نوزده – دلِ ریش

سعدی : بند سیزدهم و چهاردهم ترجیع‌بند آن برگ گلست یا بناگوشیا سبزه به گرد چشمه‌ی نوشدست چو منی قیامه باشدبا قامت چون تویی در آغوشمن ماه ندیده‌ام کله‌دارمن سرو ندیده‌ام قباپوشوز رفتن و آمدن چه گویم؟می‌آرد وَجد و می‌برد هوشروزی دهنی به خنده بگشادپسته، دهن تو گفت خاموشخاطر پی ز ُهد و توبه می‌رفتعشق آمد و گفت زرق مفروشمستغرق یادت آنچنانمکم هستی خویش شد فراموشیاران به نصیحتم چه گویندبنشین و صبور باش و مخروشای خام! من اینچنین بر آتشعیبم مکن ار برآورم جوشتا جهد بود به جان بکوشموانگه به ضرورت از بن گوشبنشینم و صبر پیش گیرمدنباله‌ی کار خویش گیرم طاقت برسید و هم بگفتمعشقت که ز خلق می‌نهفتمطاقم ز قرار و صبر و آرامزآن روز که با غمِ تو جفتمآهنگِ دراز شب ز من پرسکز فرقت تو دمی نخفتمبر هر مژه قطره‌ای چو الماسدارم که به گریه سنگ سفتمگر کشته شوم عجب مداریدمن خود ز حیات در شگفتمتقدیر درین میانم انداختچندان که کناره می‌گرفتمدی بر سر کوی دوست لختیخاک قدمش به دیده رُفتمنه خوارترم ز خاک بگذارتا در قدم عزیزش افتمزانگه که برفتی از کنارمصبر از دل ریش گفت رَفتممی‌رفت و به کبر و ناز می‌گفتبی‌ما چه کنی؟ به لابه گفتمبنشینم و صبر پیش گیرمدنباله‌ی کار خویش گیرم لینک های پادکستپادکست بوطیقا - قسمت نهم – طاق و جُفت شبکه های اجتماعی : اینستاگرام بوطیقا | تلگرام بوطیقا | توییتر بوطیقاحمایت مالی از پادکست : حامی باش بوطیقاتماس : [email protected] Hosted on Acast. See acast.com/privacy for more information.