صد و بیست و هشت - پیرهن‌چاک: حافظ

حافظ‌زلف‌آشفته و خوی‌کرده و خندان‌لب و مست‌پیرهن‌چاک و غزل‌خوان و صُراحی در دست‌نرگسش عَربده‌جوی و لبش افسوس‌کنان‌نیم شب، دوش به بالین من آمد، بنشست‌سر فرا گوش من آورد به آوازِ حزین‌گفت: ای عاشقِ دیرینهٔ من، خوابت هست؟‌عاشقی را که چنین بادهٔ شبگیر دهند‌کافر عشق بُوَد گر نشود باده پرست‌برو ای زاهد و بر دُردکشان خرده مگیر‌که ندادند جز این تُحفه به ما روزِ الست‌آن چه او ریخت به پیمانهٔ ما نوشیدیم‌اگر از خَمرِ بهشت است وگر بادهٔ مست‌خندهٔ جامِ می و زلفِ گره‌گیرِ نگار‌ای بسا توبه که چون توبه حافظ بشکست ‌‌‌لینک های پادکست‌‌پادکست بوطیقا - قسمت بیستم و نهم‌شبکه های اجتماعی : یوتوب بوطیقا | اینستاگرام بوطیقا | تلگرام بوطیقا | توییتر بوطیقا‌‌حمایت مالی از پادکست : حامی باش بوطیقا‌ تماس : [email protected]  Hosted on Acast. See acast.com/privacy for more information.