identifying with a self is the cause of suffering

ต้องรู้ เห็น เป็น มี เข้าใจ Truth must be known, seen, lived, realized and understood

ความละเอียด

ตรงนี้ต่างหากคือต้นตอของปัญหา This is the root of the problem

ต้องเห็นที่สุดของทุกข์ See suffering all the way through to the end

รุกรับไม่ใช่ตั้งรับดูเข้าไปที่กาย ที่ใจ ที่ความรู้สึกดูบ่อยๆ Keep observing the body, mind and feelings

สิ่งที่มีในเราๆไม่สนใจ กลับไปสนใจสิ่งที่ไม่มีในเรา We overlook what is already within, chasing what is outside

เวทนาเป็นประตูธรรม Feeling is the gateway to dhamma

รู้แต่จำ ทำไม่เป็น Remembering is not yet living it

เปิดประตูสัจจธรรมที่โรงพยาบาล รามา

ความคิดไม่จำเป็นต้องมีตัณหาเสมอไป แต่ที่ใดมีตัณหาที่นั่นมีความคิดเสมอ Thoughts can be without craving, but craving always comes with thoughts

เราหัวเราะ ร้องไห้ด้วยทุกข์ทั้งนั้น Both laughter and tears arise from dukkha

ความอยากกับความคิด ใครอาศัยใครเกิด Does craving give rise to thought, or thoughts to craving?

หูรู้ไหม? หูไม่รู้ ใจมันรู้ Does the ear know? The ear does not know — the mind knows

ปริศนาธรรมฝาขวด

เพราะเราไม่รู้เท่าทันทุกขลักษณะ สมุทัยจึงเกิด Not seeing the characteristics of suffering, samudaya arises

ความไม่ปกติของจิตใจคือความทุกข์ The mind’s departure from its suchness is suffering

การเดินมรรค Walking the Path

ความโลภ โกรธ หลงจะมาทำลายความปกติไม่ได้ Greed, hatred, and delusion cannot harm one’s suchness

เอาทุกข์จากความไม่เที่ยงที่กำลังเกิดเป็นที่ตั้งในการตามรู้ That which makes our practice drag on endlessly

ความปกติมีอยู่ในเราทุกคน Suchness is inherent in everyone

อย่านิ่งนอนใจ

สิ่งที่ทำให้เรายืดเยื้อเรื้อรังในการปฏิบัติ That which makes our practice drag on endlessly

ถ้าครูรู้ไม่จริงก็เหมือนคนหาบปอจะสอนศิษย์ให้รู้ไม่ได้ One without wisdom cannot transmit wisdom

ฝึกให้ตอบสนองต่อการกระทบด้วยความรู้สึกตัว Train yourself to respond to contact with awareness

อย่ามีอุปทาน Do not cling

เราจะเกี่ยวข้องกับทุกขเวทนาอย่างไร How do we relate to suffering?

ภายนอกเป็นคนจิตใจอาจจะเป็นเดรัจฉาน เปรต สัตว์นรกก็ได้ Human in form, yet inwardly a beast, a hungry ghost, or a hell-being

เฉยเมยรึเฉยมอง Indifference is ignoring things. Equanimity is seeing things as they are

ในขณะใดเวลาใดที่เราไม่รู้สึกตัวทุกข์มันมารบกวน Whenever mindfulness is absent, suffering finds its way in

ใช้สติสัมปชัญญะกวนให้มันขุ่นเพื่อจะเทออกทีเดียว Stir the mud of defilements with awareness —then pour it all out.

ต้องปฏิบัติที่ตัวเรา ต้องหาที่ตัวของเรา The work is within

โยนิโสมนสิการทำให้เกิดอินทรีย์สังวร Samatha is avoidance; Vipassanā is direct confrontation

ศิลปกติมันเป็นเอง True sīla arise naturally from seeing things as they really are

การเห็นธรรมเข้าถึงธรรม

อินทรีย์สังวรคือฝาขวดมรรคผลนิพพานมีอยู่แล้วในขวดกาย—นี้ Sense restraint is the bottle cap; Nibbāna is already present within this body–mind vessel.

ศิลสมมุติกับปัญญาทางโลกกำจัดกิเลสไม่ได้ Conventional morality, worldly wisdom—these cannot eradicate defilements

ปริศนาฝาขวด อะไรคือรูปนาม What are Rūpa–nāma?

อวิชชาคือไม่เห็นจิตใจที่ไหลไปตามกระแสอารมณ์ Ignorance is not seeing the mind carried along by the current of feeling

เพราะเราไปเชื่อความคิดเราไม่เชื่อความจริง Because we believe our thoughts, we don’t believe reality.

หลงมายาคือถูกกิเลสตบหน้า To fall for illusion is to be slapped around by defilements

สมถะคือการหลบ วิปัสสนาคือการเผชิญ Samatha is avoidance; Vipassanā is direct confrontation

อันนี้แหละเป็นวิธีการบำเพ็ญทางจิต This is the way to cultivate the mind

เราพึ่งแต่สิ่งภายนอกเราเลยต้องทุกข์ซ้ำซาก Relying only on the outside brings more suffering

วิดกิเลสออกจากจิต ทำบ่อยๆ จนน้ำใส Keep removing the defilements until the mind is clear

ง่วง เบื่อ ฟุ้งซ่าน ขี้เกียจ เหมือนตะกอนก้นตุ่มที่ขึ้นมาให้เราเทออก Drowsy, bored, restless, lazy—like sediment rising so it can be poured off

เสพเมถุนคืออยู่กับ ปัญญาที่เลวทราม ขาดสติ Chasing pleasure without awareness mires mind in defilements

ความคิดปรุงแต่งอาศัยความพอใจไม่พอใจเกิด Thoughts arise from liking and disliking

คนพาลคือผู้ที่ยังทำลายโลภะ โทสะ โมหะไม่ได้ A fool is one still ruled by greed, anger, and ignorance