صد و بیست و پنج - مست ریا: حافظ

‌حافظ‌طالع اگر مدد دهد، دامَنَش آوَرَم به کف‌گر بِکَشَم زهی طَرَب، ور بِکُشَد زهی شرف‌طَرْفِ کَرَم ز کَس نَبَست، این دلِ پُر امیدِ من‌گر چه سخن همی‌بَرَد، قصهٔ من به هر طرف‌از خَمِ ابرویِ توام، هیچ گشایشی نشد‌وَه که در این خیالِ کَج، عمرِ عزیز شد تلف‌اَبرویِ دوست کِی شود دَستکَشِ خیالِ من؟‌کس نزده‌ست از این کمان تیرِ مراد بر هدف‌چند به ناز پَروَرَم مِهرِ بُتانِ سنگدل‌یادِ پدر نمی‌کنند این پسرانِ ناخَلَف‌من به خیالِ زاهدی گوشه‌نشین و طُرفه آنک‌مُغْ‌بَچه‌ای ز هر طرف می‌زندم به چنگ و دَف‌بی خبرند زاهدان، نقش بخوان و لاتَقُل‌مستِ ریاست محتسب، باده بده و لاتَخَف‌صوفی شهر بین که چون لقمهٔ شُبهه می‌خورد‌پاردُمَش دراز باد آن حَیَوانِ خوش علف‌حافظ اگر قدم زنی در رَهِ خاندان به صِدق‌بدرقهٔ رَهَت شود همَّتِ شَحنِهٔ نجف ‌‌‌لینک های پادکست‌‌پادکست بوطیقا - قسمت بیستم و هشتم‌شبکه های اجتماعی : یوتوب بوطیقا | اینستاگرام بوطیقا | تلگرام بوطیقا | توییتر بوطیقا‌‌حمایت مالی از پادکست : حامی باش بوطیقا‌ تماس : [email protected]  Hosted on Acast. See acast.com/privacy for more information.