سی و یک – آفتِ پروانه

سعدی : هر کسی را نتوان گفت که صاحب نظر است هر کسی را نتوان گفت که صاحب نظر استعشقبازی دگر و نفس پرستی دگر استنه هر آن چشم که بینند سیاه است و سپیدیا سپیدی ز سیاهی بشناسد بصر استهر که در آتش عشقش نبود طاقت سوزگو به نزدیک مرو کآفت پروانه پر استگر من از دوست بنالم نفسم صادق نیستخبر از دوست ندارد که ز خود با خبر استآدمی صورت اگر دفع کند شهوت نفسآدمی خوی شود ور نه همان جانور استشربت از دست دلارام چه شیرین و چه تلخبده ای دوست که مستسقی از آن تشنه‌تر استمن خود از عشق لبت فهم سخن می‌نکنمهرچ از آن تلخترم گر تو بگویی شکر استور به تیغم بزنی با تو مرا خصمی نیستخصم آنم که میان من و تیغت سپر استمن از این بند نخواهم به در آمد همه عمربند پایی که به دست تو بود تاج سر استدست سعدی به جفا نگسلد از دامن دوستترک لؤلؤ نتوان گفت که دریا خطر است لینک های پادکستپادکست بوطیقا –  قسمت نهمشبکه های اجتماعی : اینستاگرام بوطیقا | تلگرام بوطیقا | توییتر بوطیقاحمایت مالی از پادکست : حامی باش بوطیقاتماس : [email protected] Hosted on Acast. See acast.com/privacy for more information.