هفتاد و پنج - پری‌زاده: سعدی

‌سعدی‌تو پری زاده ندانم ز کجا می‌آییکآدمیزاده نباشد به چنین زیباییراست خواهی نه حلال است که پنهان دارندمثل این روی و نشاید که به کس بنماییسرو با قامت زیبای تو در مجلس باغنتواند که کند دعوی همبالاییدر سراپای وجودت هنری نیست که نیستعیبت آن است که بر بنده نمی‌بخشاییبه خدا بر تو که خون من بیچاره مریزکه من آن قدر ندارم که تو دست آلاییبی رخت چشم ندارم که جهانی بینمبه دو چشمت که ز چشمم مرو ای بینایینه مرا حسرت جاه است و نه اندیشه مالهمه اسباب مهیاست تو در می‌باییبر من از دست تو چندان که جفا می‌آیدخوشتر و خوبتر اندر نظرم می‌آییدیگری نیست که مهر تو در او شاید بستچاره بعد از تو ندانیم به جز تنهاییور به خواری ز در خویش برانی ما راهمچنان شکر کنیمت که عزیز ماییمن از این در به جفا روی نخواهم پیچیدگر ببندی تو به روی من و گر بگشاییچه کند داعی دولت که قبولش نکنندما حریصیم به خدمت تو نمی‌فرماییسعدیا دختر انفاس تو بس دل ببردبه چنین زیور معنی که تو می‌آراییباد نوروز که بوی گل و سنبل داردلطف این باد ندارد که تو می‌پیمایی لینک های پادکست‌پادکست بوطیقا - قسمت هفدهمشبکه های اجتماعی : یوتوب بوطیقا|  اینستاگرام بوطیقا | تلگرام بوطیقا | توییتر بوطیقا‌حمایت مالی از پادکست : حامی باش بوطیقا‌تماس : [email protected] Hosted on Acast. See acast.com/privacy for more information.