Episodes
-
صد و هفتاد و هفت - غم و مَی و تریاک: منسوب به خیام
رباعیات محتمل خیام (بخش ۱۰ از ۱۲) زهر است غم جهان و مَی تریاکم تریاک خورَم، ز زهر ناید باکم مَی میخورَم و به سبزه بر میغلتم زآن پیش که سبزه بَر دَمَد از خاکم *** زآن پیش که از زمانه تابی بخوریم باری بههم ای دوست شرابی بخوریم کین چرخِ فلک، به گاهِ رفتنْ ما را چندان ندهد امان که آبی بخوریم ***...
-
صد و هفتاد و شش - بادهٔ خام: منسوب به خیام
رباعیات محتمل خیام (بخش ۹ از ۱۲) ایّامِ زمانه از کسی دارد ننگ کو در غم ایّام نشیند دلتنگ مَی خور تو در آبگینه و نالۀ چنگ زآن پیش که آبگینه آید بر سنگ! *** از جِرم گِلِ سیاه، تو اوجِ زُحَل کردم همه مشکلاتِ کُلی را حل بگشادم بندهایِ مشکل به حیَل هر بند گشاده شد، مگر بندِ اجل *** هان تا ننهی ز دست…
more -
صد و هفتاد و پنج - جورِ فَلَک: منسوب به خیام
رباعیات محتمل خیام (بخش ۸ از ۱۲) مرغی دیدم نشسته در مشهدِ طوس در پیش گرفته کلّۀ کیکاوس با کلهّ همیگفت به افسوسْ افسوس کو تاج مرصّع و کجا نالۀ کوس؟ *** در کاس تو جرعهای اگر هست، بکش وز کاسه و کوزۀ کسان، دست بکش زآن پیش که در مجلسِ عمرت گویند کای ساقی! بادۀ قیامست، بکش! *** از آمدهها تُرْش مکن...
-
صد و هفتاد و چهار - خور و خواب: منسوب به خیام
رباعیات محتمل خیام (بخش ۷ از ۱۲) سنّت بکن و فریضۀ حق بگزار وآن لقمه که داری از کسانْ باز مدار غیبت مکن و دل کسی را مازار در عهدۀ آن جهان منم، باده بیار! *** چرخا! فلکا! نه عقل داری، نه بصر هرگز نکنی به حالِ آزاده نظر نامردان را بر آسمان بُردی سر احسنت، زهی چرخ مُخَنّثْ پرور! *** آنی که نبودت به…
more -
صد و هفتاد و سه – گُلِ تازه: منسوب به خیام
ز آن گه که نهادِ خلق بنهادستند بر هرچه قرار داده شد، شادستند بیشی طلبان، بههم در افتادستند بیشی مطلب که دادنی دادستند *** چون قاعدۀ وجودِ ما بنهادند در مشورتم پیام نفرستادند چون کارِ مرا قرار بی من دادند دانم که مرادِ من در او ننهادند *** در دهر، چو آوازِ گُلِ تازه دهند فرمای بُتا که مَی به…
more -
صد و هفتاد و دو - شیشهگر: منسوب به خیام
رباعیات محتمل خیام (بخش ۵ از ۱۲) حَیّی که بهقدرت سر و رو میسازد همواره همه کارِ عدو میسازد گویند که: شیشهگر مسلمان نبود آن را تو چهگویی که کدو میسازد؟ *** گفتم که دلم ز علم محروم نشد کم مانْدْ ز اسرار که مفهوم نشد اکنون که همیبنگرم از رویِ خرد معلومم شد که هیچْ معلوم نشد *** این چرخ، چو…
more -
صد و هفتاد و یک - فلکِ گرداگرد: منسوب به خیام
رباعیات محتمل خیام (بخش ۴ از ۱۲) زین بحرِ وجود، آمده پیدا ز نهفت کس نیست که او گوهرِ تحقیق بسُفت هر کس سخنی از سرِ سودا گفتند زآن روی که هست، کس نمیداند گفت *** کس مشکل اسرارِ فلک را نگشاد کس یک قدم از نهاد بیرون ننهاد چون در نگری، ز مُبتدی و استاد عجزی است به دستِ هرکه از مادر زاد *** چون روزی و...
-
صد و هفتاد - رخِ لاله: منسوب به خیام
رباعیات محتمل خیام (بخش ۳ از ۱۲) چون ابر به نوروز رُخِ لاله بشُست برخیز و به جام باده کن عزمْ درست کین سبزه که امروز تماشاگهِ توست فردا همه از خاکِ تو برخواهد رُست *** بشنو سخنی که جز سرانجام تو نیست مرغی است مرادِ دل که در دام تو نیست گر کُرّۀ توسنِ فلک رام تو نیست دل تنگ مکن که این در ایّام تو...
-
صد و شصت و نه - رخِ نازنین: منسوب به خیام
رباعیات محتمل خیام (بخش ۲ از ۱۲) هر ذرّه که در خاکِ زمینی بودهاست پیش از من و تو، تاج و نگینی بوده است گَرد از رُخِ نازنین به آزرمْ فشان کآن هم رُخِ خوبِ نازنینی بوده است *** یک تن خبر مرگ تو ننیوشیده است کو را نه ز دید خون برونجوشیده است تاری است به چشم خلق، گیتی، ز غمت گویی که به سوگ تو سیَه...
-
صد و شصت و هشت - لگدِ تجربه: منسوب به خیام
رباعیات محتمل خیام (بخش ۱ از ۱۲) امروز چو کاسۀ سرت هست بهجا مَی نوش به کاسه، با حریفی دانا صد کاسه و کلّهٔ سرِ شاه و گدا نَخرَند به کوزۀ فُقاعی فردا *** چندان لگدِ تجربه زد بر گِل ما گردون که بشُد گَردِ حدوث از دل ما ترسنده از آنم که ز ما منزل ما خالی شود و حل نشود مشکل ما *** زین فرشِ زمین که...
-
صد و شصت و هفت - چهار و هفت: خیام
رباعیات اصیل خیام (بخش ۵ از ۵) از دی که گذشت، هیچ از او یاد مکن فردا که نیامدهست، فریاد مکن بر نامده و گذشته، بنیاد مکن حالی خوش باش و عمر بر باد مکن *** ای آنکه تو در زیرِ چهار و هفتی وز هفت و چهار، دایم اندر تفتی مَی خور دایم که در رهِ آگفتی این مایه ندانی که چو رفتی، رفتی! *** خوش باش که...
-
صد و شصت و شش - جسُتنِ جام جم: خیام
رباعیات اصیل خیام (بخش ۴ از ۵) در جسُتنِ جام جم، جهان پیمودم روزی ننشستم و شبی نغنودم ز استاد چو رازِ جام جم بشنودم آن جام جهاننمایِ جم، من بودم *** چون نیست مَقامِ ما درین دهرْ مُقیم پس بی می و معشوق، خطاییاست عظیم تا کی ز قدیم و مُحدَث، اومیدم و بیم چون من رفتم، جهان چه مُحدَث، چه قدیم! ***...
-
صد و شصت و پنج - کارگهِ کوزهگر: خیام
رباعیات اصیل خیام (بخش ۳ از ۵) ز آوردنِ من، نبود گردون را سود وز برُدنِ من، جاه و جمالش نفزود وز هیچکسی نیز دو گوشم نشنود کآوردن و برُدنِ من از بهرِ چه بود؟ *** از جملۀ رفتگانِ این راهِ دراز باز آمدهای کو که به ما گوید راز پس بر سرِ این دو راهۀ آز و نیاز تا هیچ نمانی که نمیآیی باز *** وقتِ سحر...
-
صد و شصت و چهار - صحرای علل: خیام
آن را که به صحرای عِلَل تاختهاند بی او همه کارها بپرداختهاند امروز بهانهای در انداختهاند فردا همه آن بُوَد که دی ساختهاند *** در شش جهت آنچه گِردِ ما گستردند در پنجْ حواس و چارْ طبع آوردند بس گُرْسِنهاند و عالمی را خوردند این هفت که در دوازده میگردند *** آنها که کهن بُوَند و آنها که…
more -
صد و شصت و سه - ترکیبِ طبایع: خیام
رباعیات اصیل خیام (بخش ۱ از ۵) دارنده، چو ترکیبِ طبایع آراست باز از چه سبب فکندش اندر کم و کاست؟ گر خوب نیامد این بنا، عیبْ کراست؟ ور خوب آمد، خرابی از بهرِ چراست؟ *** در دایرهای کآمدن و رفتنِ ماست او را نه بدایت، نه نهایت پیداست کس مینزند دَمی در این معنی راست کین آمدن از کجا و رفتن به کجاست…
more -
صد و شصت و دو - سر نِشترِ عشق
از شبنم عشق خاک آدم گل شد شوری برخاست، فتنهای حاصل شد سرنشتر عشق بر رگ روح رسید یک قطرۀ خون چکید، نامش دل شد (اوحدالدین کرمانی) *** آن یار که عهدِ دوستاری بشکست میرفت و منش گرفته دامان در دست میگفت دگرباره به خوابم بینی پنداشت که بعد از آن مرا خوابی هست (سعدی) *** من درد تو را به هیچ مرهم ندهم...
-
صد و هشتاد و سه - رخِ گلزار
چون بلبل مست، راه در بستان یافت رویِ گل و جام باده را خندان یافت آمد به زبانِ حال، در گوشم گفت دریاب که روزِ رفته را نتوان یافت (کمالالدین اسماعیل) روزیست خوش و هوا نه گرم است و نه سرد ابر از رخ گلزار همیشوید گرد بلبل به زبان پهلوی بر گل زرد آواز همی دهد که می باید خورد (امیر معزّی) گر آمدنم ز...
-
صد و هشتاد و دو - خروس سحری
در خواب مرا دوش خردمندی گفت کز خواب، گل نشاط و شادی نشکفت چیزی چه کنی که با اجل باشد جفت می خور که بسی به زیر گل خواهی خفت (پوربهاِ جامی) *** رندی دیدم نشسته بر خشکْ زمین نه کفر، نه اسلام، نه دنیا و نه دین نه حق، نه حقیقت، نه طریقت، نه یقین اندر دو جهان که را بود زهرهی این؟ (شیخ نجمالدین کبری)...
-
صد و هشتاد و یک - خطِ پیاله
چون عهده نمیکند کسی فردا را یک امشبْ خوش کن دلِ پُر سودا را می نوش به نورِ ماه -ای ماه- که ماه بسیار بتابد و نیابد ما را (عطار) *** قرآن که بهین کلام خوانند آن را جا جای، نه بر دوام خوانند آن را در خطّ پیاله، آیتی هست ز لطف کاندر همهجا مُدام خوانند آن را (سراجالدین قُمریِ آملی) *** چون…
more -
صد و هشتاد - خونِ شهریار
برخیز و بیا یکی زبهر دل ما حل کن به جمال خویش این مشکل ما یک کوزه شراب تا به هم نوش کنیم زآن پیش که کوزهها کنند از گل ما *** در هر دشتی که لالهزاری بودهست آن لاله ز خون شهریاری بودهست هر شاخ بنفشه کز زمین سر بر زد خالیست که بر رخ نگاری بودهست *** گویند: بهشت و حوض کوثر باشد جوی می و شهد و…
more -
صد و هفتاد و نه - سیمتن: منسوب به خیام
رباعیات محتمل خیام (بخش ۱۲ از ۱۲) تا کی غمِ آن خورَم که دارم یا نه وین عمر، به خوشدلی گذارم یا نه پُر کن قدحی باده که معلومم نیست کین دَم که فرو بَرَم، برآرَم یا نه *** چون فارغی ای دوست ز هر اسراری چندین چه خوری بیهُده هر تیماری؟ چون مینرود به اختیارت کاری خوش باش در این نفس که هستی، باری ***…
more -
صد و هفتاد و هشت - تختِ فریدون: منسوب به خیام
رباعیات محتمل خیام (بخش ۱۱ از ۱۲) قومی متحیّرند در کویِ یقین قومی به گمان فتاده اندر رهِ دین ناگاه، منادیی بر آید ز کمین کای بیخبران! راه نه آن است، نه این! *** ای خواجه! بدان کین فلکِ بیهُدهْ دو همچون من و تو، دید بسی کهنه و نو آغاز و سرانجامِ جهان را چه کنی؟ از عمر، نصیبِ خویش، برگیر و برو!…
more -
صد و هفتاد و هفت - غم و مَی و تریاک: منسوب به خیام
رباعیات محتمل خیام (بخش ۱۰ از ۱۲) زهر است غم جهان و مَی تریاکم تریاک خورَم، ز زهر ناید باکم مَی میخورَم و به سبزه بر میغلتم زآن پیش که سبزه بَر دَمَد از خاکم *** زآن پیش که از زمانه تابی بخوریم باری بههم ای دوست شرابی بخوریم کین چرخِ فلک، به گاهِ رفتنْ ما را چندان ندهد امان که آبی بخوریم ***...
-
صد و هفتاد و شش - بادهٔ خام: منسوب به خیام
رباعیات محتمل خیام (بخش ۹ از ۱۲) ایّامِ زمانه از کسی دارد ننگ کو در غم ایّام نشیند دلتنگ مَی خور تو در آبگینه و نالۀ چنگ زآن پیش که آبگینه آید بر سنگ! *** از جِرم گِلِ سیاه، تو اوجِ زُحَل کردم همه مشکلاتِ کُلی را حل بگشادم بندهایِ مشکل به حیَل هر بند گشاده شد، مگر بندِ اجل *** هان تا ننهی ز دست…
more -
صد و هفتاد و پنج - جورِ فَلَک: منسوب به خیام
رباعیات محتمل خیام (بخش ۸ از ۱۲) مرغی دیدم نشسته در مشهدِ طوس در پیش گرفته کلّۀ کیکاوس با کلهّ همیگفت به افسوسْ افسوس کو تاج مرصّع و کجا نالۀ کوس؟ *** در کاس تو جرعهای اگر هست، بکش وز کاسه و کوزۀ کسان، دست بکش زآن پیش که در مجلسِ عمرت گویند کای ساقی! بادۀ قیامست، بکش! *** از آمدهها تُرْش مکن...
-
صد و هفتاد و چهار - خور و خواب: منسوب به خیام
رباعیات محتمل خیام (بخش ۷ از ۱۲) سنّت بکن و فریضۀ حق بگزار وآن لقمه که داری از کسانْ باز مدار غیبت مکن و دل کسی را مازار در عهدۀ آن جهان منم، باده بیار! *** چرخا! فلکا! نه عقل داری، نه بصر هرگز نکنی به حالِ آزاده نظر نامردان را بر آسمان بُردی سر احسنت، زهی چرخ مُخَنّثْ پرور! *** آنی که نبودت به…
more -
صد و هفتاد و سه – گُلِ تازه: منسوب به خیام
ز آن گه که نهادِ خلق بنهادستند بر هرچه قرار داده شد، شادستند بیشی طلبان، بههم در افتادستند بیشی مطلب که دادنی دادستند *** چون قاعدۀ وجودِ ما بنهادند در مشورتم پیام نفرستادند چون کارِ مرا قرار بی من دادند دانم که مرادِ من در او ننهادند *** در دهر، چو آوازِ گُلِ تازه دهند فرمای بُتا که مَی به…
more -
صد و هفتاد و دو - شیشهگر: منسوب به خیام
رباعیات محتمل خیام (بخش ۵ از ۱۲) حَیّی که بهقدرت سر و رو میسازد همواره همه کارِ عدو میسازد گویند که: شیشهگر مسلمان نبود آن را تو چهگویی که کدو میسازد؟ *** گفتم که دلم ز علم محروم نشد کم مانْدْ ز اسرار که مفهوم نشد اکنون که همیبنگرم از رویِ خرد معلومم شد که هیچْ معلوم نشد *** این چرخ، چو…
more -
صد و هفتاد و یک - فلکِ گرداگرد: منسوب به خیام
رباعیات محتمل خیام (بخش ۴ از ۱۲) زین بحرِ وجود، آمده پیدا ز نهفت کس نیست که او گوهرِ تحقیق بسُفت هر کس سخنی از سرِ سودا گفتند زآن روی که هست، کس نمیداند گفت *** کس مشکل اسرارِ فلک را نگشاد کس یک قدم از نهاد بیرون ننهاد چون در نگری، ز مُبتدی و استاد عجزی است به دستِ هرکه از مادر زاد *** چون روزی و...
-
صد و هفتاد - رخِ لاله: منسوب به خیام
رباعیات محتمل خیام (بخش ۳ از ۱۲) چون ابر به نوروز رُخِ لاله بشُست برخیز و به جام باده کن عزمْ درست کین سبزه که امروز تماشاگهِ توست فردا همه از خاکِ تو برخواهد رُست *** بشنو سخنی که جز سرانجام تو نیست مرغی است مرادِ دل که در دام تو نیست گر کُرّۀ توسنِ فلک رام تو نیست دل تنگ مکن که این در ایّام تو...
-
صد و شصت و نه - رخِ نازنین: منسوب به خیام
رباعیات محتمل خیام (بخش ۲ از ۱۲) هر ذرّه که در خاکِ زمینی بودهاست پیش از من و تو، تاج و نگینی بوده است گَرد از رُخِ نازنین به آزرمْ فشان کآن هم رُخِ خوبِ نازنینی بوده است *** یک تن خبر مرگ تو ننیوشیده است کو را نه ز دید خون برونجوشیده است تاری است به چشم خلق، گیتی، ز غمت گویی که به سوگ تو سیَه...
-
صد و شصت و هشت - لگدِ تجربه: منسوب به خیام
رباعیات محتمل خیام (بخش ۱ از ۱۲) امروز چو کاسۀ سرت هست بهجا مَی نوش به کاسه، با حریفی دانا صد کاسه و کلّهٔ سرِ شاه و گدا نَخرَند به کوزۀ فُقاعی فردا *** چندان لگدِ تجربه زد بر گِل ما گردون که بشُد گَردِ حدوث از دل ما ترسنده از آنم که ز ما منزل ما خالی شود و حل نشود مشکل ما *** زین فرشِ زمین که...
-
صد و شصت و هفت - چهار و هفت: خیام
رباعیات اصیل خیام (بخش ۵ از ۵) از دی که گذشت، هیچ از او یاد مکن فردا که نیامدهست، فریاد مکن بر نامده و گذشته، بنیاد مکن حالی خوش باش و عمر بر باد مکن *** ای آنکه تو در زیرِ چهار و هفتی وز هفت و چهار، دایم اندر تفتی مَی خور دایم که در رهِ آگفتی این مایه ندانی که چو رفتی، رفتی! *** خوش باش که...
-
صد و شصت و شش - جسُتنِ جام جم: خیام
رباعیات اصیل خیام (بخش ۴ از ۵) در جسُتنِ جام جم، جهان پیمودم روزی ننشستم و شبی نغنودم ز استاد چو رازِ جام جم بشنودم آن جام جهاننمایِ جم، من بودم *** چون نیست مَقامِ ما درین دهرْ مُقیم پس بی می و معشوق، خطاییاست عظیم تا کی ز قدیم و مُحدَث، اومیدم و بیم چون من رفتم، جهان چه مُحدَث، چه قدیم! ***...
-
صد و شصت و پنج - کارگهِ کوزهگر: خیام
رباعیات اصیل خیام (بخش ۳ از ۵) ز آوردنِ من، نبود گردون را سود وز برُدنِ من، جاه و جمالش نفزود وز هیچکسی نیز دو گوشم نشنود کآوردن و برُدنِ من از بهرِ چه بود؟ *** از جملۀ رفتگانِ این راهِ دراز باز آمدهای کو که به ما گوید راز پس بر سرِ این دو راهۀ آز و نیاز تا هیچ نمانی که نمیآیی باز *** وقتِ سحر...
-
صد و شصت و چهار - صحرای علل: خیام
آن را که به صحرای عِلَل تاختهاند بی او همه کارها بپرداختهاند امروز بهانهای در انداختهاند فردا همه آن بُوَد که دی ساختهاند *** در شش جهت آنچه گِردِ ما گستردند در پنجْ حواس و چارْ طبع آوردند بس گُرْسِنهاند و عالمی را خوردند این هفت که در دوازده میگردند *** آنها که کهن بُوَند و آنها که…
more -
صد و شصت و سه - ترکیبِ طبایع: خیام
رباعیات اصیل خیام (بخش ۱ از ۵) دارنده، چو ترکیبِ طبایع آراست باز از چه سبب فکندش اندر کم و کاست؟ گر خوب نیامد این بنا، عیبْ کراست؟ ور خوب آمد، خرابی از بهرِ چراست؟ *** در دایرهای کآمدن و رفتنِ ماست او را نه بدایت، نه نهایت پیداست کس مینزند دَمی در این معنی راست کین آمدن از کجا و رفتن به کجاست…
more -
صد و شصت و دو - سر نِشترِ عشق
از شبنم عشق خاک آدم گل شد شوری برخاست، فتنهای حاصل شد سرنشتر عشق بر رگ روح رسید یک قطرۀ خون چکید، نامش دل شد (اوحدالدین کرمانی) *** آن یار که عهدِ دوستاری بشکست میرفت و منش گرفته دامان در دست میگفت دگرباره به خوابم بینی پنداشت که بعد از آن مرا خوابی هست (سعدی) *** من درد تو را به هیچ مرهم ندهم...
-
صد و شصت و یک - شادی و درد: رودکی
از دوست به هر چیز چرا بایدت آزرد کین عیش چنین باشد گه شادی و گه درد گر خوار کند مهتر خواری نکند عیب چون باز نوازد شود آن داغ جفا سرد صد نیک به یک بد نتوان کرد فراموش گر خار بَراَندیشی خرما نتوان خَورد او خشم همی گیرد تو عذر همی خواه هر روز به نو یار دگر مینتوان نکرد لینک های پادکست پادکست شعر و...
-
صد و شصت - سهیلِ یمنی: رودکی
هر باد که از سویِ بخارا به من آید زو بویِ گل و مشک و نسیمِ سمن آید بر هر زن و هر مرد کجا بر وَزَد آن باد گویند: مگر آن باد همی از خُتَن آید؟ نی نی! ز خُتن باد چنان خوش نوزد هیچ کان باد همی از برِ معشوق من آید هر شب، نگرانم به یمن تا تو برآیی زیرا که سهیلی و سهیل از یمن آید با هرکه سخن گویم، گر...
-
صد و پنجاه و نه – شیر و پلنگ: منسوب به ابوسعید ابوالخیر
چونان شدهام که دید نتوانندم تا پیش تو ای نگار ننشانندم خورشید تویی به ذره من مانندم چون ذره به خورشید همی دانندم؟ *** تا شیر بدم شکار من بود پلنگ پیروز بدم به هر چه کردم آهنگ تا عشقِ ترا بِبَر درآوردم تنگ از بیشه برون کرد مرا روبَهِ لنگ *** جسمم همه اشک گشت و چشمم بگریست در عشق تو بیجسم همی…
more -
صد و پنجاه و هشت – صد هزار جان: ابوسعید ابوالخیر
جانا به زمین خابران خاری نیست کش با من و روزگار من کاری نیست با لطف و نوازش جمـــــالِ تو مرا در دادن صدهزار جان، عاری نیست. *** چون خاک شدی ، خاک تو را خاک شدم چون خاک تو را خاک شدم، پاک شدم . *** بس که جستم تا بیابم من از آن دلبر نشان تا گمان اند یقین گم شد یقین اند گمان تا که میجستم ندیدم چون...
-
صد و پنجاه و هفت - مور دانهکش: سعدی
یکی سیرت نیکمردان شنو اگر نیکبختی و مردانه رو که شبلی ز حانوت گندم فروش به ده برد انبان گندم به دوش نگه کرد و موری در آن غله دید که سرگشته هر گوشهای میدوید ز رحمت بر او شب نیارست خفت به مأوای خود بازش آورد و گفت مروت نباشد که این مور ریش پراکنده گردانم از جای خویش درون پراکندگان جمع دار که…
more -
صد و پنجاه و شش - یا مرگ یا وطن: منسوب به فردوسی
هنر نزد ایرانیان است و بس ندارند شیر ژیان را به کس همه یکدلانند و یزدانشناس به گیتی ندارند در دل هراس چون ایران نباشد، تن من مباد برین بوم و بر زنده یک تن مباد همه سر به سر تن به کشتن دهیم از آن به که کشور به دشمن دهیم چنین گفت موبد که مردن به نام به از زنده دشمن برو شادکام اگر کُشت خواهد همی...
-
صد و پنجاه و پنج - جشن سده: منسوب به فردوسی
یکی روز شاه جهان سوی کوه گذر کرد با چند کس همگروه پدید آمد از دور چیزی دراز سیه رنگ و تیره تن و تیز تاز دو چشم از بر سر چو دو چشمه خون ز دود دهانش جهان تیرهگون نگه کرد هوشنگ باهوش و سنگ گرفتش یکی سنگ و شد تیز چنگ به زور کیانی رهانید دست جهانسوز مار از جهانجوی رست بر آمد به سنگ گران سنگ خرد…
more -
صد و پنجاه و چهار - مسخرهٔ جهان: مولانا
دوش چه خوردهای دلا راست بگو نهان مکن همچو کسان بیگنه روی به آسمان مکن رو ترش و گران کنی تا سر خود نهان کنی بار دگر گرفتمت بار دگر همان مکن باده خاص خوردهای جام خلاص خوردهای بوی شراب می زند لخلخه در دهان مکن چون سر عشق نیستت عقل مبر ز عاشقان چشم خمار کم گشا روی به ارغوان مکن چون سر صید نیستت…
more -
صد و پنجاه و سه - شکر شکرین: امامی هروی
بربود دلم، در چمنی، سرو روانی زرین کمری، سیمبری، مویمیانی خورشیدوَشی؛ ماهرخی، زهرهجبینی یاقوت لبی، سنگدلی، تنگ دهانی عیسینفسی، خضردَمی، خاتم دوران جممرتبتی، تاجوری، شاهنشانی شکر شکرینی، چو شکر در دل خلقی شوخی، نمکینی، چو نمک شور جهانی در چشم امل، معجزهٔ آب حیاتی در باب سخن نادرهٔ…
more -
صد و پنجاه و دو - قی قی و قو قو: منسوب به مولانا
ای مطربِ خوش قاقا، تو قی قی و من قوقو تو دَق دَق و من حَق حَق، تو هی هی ومن هو هو ای شاخِ درختِ گُل، ای ناطقِ امرِ «قُل» تو کبکصفت بو بو، من فاختهوَش کو کو چون مست شوم، جانا، در هجر سخن گویم «مَنْ کانَ» و «لَو کانَ» ، «یا مَن هُوَ الاّ هو» چون روحصفت میدم ، چون روحصفت میدان یا چشمصفت می...
-
صد و پنجاه و یک - قدسیان آسمان: نعیمی حروفی استرآبادی
بر قدسیانِ آسمان من هر شبی یاهو زنم گر صوفی از "لا" دم زند من دم ز "الاهو" زنم بازِ هوایی نیستم تا تیهوی جانها برم عنقای قافِ قُربتَم ‚ كی بانگ بر تیهو زنم؟ من كوكویی دیوانهام صدشهر ویران كردهام بر قصرِ قیصر قی كنم بر تاجِ خاقان قو زنم قاضی چهباشد پیشِ من؟ مفتی چهداند كیشِ من؟ چون…
more -
صد و پنجاه - مرغ باغ ملکوت: همام تبریزی
ساقیا بر سر جان بار گران است تنم باده ده باز رهان یک نفس از خویشتنم من از این هستی خود نیک به جان آمدهام تو چنان بیخبرم کن که ندانم که منم نَفْس را یار نخواهم که نه زین اقلیمم چه کنم صحبت هندو که ز شهر ختنم گل بستان جهان در نظرم چون آید روضهٔ باغ بهشت است نه آخر چمنم پیش این قالب مردار...