Ήμουνα νια και γέρασα... (και μυαλό δεν έβαλα από το 1985)

Σε αυτό το επεισόδιο δεν υπάρχει ημερολόγιο.Υπάρχει μια ατζέντα, με μικρές καθημερινές σημειώσεις…και πίσω από αυτές, μια σχέση και ενας γάμος που δεν χάλασε ξαφνικά— ήταν έτσι από την αρχή. Μια πεθερά με κλειδί και χωρίς κουδούνι. Μια αδελφήπου ζήλευε τον αδερφό της σαν δικό της. Ένα σκυλί που πέρασε από το κρεβάτι στομπαλκόνι. Και μια γυναίκα που έμεινε — γιατί ένιωθε ότι χρωστάει.Μέσα από μικρές στιγμές, καυγάδες, σιωπές και αποστάσεις, αυτό το επεισόδιο δείχνει πώς μια σχέση δεν τελειώνει απότομα — αλλά φθείρεται σιγά σιγά… μέχρι να μην αντέχει άλλο.

Υπήρχε μια εποχή που όλα τα λέγαμε “φυσιολογικά”.Στο λεωφορείο.Στο σινεμά.Στη δουλειά.Πράγματα που σήμερα θα είχαν όνομα.Τότε… δεν είχαν.Σε αυτό το επεισόδιο, γυρνάω πίσω —όχι για να θυμηθώ…αλλά για να πω αυτά που δεν ειπώθηκαν ποτέ σωστά.Μια διαδρομή.Ένα παρκάκι.Μια στιγμή που άλλαξε τον τρόπο που περπατάς, που κοιτάς πίσω σου, που ζεις.Και μια αλήθεια που πολλοί ακόμα δεν καταλαβαίνουν:δεν είναι ότι δεν μίλησες.είναι ότι… δεν μπορούσες.

Σε αυτό το επεισόδιο επιστρέφω στο 1990, στα τελευταία μου ημερολόγια… και σε έναν έρωτα που τότε έμοιαζε απόλυτος.Μιλάω για τη συγκατοίκηση, τους χωρισμούς, τις υποσχέσεις που έγιναν βάρος… και ένα καλοκαίρι στη Σαντορίνη που έμοιαζε βγαλμένο από ταινία.Μόνο που,όπως συμβαίνει συχνά…το καλοκαίρι έμεινε εκεί.Και εγώγύρισα πίσω σε μια πραγματικότητα που δεν ταίριαζε πια με αυτό που ένιωθα.Ένα επεισόδιο για τον έρωτα, τα λάθη…και εκείνες τις αποφάσεις που παίρνουμε χωρίς να καταλαβαίνουμε πόσο θα μας σημαδέψουν.🎙️Είμαι η pink c…και αυτή τη φορά… δεν μιλάω μόνο για τα νιάτα μου.Μιλάω για τις επιλογές μου.

Σε αυτό το επεισόδιο αφήνω για λίγο τα ημερολόγια και γυρνάω σε κάτι άλλο:στις δουλειές.Στην ανάγκη να σταθείς στα πόδια σου.Στην ψευδαίσθηση ότι “τώρα ξεκινάει η καριέρα”.Από ένα τουριστικό γραφείο με κουβάδες και σφουγγαρίστρες…σε μια ναυτιλιακή με μοκέτες, συμβόλαια και “προοπτική”.Και κάπου εκεί…ανάμεσα σε υπερωρίες, πίεση και έναν κόσμο που δεν ήταν ποτέ δικός μου…άρχισα να καταλαβαίνω.Ότι η ζωή δεν ήταν καριέρα.Ήταν επιβίωση.Ένα επεισόδιο για τη δουλειά, την αντοχή, την απογοήτευση…και εκείνη τη στιγμή που αρχίζεις να ξαναβρίσκεις τον εαυτό σου.

Μια ιστορίαπου ξεκίνησε χωρίς λόγο.Και συνεχίστηκε… ενώ όλα έδειχναν ότι δεν έπρεπε.Μέσα από ταημερολόγια του 1990, διαβάζω ακριβώς τι έγραφα τότε —και επιστρέφω σε μια περίοδο όπου έβλεπα τα σημάδια… αλλά δεν τα άκουγα.Έναν άνθρωποπου δεν μου άρεσε.Μια σχέση που ξεκίνησε από εγωισμό, περιέργεια… και λίγο παιχνίδι.Και μια σειρά από red flags που αγνόησα, ένα ένα.Γιατί καμιάφορά δεν ερωτεύεσαι τον άνθρωπο.Ερωτεύεσαι την ιδέα του.Και κάπωςέτσι…παίνεις σε μια ιστορία που ξέρεις από την αρχή πώς θα τελειώσει.Ή νομίζειςότι ξέρεις.Γιατί αυτή ηιστορία δεν είναι μόνο για ένα λάθος.Είναι καιγια κάτι που ήρθε μέσα από αυτό…και δεν θα άλλαζα ποτέ.🎙️Είμαι η pink cκαι αυτό είναι το «Ήμουνα νια και γέρασα»👉Στο επόμενο επεισόδιο:οι τελευταίες καταγραφές του ημερολογίουκαι η συνέχεια που δεν είχα δει να έρχεται…

Ενήλικη ζωήvs Pink C – 1-0.1989-1990.Η περίοδος που τελειώνουν τα “θα δούμε” και ξεκινάει το “τρέχα”.Ένας έρωταςπου ξεκίνησε σαν σωτηρία και κατέληξε μάθημα.Δουλειά από τα 18, σχολή, γλώσσες, πίεση…και η πρώτη φορά που καταλαβαίνεις ότι δεν προλαβαίνεις να τα σκεφτείς όλα.Γιατί κάπουεκεί, απλά… σε προλαβαίνει η ζωή.Ένα επεισόδιο για το πότε χάνεσαι μέσα σε κάποιονκαι το πότε αρχίζεις να ψάχνεις ξανά τον εαυτό σου.

Καλοκαίρι 1989.Οι πανελλήνιες τελείωσαν, το σχολείο αποτελεί πλέον παρελθόν και η ζωή αρχίζει να ανοίγεται μπροστά μου με τρόπους που δεν περίμενα.Σε αυτό το επεισόδιο διαβάζω το ημερολόγιο μιας περιόδου γεμάτης αντιθέσεις:άγχος για το μέλλον, έρωτα, ελευθερία, διακοπές στη Σαντορίνη και την πρώτη μου δουλειά.Ήταν το καλοκαίρι που κατάλαβα ότι η ζωή δεν χωράει σε βιβλία, ούτε σε βαθμούς εξετάσεων.Ήταν το καλοκαίρι που όλα τελείωσαν…και όλα άρχισαν.

Στο σημερινό επεισόδιο του «Ήμουνα νια και γέρασα»ανοίγουμε μια σελίδα από το ημερολόγιο του 1989.Μια περίοδος που η δική μου σχέση φαίνεται να πηγαίνει καλά εστω για λιγο καιρό — και έτσι το ενδιαφέρον μου στρέφεται… στις σχέσεις όλων των άλλων.Ζευγάρια γεμάτα εντάσεις, συνήθειες, ζήλιες και περίεργες ισορροπίες.Και μια έφηβη που προσπαθεί να καταλάβει τον κόσμο των σχέσεων παρατηρώνταςτους γύρω της.Ένα επεισόδιο γεμάτο σκέψεις, ειρωνεία και εκείνη τη χαρακτηριστική σιγουριάπου έχεις όταν είσαι νέος και νομίζεις ότι τα έχεις καταλάβει όλα.Τα κείμενα διαβάζονται ακριβώς όπως γράφτηκαν στο ημερολόγιο. Τα ονόματα έχουν αλλάξει.

Το 1988 δενέκανε θόρυβο όταν μπήκε.Έκανε όταν τελείωσε.Ήταν ηχρονιά που έμαθα ότι τα “σ’ αγαπώ” δεν έχουν όλα το ίδιο βάρος.Ότι το σώμα ξέρει πριν από το μυαλό.Ότι οι συγγνώμες που δεν χρωστάς πονάνε πιο πολύ.Έξω ο κόσμοςμιλούσε για πολιτικές εντάσεις, Ολυμπιακούς, μεταρρυθμίσεις, νέα εποχή.Μέσα μου γινόταν η δική μου μεταρρύθμιση.Από τον ΆΑστον Βασίλη.Από το μπέρδεμα στον Στάθη.Από τον συμβιβασμό… στην επιλογή.Το ’88 ήτανη τελευταία χρονιά που πίστευα ότι ο έρωτας φτάνει από μόνος του.Το ’89 θα μου μάθει ότι τίποτα δεν είναι άτρωτο. Είμαι η Pink C.Και αυτό είναι το σημείο που αρχίζει να ραγίζει η αθωότητα — όχι με φωνή. Με ρωγμή.

Στα 17 μουγράφω ότι όλα πηγαίνουν καλά.Είμαι ερωτευμένη.Νιώθω γυναίκα.Κάνω σχέδια να φύγω από το σπίτι πριν δώσω πανελλήνιες.Πιστεύω ότι βρήκα τον άνθρωπό μου.Και όμως,όσο πιο ήσυχα είναι τα πράγματα, τόσο πιο πολύ φοβάμαι.Σε αυτό τοεπεισόδιο διαβάζω τις σελίδες μιας περιόδου γεμάτης ένταση, πάθος, οικογενειακέςανατροπές και πίεση για το «μέλλον».Μια 17χρονη που νιώθει τα πάντα στο μέγιστο.Μια 50χρονη που ξέρει πως κάθε “όλα καλά” είναι απλώς μια στάση πριν το επόμενοκεφάλαιο.Και τοεπόμενο κεφάλαιο… έρχεται.

Αύγουστος – Σεπτέμβριος 1988.Μια 17χρονη που λέει πως δεν είναι ερωτευμένη.Αλλά θέλει να ολοκληρωθεί.Θέλει ισορροπία.Θέλει “ιστορία”.Στάθης: καλός, δοτικός, σχεδόν ιδανικός.Θανάσης: παιχνίδι.Παναγιώτης: ελπίδα.Βασίλης: οριστικό delete.Ανάμεσα σε φροντιστήρια, Δέσμες, λαχεία, καλοκαιρινές επιστροφές, club paranoia και οικογενειακούς καβγάδες, γράφω για το μόνο πράγμα που με καίει:Δεν θέλω σχεδόν.Θέλω κάτι που να κρατήσει.Και κάπου εκεί καταλαβαίνω κάτι σημαντικό:Δεν ήμουν χαμένη.Ήμουν σε αναζήτηση.Κι αυτό τελικά κάνει όλη τη διαφορά.Είμαι η Pink cκαι αυτά ήταν τα «σχεδόν» μου.

Ένα τέλοςπου ήρθε πρώτο.Ένα χάος.Και μια αγκαλιά στο ταξί που δεν υποσχέθηκε τίποτα.Σε αυτό τοεπεισόδιο διαβάζω τις σελίδες όπου άρχισα να χάνω τον εαυτό μου.Χωρίς δράμα, χωρίς ωραιοποίηση.Μόνο όπως γράφτηκαν.Μια εφηβικήσχέση που τελειώνει.Μια περίοδος σύγχυσης.Και η συνειδητοποίηση — πολλά χρόνια μετά — ότι χρειάστηκαν 34 χρόνια καιπολλά λάθη για να επιστρέψω σε μένα.Αυτό δενείναι επεισόδιο για τον έρωτα.Είναι επεισόδιο για την απώλεια, τη μνήμη και τη διαδρομή.Με νοσταλγία, λίγη ειρωνεία και αρκετή αλήθεια.Γιατί κάπωςέτσι… μεγαλώνουμε.

Δεν ήταν οέρωτας το δύσκολο.Ήταν όσα έπρεπε να κουβαλάει μαζί του.Σε αυτό τοεπεισόδιο επιστρέφω στην άνοιξη του 1988,εκεί που ένα φιλί μπορούσε να γίνει λόγος για ντροπήκαι η αγάπη έπρεπε να χωράει μέσα σε κανόνες.Δεν μιλάωγια σωστό και λάθος.Μιλάω για τα πρώτα μου συγγνώμηγια πράγματα που δεν έφταιγα.Για εκείνη τη στιγμή που αρχίζεις να καταλαβαίνειςότι η σιωπή καμιά φορά μαθαίνεται.Ακούγεταιένα ημερολόγιο.Αλλά στην πραγματικότητα,ακούγεται η αρχή μιας συνήθειαςπου πολλοί από εμάς κουβαλήσαμε για χρόνια.Άνοιξη ’88.

Κάποιες σκέψεις γράφονται στα δεκαεπτά και σε ακολουθούν για πάντα.Όχι επειδή είχαν δίκιο — αλλά επειδή ήταν αληθινές.Σε αυτό το επεισόδιο επιστρέφω στον Μάρτιο του ’88 και διαβάζω μια σελίδαόπου ο χρόνος κάνει έναν μικρό κύκλο: οι νέοι κοιτάζονται με φόβο, οι μεγάλοιμε καχυποψία και κάπου στη μέση αλλάζουν οι ρόλοι.Όπως γράφτηκε τότε.Όπως το ακούω σήμερα.

Υπάρχουν στιγμές που, όταν συμβαίνουν, δεν ξέρεις πώς να τις γράψεις.Κι έτσι απλώς τις καταγράφεις.Σε αυτό το επεισόδιο γυρίζω πίσω στον Μάρτιο του 1988 και διαβάζω το ημερολόγιο όπως το έγραψα τότε.Νοσοκομείο, φόβος, σύγχυση, ένα γράμμα γραμμένο με καρμπόν και μια ηλικία που νόμιζε ότι όλα πρέπει απλώς να αντέχονται.Δεν προσπαθώ να εξηγήσω.Δεν προσπαθώ να δικαιολογήσω.Απλώς διαβάζω.Και χρόνια μετά, βάζω δίπλα στις λέξεις εκείνες όσα δεν χωρούσαν τότε στο χαρτί.Όχι για να αλλάξω την ιστορία – αλλά για να τη δω καθαρά.🎧 Το ημερολόγιο συνεχίζει.Και μαζί του κι εγώ.Αν ακούς από την αρχή, ξέρεις πού βρίσκεσαι.Αν έπεσες πάνω σε αυτό το επεισόδιο τυχαία, κάτσε λίγο.Μερικές ιστορίες δεν χρειάζονται εισαγωγή.

Ο Φεβρουάριος του 1988 με βρήκε κουρασμένη, άρρωστη και λίγο πιο μόνη απ’ όσο άντεχα.Σε αυτό το ελληνικό podcast διαβάζω σελίδες από το προσωπικό μου ημερολόγιο, γραμμένες όταν ήμουν 17 χρονών, στα τέλη της δεκαετίας του ’80.Το κείμενο ακούγεται όπως γράφτηκε. Χωρίς φίλτρα. Χωρίς διορθώσεις.Αρρώστια, ένταση στο σπίτι, τιμωρία χωρίς έγκλημα και ένας αποχαιρετισμός που πονάει.Μια αληθινή ιστορία εφηβείας από μια άλλη εποχή.Εδώ τελειώνει ο Φεβρουάριος του 1988.Αλλά τίποτα δεν έχει λυθεί ακόμα.Γιατί μπροστά… έρχεται ο Μάρτιος.

Όταν ήμουν έφηβη, πίστευα ότι ο έρωτας είναι απάντηση.Σε όλα.Σε αυτό το επεισόδιο ακούς εμένα να προσπαθώ να καταλάβω γιατί η κοινωνία φοβάται τόσο πολύ την αγάπη.Γιατί το σώμα κρίνεται.Γιατί το συναίσθημα μπαίνει σε κανόνες.Και γιατί όλοι έχουν γνώμη για το πώς πρέπει να ζεις.Δεν προσπαθώ να βρω λύσεις.Ούτε να δικαιώσω τον εαυτό μου.Απλώς διαβάζω όσα σκεφτόμουν τότε — και ακούγονται ακόμα επίκαιρα.Ίσως γιατί, βαθιά μέσα μου, εξακολουθώ να πιστεύω πωςαν αγαπήσεις αληθινά,κάτι μέσα σου τουλάχιστον… σώζεται.

Αρχές 1988.Περιμένω ένα τηλέφωνο που δεν χτυπάει.Και ταυτόχρονα ζω μέσα σε ένα σπίτι όπου όλοι φωνάζουν, όλοι κατηγορούν και κανείς δεν λέει την αλήθεια.Σε αυτό το επεισόδιο διαβάζω το ημερολόγιό μου όπως γράφτηκε τότε.Χωρίς φίλτρο. Χωρίς ωραιοποίηση. Χωρίς «έλα μωρέ».Πατέρας. Μητέρα. Γιαγιά.Ρόλοι που μπλέκονται, χειρισμοί που δεν φαίνονται και μια έφηβη που νομίζει ότι φταίει η ίδια για όλα.🎙️ Ήμουνα νια και γέρασαΑν μεγάλωσες σε σπίτι που έλεγε «είμαστε οικογένεια» αλλά ένιωθες μόνος…αυτό το επεισόδιο είναι για σένα.

Λίγο πριν μπούμε στο 2026.... εεε όχι στο 1988ήθελα να πω...3,5 λεπτά χωρίς μοντάζ,χωρίς φίλτροκαι χωρίς καμία προσπάθεια να σωθώ.Το άφησα όπως γράφτηκε.Δεν το διόρθωσα.Δεν το έκοψα.Γιατί κάπως έτσι κλείνει και η χρονιά:με μπέρδεμα, γέλιο και μια μικρή απώλεια προσανατολισμού.Μικρό bonus για την Πρωτοχρονιά.Πριν ξεκινήσουμε κανονικά το ταξίδι στο 1988.

Το 1987 τα είχε όλα.Έρωτες, χωρισμούς, πρώτες φορές, καψούρες, κασέτες, εξετάσεις, καλοκαίρια που δεν τελείωναν ποτέ — και μια Ελλάδα που άλλαζε μαζί μας.Σε αυτό το επεισόδιο ανοίγω τα παλιά μου ημερολόγια και κάνω αναδρομή μήνα-μήνα στο 1987, χωρίς φίλτρα και χωρίς ωραιοποίηση.Ονόματα, γεγονότα, σχέσεις που διαλύθηκαν, άλλες που δεν έπρεπε να ξεκινήσουν ποτέ, μικρές νίκες, μεγάλες απογοητεύσεις και μουσική που ακόμα χτυπάει κατευθείαν στο συναίσθημα.Αν έζησες τα 80s, θα τα θυμηθείς όλα.Αν δεν τα έζησες, θα καταλάβεις γιατί μας σημάδεψαν.Είμαι η pink cκαι αυτό είναι το podcast«Ήμουνα νια και γέρασα»Πάτα play.Το 1987 δεν ήταν απλώς χρονιά. Ήταν εμπειρία.

Σε αυτό το επεισόδιο ανοίγω μια σελίδα που για χρόνια απέφευγα.Όχι γιατί ήταν δύσκολη.Αλλά γιατί ήταν σημαντική.Είναι η περίοδος όπου για πρώτη φορά συνειδητοποιώ ότι οι σχέσεις δεν είναι παιχνίδι.Ότι ο έρωτας μπορεί να σε σηκώσει – αλλά μπορεί και να σε ταρακουνήσει.Και ότι η «πρώτη φορά» δεν είναι απλώς μια εμπειρία,είναι ένα κατώφλι που το περνάς και δεν επιστρέφεις ποτέ όπως ήσουν.Με τον Βασίλη να μπερδεύει τα πάντα,τον ΑΑ να λείπει και να λείπει και να λείπει,κι εμένα να παλεύω να καταλάβω τι ζητάει η καρδιά μου,το ημερολόγιο γράφει μια από τις πιο καθοριστικές στιγμές της εφηβείας μου.Ένα επεισόδιο για εκείνους που θυμούνταιότι η ενηλικίωση δεν έρχεται με γενέθλια —έρχεται με επιλογές.Πάμε να το ανοίξουμε μαζί.

Έρωτες, συγκρούσεις, διλήμματα, οικογενειακές κρίσεις και μια καρδιοχειρουργική επέμβαση που πάγωσε τον χρόνο.Στο Επεισόδιο 15 διαβάζω το ημερολόγιο όπως ακριβώς γράφτηκε τότε:ωμό, αστείο, σκληρό, τρυφερό και μπερδεμένο… σαν την εφηβεία μου.Ανάμεσα στον ΑΑ, τον Βασίλη, τον Θοδωρή, τη σχολική αλλαγή, τις φίλες, τις ενοχές και τις αλήθειες που δεν ήθελα να δω, προσπαθώ απλώς να καταλάβω ποια είμαι.Κι αν κάτι έμεινε από αυτόν τον μήνα, είναι η φράση:"I love him" — έτσι για την επιβεβαίωση.Πάτα play και έλα να χαθούμε στα 80s μαζί.

Σε αυτό το επεισόδιο συνεχίζουν οι εξομολογήσεις εκείνης της κατασκήνωσης του 1987, εκεί που όλα ήταν απλά και μπερδεμένα ταυτόχρονα.Μυστικά ξημερώματα, σκηνές που φιλοξενούσαν περισσότερα από άστρα, έρωτες που μεγάλωναν πιο γρήγορα απ’ ό,τι εμείς, και το θρυλικό «Hold Me Now» να παίζει την πιο κατάλληλη στιγμή.Θα ακούσεις ιστορίες για• ύπνους που δεν έπρεπε να συμβούν• σουτιέν σε τσέπες (πολλές τσέπες)• ντουζ που έγραψαν ιστορία• disco που έκρυβε μισές αλήθειες και ολόκληρες ζήλιες• ένα τέλος που πόνεσε… αλλά μεγάλωσε την Pink C λίγο ακόμα.Πατήστε play.Πάμε μαζί μια βόλτα στο Camp ’87.

Στο σημερινό επεισόδιο του «Ήμουνα νια και γέρασα» σε παίρνω μαζί μου στην κατασκήνωση του 1987 – εκεί όπου πήγα για μια εβδομάδα διακοπές και κατέληξα να κάνω πιο πολλές διαπραγματεύσεις κι από τη Βουλή.Ένα ταξίδι που ξεκινάει με έναν “φυσιολογικό” χαιρετισμό σε κάποιον που μου είχε διαλύσει την ψυχή, μια συζήτηση που ανοίγει πληγές, έναν αλφα-άλφα που κλαίει, έναν εγωισμό που πάει διακοπές, και μια C που δεν ξέρει αν πρέπει να μείνει… ή να το βάλει στα πόδια.Μαζί τους, μια Νίνα που θέλει να είναι το logo της κατασκήνωσης, φίλοι που χαίρονται που μένω, 8.000 δραχμές που φεύγουν πριν καταλάβω τι έγινε, και εκείνη η παράξενη ηρεμία που νιώθεις όταν σε αγαπάνε λάθος αλλά σε αγγίζουν σωστά.Μια εβδομάδα ήλιος, γέλια, κουβέντες, disco parties και ένα αγόρι που δεν ξέρει τι θέλει — αλλά ξέρει τι χάνει.Αν έχεις ζήσει έστω μία φορά το «μείνε – να φύγω / φύγε – να μείνω», θα νιώσεις σπίτι σου.

Καλοκαίρι ’87. Ο Θοδωρής “φιλοσοφεί”, ο ΑΑ τα φτιάχνει με άλλη, κι εγώ παλεύω με έναν καύσωνα που λιώνει και την πόλη και τα νεύρα μου. Ανάμεσα σε ψυγειακά σεντόνια, άβολα τηλεφωνήματα και μια ηλεκτρική καρέκλα σε ντοκιμαντέρ, ανακαλύπτω τι σημαίνει προδοσία – και πόσο δύσκολα χωνεύεται.🎧 «Ήμουνα νιά και γέρασα» — το επεισόδιο που καίει πιο πολύ κι από τον ήλιο του ’87.

Εγώ, η Pink C, ανοίγω το ημερολόγιο με τα κίτρινα φύλλα — και θυμάμαι την ανάβαση στον Όλυμπο.Ανεβαίναμε με όνειρα και κοιλόπονους, και κατεβαίναμε με καψούρες και ιστορίες που θα κουβαλούσαμε μια ζωή.Στο Κορυφές, Κοιλιές και Καψούρες, μιλάω για τη στιγμή που κατάλαβα πως δεν χρειάζεται να φτάσεις στην κορυφή για να νιώσεις μεγάλη· αρκεί ένα μπαλόνι, μια αγκαλιά και μια Whitney Houston στο φόντο.Νοσταλγία, γέλιο και εκείνη η γεύση της κατασκήνωσης που δεν ξεθωριάζει ποτέ.

Και σε αυτό το επεισόδιο ανοίγω το ημερολόγιό μου στον Ιούλιο του ’87 — τότε που τα καλοκαίρια κρατούσαν για πάντα και οι έρωτες τελείωναν σε μια πίστα ντίσκο.Με έναν Βερίκοκο που βαριέται, έναν ΑΑ που μεθάει απ’ τη ζωή κι εμένα να προσπαθώ να επιβιώσω ανάμεσα σε μπλουζ, ραβασάκια και συναισθηματικά restart.Ένα επεισόδιο γεμάτο αλάτι, μουσική και εκείνη τη γλυκόπικρη αίσθηση πως μεγαλώσαμε — αλλά λίγο αργά.

Στο ένατο επεισόδιο του «Ήμουνα νια και γέρασα» γυρίζω πίσω στον Μάρτιο του 1987 – την εποχή που είχα μόλις χωρίσει με τον Γιώργο, φιλιόμουν κρυφά με τον Θοδωρή, λάτρευα τον Βερύκοκο και πάλευα να μη με πιάσουν να γράφω στο ημερολόγιο.Έξω είχε χιόνια στην Κηφισιά, μέσα είχα ανεμοβλογιά, και στο ραδιόφωνο έπαιζαν το We are the Champions! ενώ ο Γκάλης σήκωνε την Ελλάδα στο Eurobasket.Διαβάζω τις σελίδες εκείνης της χρονιάς όπως τις έγραψα – με χιούμορ, ντροπή και τρυφερότητα – γιατί, όσο κι αν μεγάλωσα, μέσα μου είμαι ακόμα εκείνο το κορίτσι που αναρωτιόταν:“Why I do the things I do – tell me why.”Είμαι η Pink C και αυτά ήταν (και είναι) τα νιάτα μου. 💖

Φεβρουάριος ’87. Ήμουν έφηβη, εννοείται μπερδεμένη, γεμάτη γράμματα, φίλους και ξεραμένα τριαντάφυλλα.Σ’ αυτό το επεισόδιο διαβάζω τις σελίδες του ημερολογίου μου, εκεί όπου ο έρωτας με τον Γιώργο, η φιλία με τον Θοδωρή και οι παρεξηγήσεις με τον Βερύκοκο γίνονται ένα μπλέξιμο πιο μεγάλο κι απ’ τα μαλλιά μου μετά το σχολείο.Μιλούσα με στυλό, έκλαιγα με χιούμορ και κρατούσα πέταλα από ένα τριαντάφυλλο που μαράθηκε πριν ανοίξει.Αν έχεις αγαπήσει, παρεξηγηθεί ή περιμένεις ακόμα ένα τηλέφωνο που δεν χτύπησε ποτέ… τότε αυτό το επεισόδιο είναι για σένα.

Αρχές του ’87. Το καράβι κουνάει, οι καρδιές μπλέκουν κι εγώ κάπου ανάμεσα σε δύο αγάπες και έναν Amstrad.Το ημερολόγιό μου συνεχίζεται – με δάκρυα, γέλια και… ρεβίθια. 💕

Πρώτη Λυκείου: τα αρχαία μου φαίνονται τιμωρία, η παρέα διαλύεται, κι εγώ πιο μπερδεμένη από ποτέ ανάμεσα στον Γιώργο και τον Βερύκοκο. Μοναξιά, γράμματα που δεν φτάνουν ποτέ στην ώρα τους και το πρώτο reality check της εφηβείας μου.

Καλοκαίρι 1986: κατασκήνωση, έρωτες, φιλίες, μπερδέματα και μια καρδιά που έγινε… αγκινάρα. Το Επεισόδιο 5 του «Ήμουνα νια και γέρασα» είναι ένα ταξίδι σε 25 μέρες που κράτησαν για πάντα.

Μικρά χαρτάκια, κασέτες με slow κομμάτια και λόγια που έσταζαν έρωτα. Σε αυτό το επεισόδιο διαβάζω τα γράμματα του Γιώργου, όπως σώθηκαν από εκείνο το καλοκαίρι των 80s. Ένα ταξίδι σε μια εποχή που ο έρωτας γραφόταν με bic και ψυχή.

Πλατεία Βάθης 1986: έρωτες, γιαγιάδες με κλειδιά, κουτσομπολιά και ένας φίλος του πατέρα μου που δεν ήταν και τόσο «κύριος». Η Αθήνα-χωριό και η Ομόνοια-ζούγκλα σε ένα επεισόδιο γεμάτο 80s εφηβικές ιστορίες.

Τι κοινό έχουν οι πρώτοι έρωτες, οι απειλές για… αιώνια παρθενία, η ραδιενέργεια από το Τσερνόμπιλ και μια μπουνιά από τον Γιώργο; Σωστά μάντεψες: το ημερολόγιο του 1986!Σε αυτό το επεισόδιο θα ακούσεις πώς κουβαλούσα εβαπορέ, πώς ο Βίκτωρ έγινε “ειδικός” στις θεωρίες του έρωτα στα 15 του, και πώς ένα γράμμα στο Cosmopolitan έμοιαζε η μόνη λύση για τις ερωτικές απορίες της εποχής.Στο τέλος… έπεσε και μια μπουνιά. Αλλά μη σκιάζεσαι – όλα καλά! Άλλωστε, έτσι ήταν τότε: breakdance στο στενό, φλούο γκραφίτι, πάρτι με καβγάδες, και η εφηβεία στα καλύτερά της.🎧 Πάτησε play και ετοιμάσου για γέλια, νοσταλγία και λίγο δράμα made in ’86.

Γυρίζουμε πίσω, στα μέσα της δεκαετίας του ’80. Στις μέρες που οι φίλοι συναντιόντουσαν στα βιντεοκλάμπ, τα καλοκαίρια μύριζαν πορτοκαλάδα σταμπαλκόνια και κάθε τραγούδι των Wham και των Scorpions έμοιαζε με soundtrack της ζωής μας. Στο πρώτο επεισόδιο του «Ήμουνα νια και γέρασα» ξεφυλλίζω τοπαλιό μου ημερολόγιο· με έρωτες που κρατούσαν λίγες μέρες, φιλιά που νόμιζες πως ήταν για πάντα και φιλίες που έμοιαζαν άφθαρτες. Μια μικρή εξομολόγηση γιατο πώς ήταν να μεγαλώνεις τότε, με την ψευδαίσθηση ότι η ζωή είναι μια ταινία…κι εμείς οι πρωταγωνιστές της!

Γεια σας.Είμαι η Pink C και αυτό είναι το podcast «Ήμουνα νια και γέρασα»— ναι, ο τίτλος είναι ακριβώς αυτό που νομίζετε.