Aρσένι Ταρκόφσκι - Οι πρώτες Συναντήσεις Арсений Тарковский. Первые свидания

Οι πρώτες συναντήσεις Tων συναντήσεων μας την κάθε στιγμή, γιορτάζαμε σαν ευλογία, μόνοι εμείς στον κόσμο ολάκερο. Κι’ από φτερό πουλιού πιο τολμηρή κι ανάλαφρη ήσουν, σα παραζάλη στη σκάλα, πηδούσες τα σκαλιά και μέσα απ’ την υγρή την πασχαλιά πήγαινες στη δική σου επικράτεια Απ’ του καθρέφτη την άλλη την πλευρά. Σαν έπεφτε όμως η νυχτιά με της ευμένειας το δώρο οι πύλες άνοιγαν του θυσιαστηρίου, μεσ’ στο σκοτάδι έλαμπες, αργά γέρνοντας η γδύμνια, κι, αποκοιμιόσουν: «Ας είσαι ευλογημένη!» - έλεγα ξέροντας πως η ευλογία μου είναι παράτολμη: κοιμόσουν, και για ν’ αγγίξει τα βλέφαρα της βαθυγάλανης οικουμένης σέρνονταν από το τραπέζι η πασχαλιά, και τα βλέφαρα που γαλανάδα άγγιξε κοιμούνταν ήρεμα, το χέρι ήταν ζεστό. Κρυστάλλινος ο σφυγμός των ποταμών, Νεφελώδη τα βουνά, ανήσυχες οι θάλασσες, Μα συ κρατούσες τη γήινη σφαίρα στην παλάμη σου κρυστάλλινη, και κοιμόσουν στο θρόνο, και – Ω δίκαιε Θεέ! – ήσουν δική μου. Ξύπνησες και ξανάγραψες το καθημερινό ανθρώπινο λεξικό, κι η φωνή στο λαρύγγι μισοσβησμένη γέμισε, και έδωσες στη λέξη μια νέα έννοια που σήμαινε: Τσάρος. Κι όλα στο κόσμο μεταμορφώθηκαν, ακόμη και τα απλά πράγματα – η λεκάνη, - όταν στεκόταν ανάμεσα μας, σα φρουρός, το γάργαρο μα και σκληρό νερό. Μας παρέσυρε άγνωστο που. Μπροστά μας περνούσαν, σαν οφθαλμαπάτες. πόλεις χτισμένες από θαύμα θαρρείς, η μέντα απλώθηκε κάτω απ’ τα πόδια μας και πουλιά ανταμώναμε στο δρόμο μας, και από το ποτάμι ψάρια πετάγονταν Κι ο ουρανός άνοιξε μπροστά στα μάτια μας … όταν η μοίρα τα ίχνη μας ακολούθησε σα τρελός με το ξυράφι στο χέρι. 1962 Το ποίημα αυτό χρησιμοποίησε ο Αντρέι Ταρκόφσκι, γιος του ποιητή, στη ταινία του «Ο καθρέφτης», 1975 Μετάφραση από τα ρωσικά Δημήτρης Β. Τριανταφυλλίδης © Первые свиданья Свиданий наших каждое мгновенье Мы праздновали, как богоявленье, Одни на целом свете. Ты была Смелей и легче птичьего крыла, По лестнице, как головокруженье, Через ступень сбегала и вела Сквозь влажную сирень в свои владенья С той стороны зеркального стекла. Когда настала ночь, была мне милость Дарована, алтарные врата Отворены, и в темноте светилась И медленно клонилась нагота, И, просыпаясь: "Будь благословенна!" — Я говорил и знал, что дерзновенно Мое благословенье: ты спала, И тронуть веки синевой вселенной К тебе сирень тянулась со стола, И синевою тронутые веки Спокойны были, и рука тепла. А в хрустале пульсировали реки, Дымились горы, брезжили моря, И ты держала сферу на ладони Хрустальную, и ты спала на троне, И — Боже правый! — ты была моя. Ты пробудилась и преобразила Вседневный человеческий словарь, И речь по горло полнозвучной силой Наполнилась, и слово ты раскрыло Свой новый смысл и означало: царь. На свете все преобразилось, даже Простые вещи — таз кувшин, - когда Стояла между нами, как на страже, Слоистая и твердая вода. Нас повело неведомо куда. Пред нами расступались, как миражи, Построенные чудом города, Сама ложилась мята нам под ноги, И птицам с нами было по дороге, И рыбы подымались по реке, И небо развернулось пред глазами... Когда судьба по следу шла за нами, Как сумасшедший с бритвою в руке. 1962