سری موعظات کلیسای بیلجیک

شکست، پایان کار نیست…قرائت کلام: اعمال ۲۷موقعیت پولس رسول خیلی شبیه زندگی ماست… سفری که خوب شروع شد، اما کم‌کم سخت‌تر شد… تا جایی که امید به نجات از دست رفت.کشتی‌ای که هر روز بیشتر آسیب می‌بیند… مثل زندگی ما در میان موج‌ها.اما واکنش ما چه باید باشد؟۱. طوفان، پایان کار نیست… مقدمه‌ی نجات است.زندگی مسیر صاف نیست… پر از پیچ‌وخم است. اما تمام قدرت و کنترل در دستان خداست.سهم ما چیست؟ اطاعت… و ماندن در مسیری که خدا تعیین کرده.موج‌ها می‌آیند تا تو را منحرف کنند… اما ایمان می‌گوید: به وعده‌ی خدا اعتماد کن.۲. شکرگزاری، در دل بحران‌ها.در آن طوفان، واکنش پولس چه بود؟امیدی که از خدا گرفته بود را با دیگران تقسیم کرد…۲۷۶ نفر ترسیده بودند، اما فقط یک نفر آرامش داشت. چرا؟چون هویت خود را در خدا پیدا کرده بود: «من از آنِ خدایم».پولس فقط حرف نزد… در همان طوفان دعا کرد، شکرگزاری کرد، پرستش کرد.صدای شکرگزاری او… بلندتر از صدای ترس و گریه بود.امروز نگاه کن: صدای تو کدام است؟۳. نجات، در کشتی نیست… در الوارهای شکسته است.گاهی خدا اجازه می‌دهد کشتی‌ات بشکند…تا نشان دهد باارزش‌ترین چیز، خودِ اوست.چیزهایی که سنگین‌اند و تو را غرق می‌کنند، باید رها شوند…مهم نیست کشتی‌ات سالم بماند یا نه…مهم این است که خدا تو را به مقصد می‌رساند — به هر روشی که بخواهد.برادر و خواهر من…امروز مهم نیست کشتی‌ات شکسته باشد…فقط به راه‌ها و زمان‌های خدا اعتماد کن…چون نجات، از طریق او می‌آید.

سقوط در کمین است…📖 قرائت کلام: پیدایش ۱:۳–۱۰شیطان، با تمام زیرکی‌اش، از همان ابتدا تلاش کرد اراده خود را هم‌سطح اراده خدا قرار دهد… اما او مخلوق است، نه هم‌تراز خدا. نه باید او را بیش از حد بزرگ ببینیم، نه دست‌کم بگیریم.در گفت‌وگوی او با حوا، حمله از کلام خدا شروع شد… ایجاد شک، اولین قدم سقوط است. شیطان حتی می‌تواند از حقیقت استفاده کند تا فریب دهد؛ فریبی که همیشه ترکیبی از حقیقت و دروغ است.حوا، با درک ناقص از فرمان خدا، قدمی اشتباه برداشت… و این یادآوری است: ما نه‌تنها مسئول گفته‌هایمان هستیم، بلکه مسئول نگفته‌هایمان نیز هستیم.موضوع اصلی، میوه یا درخت نبود… موضوع «اطاعت» بود. در عدن، مرزی وجود داشت که رابطه انسان با خدا را تعریف می‌کرد.شیطان فقط زمانی قدرت پیدا می‌کند که جایی برایش باز شود… کلام خدا می‌گوید: «به او فرصت ندهید.»وسوسه، از نیازهای جسم شروع می‌شود، به خواسته‌های چشم می‌رسد، و در غرور به اوج می‌رسد… اما عیسی، با وجود همه این وسوسه‌ها، هرگز سقوط نکرد.📖 اول قرنتیان ۱۳:۱۰خدا برای هر وسوسه، راه فراری قرار داده است… اما انتخاب با ماست.حوا فریب خورد… اما آدم، آگاهانه انتخاب کرد. اینجاست که گناه، آشکار می‌شود.در عهد عتیق، «بگیر و بخور» نشانه مرگ بود… اما در عهد جدید، در مسیح، «بگیرید و بخورید» نشانه حیات شد.پس از گناه، انسان عریانی خود را دید… و تلاش کرد آن را بپوشاند. شرم، نشانه زنده بودن وجدان است؛ نبود آن، زنگ خطر است.و در پایان…شیطانی که از پیدایش انسان را به سقوط کشاند، در صلیب عیسی مسیح محکوم شد.ما اکنون در فاصله میان صدور حکم و اجرای آن هستیم… و او می‌داند که زمانش کوتاه است.✝️ «بیدار باشید تا در آزمایش نیافتید.»

مأموریت در فردای رستاخیز... پایان تماشا، آغاز مأموریت.رستاخیز عیسی مسیح فقط یک جشن نیست؛ نقطه‌ای است که زندگی از تماشاچی بودن، به مأمور بودن تغییر می‌کند...ایمان، صندلی برای نشستن نیست؛ مسیری برای حرکت کردن است.«مسیحِ قیام‌کرده، کلیسایِ نشسته نمی‌خواهد... او شاگردانِ رونده می‌خواهد.»ایمان واقعی، در حرکت دیده می‌شود... نه در سکون.شک، اولین مانع است... نه کمبود امکانات، نه مخالفت دیگران.شک مثل پیله است؛ اگر پاره نشود، پروازی اتفاق نمی‌افتد...ایمان یعنی حرکت، حتی وقتی همه‌چیز واضح نیست.شک‌هایت را رها کن... و با اطمینانِ قیام قدم بردار.«به سرتاسر جهان بروید...»این جهان، فقط دوردست‌ها نیست... همین اطراف توست؛ خانواده، دوستان، همکاران، دل‌های ناامید.مأموریت یعنی خروج از راحتی... رساندن نور به تاریکی.اگر در دایره امن بمانی... مأموریت را از دست می‌دهی.تو تنها نیستی...با قدرت خودت عمل نمی‌کنی؛ با اقتدار نام عیسی مسیح قدم برمی‌داری.اقتداری بالاتر از ترس، اسارت و بیماری...تو حامل نام او هستی... پس با اقتدار حرکت کن.هدف فقط دعوت به کلیسا نیست...هدف، شاگردسازی است.انتقال زندگی مسیح... تکثیر ایمان.ایمان واقعی متوقف نمی‌شود... گسترش پیدا می‌کند.از خودت بپرس: امروز چه کسی، به واسطه من، یک قدم به مسیح نزدیک‌تر شد؟رستاخیز، پایان نیست... یک شروع است.شک را کنار بگذار...از دایره امن بیرون بیا...با اقتدار حرکت کن...و دیگران را شاگرد بساز...دیگر تماشاچی نیستی...تو در مأموریت هستی.

وقتی قبر خالی، زندگی تو را پر می‌کند...قرائت کلام: یوحنا ۱:۲۰-۱۸این فقط یک اتفاق تاریخی نیست، یک حقیقت زنده است... چون تنها قبر خالی، قبر عیسی مسیح است. پایان، برای خدای ما هرگز پایان نیست.در ظاهر شدن عیسی به مریم، درس‌های عمیقی برای زندگی ماست:۱. قیام مسیح، ناامیدی‌های ما را به امید تبدیل می‌کند...مریم با دل شکسته به مقبره رفت، اما با امید بازگشت. هیچ وضعیت غیرقابل بازگشتی برای خدای ما وجود ندارد.قدم عملی: به ناامیدی‌هایت بگو، عیسی زنده است...۲. قیام مسیح، چشمان ما را باز می‌کند...مریم ابتدا عیسی را نشناخت، اما وقتی صدایش را شنید، شناخت. شناخت واقعی از مکاشفه می‌آید، نه فقط دیدن یا خواندن.قدم عملی: هنگام دعا و خواندن کلام، از خدا مکاشفه تازه بخواه...۳. قیام مسیح، رابطه ما با او را از نو تعریف می‌کند...دیگر فقط شاگرد نیستیم، خانواده هستیم... فرزندان خدا.اگر احساس دوری می‌کنی، به یاد داشته باش: تو هنوز فرزند او هستی.قدم عملی: این هفته درباره مسیح با یک نفر صحبت کن...۴. قیام مسیح، به ما مأموریت می‌دهد...«برو و بگو» یک پیشنهاد نبود، یک دستور بود.وقتی با مسیح زنده روبه‌رو می‌شویم، مأموریتی دریافت می‌کنیم.قدم عملی: این هفته، این خبر خوش را با کسی که عیسی را نمی‌شناسد در میان بگذار...۵. قیام مسیح، هویت ما را تغییر می‌دهد...مریم از یک زن دل‌شکسته، به حامل پیام قیام تبدیل شد.قیام مسیح، هویت تو را نیز عوض می‌کند...قدم عملی: هر روز به خودت یادآوری کن، تو در مسیح یک هویت تازه داری.قبر خالی فقط یک نشانه نیست...یک دعوت است، برای یک زندگی تازه.

فرصتی برای شناخت پادشاه حقیقی...قرائت کلام: لوقا ۳۸:۱۹-۴۲عیسی مسیح، سردار لشکر آسمان است.ما انسان‌های فانی، قرار نیست به خدا دستور بدهیم...بیایید «عید نخل» را این‌گونه ببینیم:وقتی فریاد می‌زنیم «هوشیانا»، باید اجازه بدهیم خدا، به روش خودش ما را نجات دهد.چرا که او کارش را بلد است... و بهتر از ما، زندگی‌مان را می‌شناسد.خداوند نجات می‌دهد، اما نه آن‌طور که ما می‌خواهیم.همان‌گونه که آسمان از زمین بلندتر است، طریق‌های خدا نیز از طریق‌های ما بالاتر است...پس عید نخل، روز شناخت «پادشاه حقیقی» است.وقتی عیسی از کوه پایین آمد...خداوندی خود را آشکار کرد:«اگر پرسیدند چه کسی تو را فرستاده، بگویید: خداوند.»در این متن، ۳ اتفاق مهم می‌بینیم:۱. مسیح به شاگردانش مأموریت می‌دهد... و مردم او را پرستش می‌کنند؛ در حالی که فقط خدا شایسته پرستش است.۲. شیطان از پرستش شدن خدا نفرت دارد.۳. عیسی برای قوم اسرائیل گریه می‌کند... چون آینده را می‌بیند.قومی که پادشاهی زمینی می‌خواست...اما عیسی، پادشاهی الهی را برایشان آماده کرده بود.پادشاه حقیقی، آن است که با اراده خودش در زندگی ما عمل می‌کند...عیسی مسیح، خداوند است.با اطاعت، در او ساکن بمان...و هرگز ایمانت را از دست نده.

فریاد آزادییکی از مهم‌ترین موضوعاتی که امروز می‌توانیم درباره‌اش صحبت کنیم، آزادی است. امروز می‌خواهیم از آزادی‌ای که قوم خدا تجربه کردند یاد بگیریم. برای رسیدن به این مسیر، ۳ راه اصلی وجود دارد که می‌تواند ما را به سوی آزادی هدایت کند.۱. آزادی خودت را فریاد بزنخروج ۲۳:۲–۲۴فریاد زدن آزادی تنها یک احساس نیست؛ بلکه راهکار دارد. این شامل حمایت آنلاین، فعالیت‌های اجتماعی و صحبت کردن دربارهٔ این اتفاقات است. ما باید آگاهی ایجاد کنیم، زیرا این وظیفهٔ همهٔ ماست.فریاد ما برای درخواست آزادی، بسیار مهم است.۲. رهبر انتخاب‌شده از جانب خدا را بپذیریدقوم خدا در ۴۰۰ سال اسارت بودند و خدا برای آنان رهبری فرستاد: موسی. وقتی خدا رهبری را انتخاب می‌کند، باید او را پذیرفت. همهٔ قوم در ابتدا او را نپذیرفتند، اما زمانی که پذیرفتند، نجات را تجربه کردند؛ همان‌طور که در ادامهٔ کتاب خروج می‌بینیم.۳. مسیر آزادی خود را با دعا و پرستش دنبال کناعمال رسولان ۲۵:۱۶وقتی پولُس به‌خاطر سخن گفتن دربارهٔ عیسی به زندان افتاد، با دعا و پرستش ایستاد. وقتی دعا و پرستش می‌کنیم، بنیادهایی که ما را در اسارت نگه داشته‌اند به لرزه می‌افتند و راه آزادی گشوده می‌شود.

آیهٔ اول: استر ۷دقیقاً مانند قمِ ایران که به اسیری کشیده شده بود؛ وقتی به این روایت فکر می‌کنیم، می‌بینیم موقعیت ما نیز همان است.اما امروز باید بدانیم که شرارت، هرقدر هم بالا برود و زور بزند، سرانجام با همان داری که برای دیگران آماده کرده است، به دار کشیده می‌شود.آیهٔ دوم: مزمور ۳۵:۳۶-۳۷سال‌ها این شرارت را دیدیم و گفتیم درست نمی‌شود؛ حتی باور نداشتیم که ایران نجات پیدا کند.اما در ادامه می‌خوانیم: «چه زود درگذشت و اثری از او نبود؛ هرجا او را جستیم، پیدا نشد.»ما ایمان داریم که عصا و عدالت خدا همیشه و همه‌جا جاری است و در نهایت، بازوی شرارت را خواهد شکست.

طوفان درونی و بیرونیدر دنیایی ناپایدار زندگی می‌کنیم؛ دنیایی که از زمان سقوط انسان در کتاب پیدایش زیر لعنت رفت و از آن جهانی که خدا برای ما خلق کرده بود فاصله گرفت. پس باید آماده باشیم؛ آماده‌ی زندگی در جهانی سخت و متزلزل. یکی از مهم‌ترین ابزارهای ما ایمانداران، کتاب مقدس است.قرائت کلام: انجیل مرقس ۴:۳۵–۴۱زندگی دقیقاً شبیه همین داستان است؛ از صبح تا شب خبرهایی می‌شنویم که می‌تواند حال ما را بدتر کند. اگر آماده نباشیم، در موج خبرها غرق می‌شویم.در این داستان ۲ طوفان وجود دارد، نه ۱: طوفان بیرونی؛ امواجی که کشتی را می‌لرزاند.طوفان درونی؛ اضطرابی که در قلب و ذهن شاگردان برخاست.بر اساس این متن، به ۴ نکته نگاه می‌کنیم:۱. طوفان‌های بیرونی همیشه در کنترل ما نیستند.خبر بد می‌آید، ذهن ما بدترین سناریو را می‌سازد، بدن‌مان واکنش نشان می‌دهد و بعد ایمان‌مان هدف حمله قرار می‌گیرد. مغز تهدید را بزرگ می‌کند تا ما را آماده کند؛ اما اگر از کنترل خارج شود، ایمان ما را فلج می‌کند.واکنش اول ما معمولاً در اختیارمان نیست؛ اما واکنش دوم کاملاً در کنترل ماست.واکنش اول شاگردان ترس بود؛ طبیعی.اما واکنش دوم‌شان تردید و اتهام: «استاد، تو اهمیت نمی‌دهی؟»تفاوت بزرگی هست بین این دو جمله:«خداوندا، من نمی‌فهمم چه می‌کنی»و«خداوندا، تو اصلاً به من اهمیت نمی‌دهی»واکنش درست می‌تواند این باشد:«خداوندا، حکمت تو را درک نمی‌کنم، اما به تو اعتماد دارم.»۲. سکوت خدا در طوفان.گاهی دعا می‌کنیم و پاسخ فوری نمی‌بینیم. سکوت خدا به معنای غیبت او نیست. در سکوت نیز او در حال کار است. سکوت خدا را نمی‌توان زیر سؤال برد، بلکه باید در آن رشد کرد.۳. واکنش درست در طوفان امروز.ما انسانیم؛ عصبی می‌شویم، نگران می‌شویم، خشمگین می‌شویم. اما انتخاب داریم.اول؛ در دسترس خدا باشیم، نه فقط در دسترس خبرها.دوم؛ واقعیت را از تفسیر ذهن‌مان جدا کنیم. آیا این یک حقیقت است یا فقط سناریوی ذهن من؟سوم؛ بر مسئولیت امروزمان تمرکز کنیم. دعا کردن، وفادار ماندن، محبت کردن و خدمت کردن در دستان ماست. وقتی محیط ناپایدار می‌شود، بهترین واکنش وفاداری به خدا و وعده‌های اوست؛ زیرا او وعده‌دهنده‌ی امین است.چهارم؛ حفظ مشارکت. در طوفان، تنهایی بزرگ‌ترین دشمن ماست.۴. چرا عیسی طوفان را فوراً آرام نکرد؟اگر فوراً آرام می‌کرد، ایمان شاگردان رشد نمی‌کرد. ایمان واقعی زمانی شکل می‌گیرد که همه‌چیز بر وفق مراد ما نیست. حتی در طوفان‌های امروز، هدف خدا نیکوست و قصد او برای ما خیر است.سه واکنش نادرست در طوفان:۱. ترس مداوم۲. اتهام به خدا۳. فلج شدنسه واکنش درست در طوفان:۱. رجوع به مسیح۲. مدیریت افکار۳. ادامه دادن به اعتماد و دریافت هدایت از اوطوفان‌ها برای نابودی ما نیستند؛ برای شناخت عمیق‌تر ما از خدا هستند.

در آغوش گرفته شدهمزمور ۷:۳۹-۱۳خیلی وقت‌ها درک حکمت خدا برای ما سخت است… همان‌طور که امروز سؤال می‌کنیم، این سؤال‌ها بارها در کتاب‌مقدس هم پرسیده شده‌اند. در کتاب کتاب حبقوق ۲:۱-۴، حبقوق با خدا گفت‌وگو می‌کند؛ خشونت و بی‌عدالتی را می‌بیند و می‌پرسد: «چرا کاری نمی‌کنی؟» ایمانی که پاسخ نبیند، ممکن است سست شود و دلی که عدالت نبیند، ممکن است سرد شود…اما پاسخ خدا می‌آید. او از قومی سخن می‌گوید که قرار است اسرائیل را فتح کند. شکایت هست، اشک هست، سؤال هست… اما پاسخ خدا هم هست.در کلام خدا الگویی روشن دیده می‌شود:گناه → تنبیه → توبه → نجاتتاریخ نشان می‌دهد قوم اسرائیل به بابل تبعید شد، اما رهایی نیز رسید؛ به دست کوروش بزرگ. رهایی همیشه پایان داستان خداست.پس ما چه می‌توانیم بکنیم؟می‌توانیم به جای نسل‌های قبل توبه کنیم… دعا کنیم… با خدا مشورت کنیم… او را در آغوش بگیریم و طلب بخشش کنیم.می‌توانیم برای تسلیِ خانواده‌هایی که عزیزانشان را از دست داده‌اند دعا کنیم.در مزمور ۳۹ داوود فریاد می‌زند و از بلا شکایت می‌کند؛ اما در مزمور ۴۰ اعلام می‌کند:«یاور و رهانندهٔ من تویی.»شکایت، پایان داستان نیست…نجات، پایان داستان است.این خداست که می‌آید…و ما را نجات می‌دهد.

ندایی در عمق دردهاقرائت کلام: مزمور ۱۲۶امروز بیش از هر زمان، به شنیدن صدای خدا نیاز داریم؛چون ممکن است راه را گم کنیم.در عمیق‌ترین دردها، صدای خداست که ما را نگه می‌دارد.خداوند صدای ما را می‌شنود و قلب ما را می‌بیند.او می‌بیند چگونه همدردی می‌کنیم، چگونه شفاعت می‌کنیم،و حتی وقتی در ناامیدی می‌پرسیم: «خدا کجاست؟»در همان لحظه‌هاست که باید برای لحظه‌ای ساکت شویمو منتظر صدای خدا بمانیم.این سکوت مهم است، چون خدا در آن لحظه می‌آید و وعده می‌دهد:سعادت را بازمی‌گردانم و لب‌های تو به خنده باز خواهد شد.پس در هر موقعیتی که هستیم، باید چیزی بکاریم.کلام خدا می‌فرماید:«آن که با اشک می‌کارد، با خوشحالی درو خواهد کرد.»نباید کلام خدا و محبت او را رها کنیم؛بلکه باید آن‌ها را بکاریم.ایمان ما این است:شاید شب با اشک بگذرد،اما صبح با خوشحالی خواهد آمد.چرا که امید ما، امیدی زنده است؛همان امیدی که در عبرانیان ۱۱:۱ نوشته شده است.

دعای من کو؟شاید برای خیلی از ما این سؤال پیش آمده باشد:خدایا، این همه برای سلامتی دعا کردیم، چرا مرگ؟این همه برای برکت دعا کردیم، چرا فقر؟اگر این سؤال‌ها را از دل دعا می‌پرسی، یعنی ایمانت سالم است.چون عقل انسان انتظار دارد وقتی چیزی می‌کارد، چیزی هم درو کند.بیایید به دو بخش از کلام خدا نگاه کنیم:۱- مکاشفه ۷:۱۰-۱۲ما ایمان داریم که نور، قطعاً بر تاریکی پیروز است.یکی از وعده‌های مکاشفه این است که عیسی مسیح تنها با کلام دهانش، شیطان را شکست می‌دهد.هر بدی‌ای که امروز می‌بینیم، ریشه در تاریکی دارد، اما پایانش شکست است.حالا پلی می‌زنیم به حدود ۸۵۰ سال قبل از میلاد تا ببینیم:آیا دعای ما واقعاً نزد خدا شنیده می‌شود؟پاسخ روشن است: بله.۲- دانیال ۱۲:۱۰-۱۶در کتاب دانیال می‌بینیم که فرشتهٔ خدا ۲۱ روز در نبرد روحانی درگیر بود و برای پیروزی از میکائیل، فرشتهٔ اعظم، کمک خواست.بعضی چیزها باید رخ بدهد. هنوز جنگ‌های روحانی بر سر ملت‌ها وجود دارد، و هر جا فارسی‌زبانان می‌روند، این نبرد هم همراهشان است.دعایی که تو می‌کنی، ممکن است ۲۱ روز در آسمان درگیر جنگ باشد.در عهد عتیق این نبردها بسیار سخت بود،اما بعد از ریخته شدن خون عیسی، پیروزی برای فرشتگان خدا آسان شد؛چون به خون بره مجهز شدند.در برابر شیطان بایست.در نام عیسی فرمان بده تا از ایمان و زندگی‌ات دور شود.او بر صلیب شکست خورده و دیگر قدرت نهایی ندارد.کلید پیروزی، نگاه تو به صلیب است.شیطان تلاش می‌کند هر کاری از دستش برمی‌آید انجام دهد،اما کلام خدا می‌گوید: ما شفیعی داریم که نزد پدر برای ما شفاعت می‌کند.عیسی تمام محکومیت‌هایی را که بر ضد ما نوشته شده بود، بر صلیب میخکوب کرد.اگر خدا با ماست، کیست بر ضد ما؟خدای ما فراتر از تمام ریاست‌ها و قدرت‌هاست.دعای تو در آسمان گم نمی‌شود.دعای تو نزد خدا محفوظ است.یادت باشد، شاید در آسمان برایش جنگ باشد،اما در نهایت، دعای تو به حضور خدا می‌رسد.

رهایی از انزجارقرائت کلام: مزمور ۷۳در این دو هفته شاید کمی از خدا دور شدیم. کمتر دعا کردیم، کمتر کلام خواندیم، و حالِ دلمان آرام‌آرام سنگین‌تر شد. شاید حتی حرف‌هایی زدیم که شایسته نبود، در برابر چیزهایی که دیدیم و تجربه کردیم.اما یک حقیقت وجود دارد:چیزی هست که می‌تواند ما را از این تلخی، از این خشم و از این بددلی نجات دهد.بعد از دعای جمعی و حقیقی، حال درونی ما تغییر می‌کند. دل ما دگرگون می‌شود.خدایی که وارد صحنهٔ زندگی ما می‌شود، خدای دور و خاموش نیست. او در روزهای سخت، در روزهای تاریک، همچنان منتظر ماست.نمی‌شود با سختی مواجه نشویم. انسان وقتی ظلم را می‌بیند، طبیعی است که دچار خشم و انزجار شود. این بخشی از انسانیت ماست. اما کلام خدا می‌فرماید:خشم بگیرید، اما در نفرت باقی نمانید.جنگ ما با لعن و نفرین حل نمی‌شود. باید بدانیم چگونه بجنگیم.وقتی بفهمیم خدای ما وارد این جنگ می‌شود و خودش می‌جنگد، امید زنده می‌شود. خدای ما ظلم را نمی‌بیند و ساکت نمی‌ماند.وقتی به عمق حضور خدا وارد می‌شویم، می‌فهمیم که خدای عدالت از شرارت عبور نمی‌کند.کلام خدا می‌گوید: منتظران خدا خجل نخواهند شد. ما به انسان توکل نمی‌کنیم، به خدای حقیقی توکل می‌کنیم.در هر شرایطی که هستی، این وعده برای توست:اگر به خدا نزدیک شوی، خدا تو را دربر خواهد گرفت. «آیهٔ ۲۵»کلید رهایی، امروز در دستان ماست.

سقوطِ دیکتاتورما فقط به دنبال یک پیام سیاسی یا تاریخی نیستیم؛می‌خواهیم حقیقتی را ببینیم که بارها در تاریخ تکرار شده و امروز بیش از هر زمان به ایران مربوط است.کتاب‌مقدس نشان می‌دهد:قدرتِ جدا از خدا، همیشه به ظلم، فریب و در نهایت سقوط منتهی می‌شود.این پیام فقط درباره گذشته نیست؛ درباره امروز ماست.📖 قرائت کلام: دوم سموئیل، باب ۱۴ و ۱۸داستان داوود و ابشالوم، داستان شورش، فریب مردم و سقوط یک دیکتاتور است.دوم سموئیل ۱۸:۷ —«لشکریان اسرائیل در آنجا از خادمان داوود شکست خوردند و کشتاری عظیم واقع شد.»کلام خدا به‌روشنی می‌گوید:هیچ دیکتاتوری، حتی اگر محبوب جلوه کند، از داوری خدا فرار نخواهد کرد.سه حقیقت اساسی این داستان: ۱- دیکتاتور با فریب آغاز می‌کند، نه با زورابشالوم ابتدا با خشونت نیامد؛ با همدلی دروغین، گوش دادن ظاهری و وعده عدالت دل مردم را دزدید، پیش از آنکه تخت پادشاهی را بخواهد.هر دیکتاتوری، قبل از سرکوب، با فریب وارد می‌شود.۲- دیکتاتور از منابع مردم، برای لذت خود استفاده می‌کندابشالوم وقتی قدرت را گرفت، به عیش، لذت و تحقیر حرمت‌ها روی آورد. ثروت، آبرو و امنیت مردم را قربانی کرد.کشوری با ثروت عظیم اما مردمی فقیر، نشانه حکومتِ جدا از خداست.۳- سقوطِ دیکتاتور اجتناب‌ناپذیر استکلام خدا می‌گوید: دیکتاتور نمی‌ماند، حتی اگر مدتی پیروز به نظر برسد.ابشالوم سقوط کرد، چون قدرت بر پایه دروغ پایدار نخواهد بود.✨ امید ما: خداوند، داور تاریخ است و هیچ دیکتاتوری تا ابد باقی نمی‌ماند.

سفرِ دلما نمی‌خواهیم فقط یک سال جدید را شروع کنیم؛می‌خواهیم دل‌مان را با خدا هم‌مسیر کنیم.خدا ما را دعوت می‌کند که امسال، بیش از هر چیز، به دل‌مان توجه کنیم.دل فقط جای احساسات نیست،دل مرکز انتخاب‌ها، تصمیم‌ها و عمل انسان است.دل از دیدگاه کتاب‌مقدسامثال ۲۳:۴ — «دل خود را محافظت کن.»متی ۲۱:۶ — «دل محل انتخاب است؛ با خدا یا بدون خدا.»ارمیا ۹:۱۷ — «مشکل اصلی انسان، دل اوست.»حزقیال ۲۶:۳۶ — «وعده خدا: دل تازه به شما خواهم داد.»ما می‌خواهیم وارد سفرِ دل شویم.سفری با سه ایستگاه، که برای رسیدن به هر کدام، باید از قبلی عبور کرد.۱. دلِ پاکدل چگونه پاک می‌شود؟ با توبه و اعتراف.مزمور ۵۱، فریاد داوود است؛ جایی که در اوج شکست، از خدا دل تازه می‌خواهد.ایمانِ بالغ یعنی بتوانیم بگوییم:«خداوندا، من نمی‌توانم دلم را کنترل کنم؛ آن را به دستان تو می‌سپارم.»تنها چیزی که نیاز داریم، صداقت با خداست تا دل تازه دریافت کنیم.۲. دلِ عاشقارمیا ۲:۲ — خدا محبت روزهای اول را به یاد می‌آورد.او از ما می‌خواهد که عشق اول را به یاد بیاوریم.دلِ عاشق یعنی دعا، گفتگو با خدا باشد؛و پرستش، زمان دیدار با او.۳. دلِ آرام، اعتماد به آیندهمزمور ۳۷ — «بر خداوند توکل کن و نیکویی نما.»توکل یعنی تلاش می‌کنم، اما کنترل نمی‌کنم.راه خود را به خدا می‌سپارم؛ برنامه دارم، اما اضطراب و ترس ندارم.آرامش دارم، چون نتیجه را نمی‌دانم، اما به خدا اعتماد دارم.این سفر، سفرِ داشتن دلی پاک، عاشق و آرام است.سفری که ما را به زندگی‌ای سرشار از آرامش واقعی می‌رساند.

میزبان خداوند باشقرائت کلام: لوقا ۱:۲–۷خدا می‌خواهد وارد خانهٔ دل تو شود، نه برای گوشه‌ای پنهان، بلکه برای بهترین جا.سؤال این است: آیا حاضر هستی میزبان خدا باشی؟در کلام، چهار صحنه می‌بینیم که عیسی در پارچه‌ای پیچیده می‌شود؛ هر کدام پیامی عمیق برای زندگی ما دارد:۱. ردای قنداقجایی که عیسی در قنداق پیچیده شد.خدایی که خود را آن‌قدر فروتن ساخت تا مانند ما زندگی کند، به شکل یک نوزاد به دنیا بیاید و در میان ما قدم بزند.۲. ردای خدمتدر یوحنا ۱۳ می‌خوانیم که عیسی پارچه‌ای به کمر بست و پاهای شاگردانش را شست.خدا کمر به خدمت می‌بندد، حاضر است ما را از آلودگی‌های دنیا پاک کند، گناهانمان را بشوید و زندگی‌مان را تازه بسازد.۳. حولهٔ کفنجایی که عیسی در کفن پیچیده شد.جایی که مرگ، گناه و قدرت شیطان شکست خورد.به همین دلیل است که می‌گوییم هر روز کریسمس است؛ چون هر زمان کسی به مسیح ایمان می‌آورد، پیروزی خدای حقیقی بر شریر اعلام می‌شود.۴. ردای همیشگیروح‌القدس که امروز برای ما فرستاده شده تا بر ما قرار بگیرد و همیشه با ما بماند.امروز عیسی مسیح بر درِ قلب تو ایستاده و می‌کوبد.آیا در را باز می‌کنی، یا مانند کسانی که مریم و یوسف را رد کردند، در را می‌بندی؟این انتخاب توست.امروز مانند یوسف باش که به صدای خدا پشت نکرد،و مانند مریم که بدون چون‌وچرا دعوت خدا را پذیرفت و با ایمان قدم برداشت.آیا عیسی مسیح را در انباری خانهٔ دلت نگه می‌داری،یا در بهترین جای خانه؟عیسی مسیح باید در مرکز و محور زندگی تو قرار داشته باشد.

لمس نجات‌بخشقرائت کلام: مرقس ۵: ۲۴–۳۴گاهی چالش‌های زندگی‌مان طولانی می‌شوند، نه چون راهی نیست، بلکه چون سه مانع بزرگ جلوی ما را گرفته است:نامیدی طولانی که آرام و بی‌صدا ما را تحلیل می‌برد؛ سال‌ها دعا، تلاش و مشورت… اما اوضاع بدتر می‌شود، نه بهتر. این زن به ما یاد می‌دهد حتی وقتی امید تمام می‌شود، ایمان می‌تواند تازه شود و جوانه بزند.شرم و خجالت که یکی از بزرگ‌ترین سدهای دریافت برکت است، اما گاهی یک قدم ایمان و عبور از شرم، از خود معجزه هم بزرگ‌تر است.ترس از رد شدن؛ ترس از این‌که خدا مرا نپذیرد، شکست بخورم یا دیگران چه فکری کنند. اما وقتی با ایمان و شجاعت پیش می‌رویم، آتشی در ما روشن می‌شود و دیگر به نگاه مردم نه، بلکه به عیسیِ نجات‌دهنده خیره می‌شویم.این زن با سه قدم ساده اما قدرتمند به عیسی رسید:نزدیک شدن؛ عیسی او را صدا نزد، این زن بود که تصمیم گرفت و حرکت کرد. گاهی یک دعا، یک اعتراف، یک تسلیم ساده، آسمان را به حرکت درمی‌آورد.لمس کردن؛ او ایمان درونی‌اش را به عمل بیرونی تبدیل کرد و ردای عیسی را لمس کرد. ایمان بدون لمس، فقط یک فکر زیباست؛ اما ایمان همراه با عمل، زندگی را تغییر می‌دهد.شنیدن صدای عیسی؛ او نه فقط شفای جسم، بلکه هویت تازه گرفت، وقتی عیسی گفت: «دخترم». دوازده سال «نجس» و «بدشانس» نامیده می‌شد، اما این بار، برای نخستین‌بار، کسی به او گفت: دخترم. شفا می‌تواند موقتی باشد، اما هویتی که عیسی می‌بخشد، جاودانه است.اگر امروز در میان جمعیتِ مشکلات هستی، فقط یک قدم… یک لمس… یک ایمان، می‌تواند زندگی‌ات را برای همیشه عوض کند.

دنیا می‌گوید: «هیس…» اما تو بلندتر فریاد بزن.گاهی صداهایی از دنیا، مردم، شیطان، تجربه‌های تلخ، شکست‌ها، شرم، گناه یا حتی از درون خودمان می‌شنویم که می‌گویند: «ساکت شو. دعا نکن. پرستش نکن. امید نداشته باش.»اما این صدای خدا نیست.بارتیمائوس کور — مردی بی‌هویت، بی‌خانمان و طردشده — چیزی داشت که بقیه نداشتند: فریادی از تهِ قلب، پر از ایمان.مرقس ۵۲-۴۶:۱۰ به ما ۶ قدم یاد می‌دهد وقتی دنیا می‌گوید «هیس»، ما بلندتر فریاد بزنیم:١. خوب گوش کن.ایمان از شنیدن است. گوش روحانی‌ات را تقویت کن. بارتیمائوس اول شنید… بعد فریاد زد.٢. شناخت درست داشته باش.فریاد تو فقط نیاز نباشد؛ شناخت باشد. «پسر داوود» لقب مسیح موعود بود. بارتیمائوس نابینا بود ولی از همه بیناتر.٣. از عمق ایمان فریاد بزن.مردم گفتند: «ساکت شو.» اما او بلندتر فریاد زد. دنیا ساکت می‌کند، ایمان بلند می‌کند.٤. عیسی را متوقف کن.وقتی از عمق ایمان فریاد بزنی، عیسی می‌ایستد؛ همان‌طور که برای بارتیمائوس ایستاد.٥. نیاز اصلی‌ات را بگو.عیسی می‌خواهد بدانی دقیقاً چه می‌خواهی. اعتراف تو اعلام قدرت اوست.٦. ایمان داشته باش.فریاد نیاز تو را نزد عیسی می‌برد… اما فریاد ایمان تو را شفا می‌دهد.

هیچ خبری نیست!قرائت کلام: اول پادشاهان ۱۸:۴۱ تا ۴۶۱. اگرچه چیزی امیدوارکننده به چشم نمی‌آید، اما وعدهٔ خدا پابرجاست. حتی وقتی آسمان خشک و بی‌ابر است، خدا هنوز همان خدایی است که وعده داده است. ایمان یعنی اعتماد کردن وقتی هنوز هیچ نشانه‌ای نیست.۲. در دل ناامیدی، دعا را متوقف نکن. ایلیا بارها دعا کرد، و هر بار خادمش بازگشت و گفت: «هیچ خبری نیست.» اما او تسلیم نشد. دعا پلی است میان وعدهٔ خدا و تحقق آن.۳. نشانه‌های کوچک را جدی بگیر و فوراً عمل کن. وقتی ابری به اندازهٔ کف دست دیده شد، ایلیا دانست زمان باران فرارسیده است. خدا اغلب از همان نشانه‌های کوچک، آغازهای بزرگ می‌سازد.

زندگی در روح یا خواهشِ نفس؟قرائت کلام: غلاطیان ۵:۱۶ تا ۲۱ 1. برای خدا زندگی کن، نه برای ارضای نفس و تأیید مردم.زندگی‌ات را وقف رضای او کن، نه نگاه دیگران. هدف اصلی ما جلال دادن خداست، نه گرفتن تحسین از انسان‌ها.(غلاطیان ۱:۱۰، اول قرنتیان ۱۰:۳۱) ۲. نامِ خدای خویش را به باطل مبر.با گفتار و کردار خود نام او را محترم بدار. مسیحی بودن فقط نام نیست، بلکه مسئولیتِ بازتاب دادن قدوسیتِ اوست.(خروج ۲۰:۷، دوم تیموتائوس ۲:۱۹) ۳. هم‌شکلِ این عصر مشو.در جهانی که ارزش‌هایش تغییر کرده، تو با ذهن و قلبی تازه، مطابق ارادهٔ خدا زندگی کن؛ نه مثل دنیا، بلکه مثل فرزندِ نور.(رومیان ۱۲:۲، افسسیان ۵:۱۱، دوم قرنتیان ۶:۱۴) ۴. مسیحیت را برای خودت آسان نکن.ایمان حقیقی همیشه راحت نیست، اما پُر از قدرت است. پیروی از مسیح یعنی ایستادن در حق، حتی وقتی سخت است.(مکاشفه ۲:۶، یعقوب ۴:۴) با روح زندگی کن، نه با خواهش‌های نفس؛ چون فقط در روح است که آزادی و پیروزی واقعی را می‌یابیم.

شکوفایی در پس استقامت«کوری تن‌بوم» زن مسیحی هلندی بود که در زمان جنگ جهانی دوم، همراه با خانواده‌اش یهودیان را از دست نازی‌ها پنهان می‌کرد. پس از خیانت، دستگیر شد و به اردوگاه مرگ فرستاده شد؛ جایی که شاهد مرگ خواهر عزیزش "بِتسی" بود.با وجود رنج‌ها، ایمانش را به مسیح از دست نداد و پس از جنگ، حتی شکنجه‌گرانش را بخشید.وقتی در سختی‌ها و گودال‌های زندگی قرار می‌گیریم، دو راه داریم: تحمل کردن یا استقامت کردن.تحمل یعنی زنده ماندن بدون امید، نشستن در تاریکی و انتظار برای صبح... اما استقامت یعنی ادامه دادن با امید، دیدن وعده‌های خدا در میانهٔ طوفان.📖 یوحنا ۱۰:۱۰عیسی گفت آمده‌ام تا حیات داشته باشید، و آن را به فراوانی بیابید.زنده بودن یعنی نفس کشیدن؛ اما زندگی کردن یعنی حضور خدا را احساس کردن.۱. تحمل از سر اجبار است؛ ما را خسته می‌کند و درجا نگه می‌دارد.۲. استقامت از ایمان می‌آید؛ ما را رشد می‌دهد و به شکوفایی می‌رساند.📖 رومیان ۴:۵-۳ایوب در رنج‌ها خدا را شناخت و گفت: "اکنون چشمانم تو را دید."پولوس در زندان شادی می‌کرد، زیرا استقامت داشت.و عیسی... او تحمل نکرد، بلکه با عشق استقامت کرد؛ راه صلیب را از سر اجبار نرفت، بلکه با محبت تا پایان ادامه داد.امروز انتخاب با ماست:فقط زنده باشیم، یا با ایمان و امید زندگی کنیم؟خدا ما را فراخوانده تا زندگی کنیم — نه فقط زنده بمانیم، بلکه به فراوانی زندگی کنیم (یوحنا ۱۰:۱۰).

قرائت کلام:متی ۳۳:۶ — نخست در پی پادشاهی خدا باش.۱. انتخاب ما برای پرستیدن خداوند.خیلی چیزها می‌تونن خدای ما بشن، اما امروز باید تصمیم بگیریم که کی رو پرستش می‌کنیم.یوشع گفت: «من و خاندانم، خداوند یهوه را پرستش می‌کنیم.»بی‌تفاوتی در خانواده خطرناک است. در روز یکشنبه، انتخاب کن که تنها عیسی مسیح را بپرستی.۲. انتخاب ما برای اولویت دادن به عیسی مسیح.در هر جایی که هستی، یادت نره: اول عیسی.(لوقا ۵۶:۹–۶۲)۳. انتخاب و احترام به تصمیم خداوند.بعضی وقت‌ها تصمیم خدا را باید بپذیری، حتی اگر درک نکنیم.

تشخیص اشتباه — قرائت کلام: خروج ۱:۳۲-۱۰۱. تشخیص سکوت خدا:گاهی خدا ساکت است، اما این سکوت نشانهٔ بی‌توجهی نیست. او ما را فراموش نکرده؛ بلکه می‌خواهد به او بیشتر اعتماد کنیم. مثل قوم اسرائیل نباشیم که در سکوت خدا به سمت بت‌سازی رفتند.۲. تشخیص زمان خدا:زمان خدا با زمان ما یکی نیست. او همیشه در وقت درست عمل می‌کند، حتی وقتی ما نمی‌فهمیم یا صبرمان تمام می‌شود.۳. تشخیص کار خدا:در کارهای خدا دخالت نکنیم. وقتی ما عقب می‌رویم، او پیش می‌آید و کارهایی را که از ما برنمی‌آید، خودش برایمان انجام می‌دهد.

عنوان: آزمایشگاه الهیقرائت کلام: اول پطرس ۶:۱–۷خدا می‌خواهد ایمان خود را ثابت کنیم.۱. خدا هرگز با چیز آزاردهنده‌ای ما را آزمایش نمی‌کند.۲. او از توان ما آگاه است.۳. هدف، اثبات ایمان ماست.وقتی آزمایش می‌آید، خدا هیچ‌گاه کاری غیرممکن پیش پای ما نمی‌گذارد، چون می‌داند تا چه اندازه توان داریم و هیچ‌وقت بیشتر از حد ما آزمایش نمی‌دهد.

سنگ را کنار بگذار!📖 قرائت کلام: یوحنا ١٧:١١-٤٤٣ حقیقتی که ثابت می‌کنن خدا از طریق ما عمل می‌کنه:١- امید در دل خاکستروقتی همه‌چیز بسوزه، حتی امید، نباید انتظارمون از خدا از بین بره؛ دعا و مشارکت با اوست که درهای عمل رو باز می‌کنه.٢- شفاعت و همدلی کلید حرکت خداوقتی اشک‌هامون ریخته می‌شه، خدا به غیرت میاد و برای ما عمل می‌کنه؛ مثل وقتی که عیسی برای ایلعازر گریست و او را برخیزاند.٣- شریکان عیسی در کار نجاتعیسی می‌تونه همه کارها رو خودش انجام بده، اما ما را همکاران خود قرار داده؛ همان‌طور که دیگران سنگ را کنار زدند تا معجزه آشکار شود.

در تماس باش ✨قرائت کلام: خروج ۷:۳۳-۱۱متی ۷:۷ — سه نکته مهم:۱- بخواهید تا به شما داده شود.ارتباط با خدا با خواستن آغاز می‌شود. وقتی خواسته‌مان را نزد او می‌بریم، رابطه‌ای زنده با خدا شکل می‌گیرد.۲- بجویید تا بیابید.باید در پی آنچه می‌خواهیم حرکت کنیم. خدا در این راه کمک می‌کند و وقتی مکرر از او می‌خواهیم، می‌بخشد. برای خدا در خانه و زندگی‌ات جای مخصوصی بگذار تا رابطه‌ای مداوم داشته باشی.۳- بکوبید تا در به رویتان گشوده شود.دعای ما کوبشی است در آسمان که درها را باز می‌کند. دعای واقعی آسمان را می‌گشاید.آیا آماده‌ای با خدا ارتباط داشته باشی؟

✝️ صلیب ✝️«اول قرنتیان ۱۸:۱»صلیب در گذشته ابزاری وحشتناک برای اعدام بود؛ هم دردناک و هم شرم‌آور. اما بعد از اینکه عیسی مسیح بر روی صلیب رفت، معنای آن برای ما به نجات تغییر کرد.نجات ما تنها در صلیب عیسی مسیح است، نه در هیچ صلیب دیگری.سه زاویه مهم:۱- قبل صلیب: خدا ما را با صلیب روبه‌رو می‌کند. جایی که باید خودمان مجازات می‌شدیم، اما عیسی بی‌گناه به جای ما رفت تا گناهانمان بخشیده شود. او حقیقت را آشکار کرد: ما گناهکاریم، اما خون او برای ما پرداخت شد. (عبرانیان ۹:۲۲)۲- روی صلیب: جایی که عشق خدا آشکار شد. همان‌طور که کلام می‌گوید: «زیرا خدا جهان را آنقدر محبت کرد که پسر یگانۀ خود را داد تا هر که به او ایمان آورد هلاک نگردد، بلکه حیات جاویدان یابد.» روی صلیب، هم محبت پسر و هم عشق پدر را می‌بینیم.۳- بعد صلیب: کار خدا تمام نشد. او قیام کرد! اگر بر صلیب می‌ماند، هیچ امیدی نبود؛ اما قیامش پیروزی ابدی آورد. صلیب از صندلی اعدام به تخت پادشاهی محبت خدا تبدیل شد. (عبرانیان ۷:۲۵)امروز در سراسر جهان تنها یک راه نجات وجود دارد: صلیب عیسی مسیح.

بن‌بست آغازجایی که فکر می‌کنیم پایان است، خداوند آغاز می‌کند. ایمان همیشه جلوتر از منطق انسانی حرکت می‌کند. قرائت کلام: خروج ١٧:١٣ – ٢٠:١١۴ ۱- خداوند در بن‌بست‌ها راهی می‌سازد. روزمرّگی می‌تواند بزرگترین بن‌بست زندگی باشد، اما او ما را از آن عبور می‌دهد.٢- رهایی تنها از خداست، نه بازوی انسان. اگر امور را به دستان او بسپاری، به بهترین شکل ممکن عمل خواهد کرد.٣- نور برای قوم، تاریکی برای دشمن. امروز روح‌القدس همان نور و راهنمای ماست و اجتماع مؤمنین همچون ابری از جلال خداوند ما را هدایت می‌کند.

زندگی در نورزندگی یک مسیحی باید مثل یک آکواریوم شفاف باشه، نه پشت پرده. در تاریکی هیچ‌کس لکه‌هاشو نمی‌بینه، اما در نور همه‌چیز آشکار میشه. قرائت کلام: یوحنا ۲۰:۳-۲۱ هیچ خدمتی بزرگ‌تر از خدمت کلیسا نیست!کلیسا فقط برای یکشنبه‌ها نیست؛ جاییه برای رشد، تقدیس و پیوند ما با مسیح. (عبرانیان ۱۰:۲۵)شما فرزندان نور هستید!(اول تسالونیکیان ۵:۵-۶)مسیحیت یعنی حتی اگر به ضررت باشه، باز هم خودت رو به نور بیاری. زندگی ما باید آشکار و راستین باشه، نه پنهان در تاریکی. (اول یوحنا ۱:۵ به بعد) در کلیسا تقدیس می‌شویم تا دیگران را تقدیس کنیم.ما نور و نمک این جهانیم. نور باید بدرخشه، نه اینکه زیر تخت پنهان بشه. برای همین فراخوانده شدیم؛ تا عشق مسیح و حقیقتش از طریق ما به دیگران بتابه.

شادی پولُسیقرائت کلام: فیلیپیان ۴:۴دو نوع ایماندار وجود دارند:۱. دسته‌ای که وقتی با چالش مواجه می‌شوند، برای نشان دادن بلوغ روحانی، احساسات واقعی‌شان را مخفی می‌کنند و با رویی خوشحال و براق، پرستش می‌کنند.۲. دسته‌ای که با کوچک‌ترین سختی نامید می‌شوند، امید خود را به خدا از دست می‌دهند، کتاب مقدس نمی‌خوانند، پرستش نمی‌کنند و چشم‌شان را از مسیح برمی‌دارند.خبر خوب: پولس این نامه را در زندان نوشت — نه در روزی خوب یا شرایط راحت، بلکه به دلیل وفاداری‌اش به کلام خدا. شادی واقعی، وابسته به شرایط ما نیست، بلکه باید وابسته به خدا باشد. خدای ما آنقدر بزرگ است که ما را بالا می‌برد. پس شادی‌ای که پولس داشت، ما هم باید داشته باشیم.قدم‌هایی برای آوردن شادی فراتر از شرایط:احساس واقعی خود را انکار نکنید.احساسات خود را به خدا بروز دهید.با یک دوست امین و رازدار صحبت کنید و بارهایتان را با او در میان بگذارید تا سبک‌تر شوید.در هر شرایطی، مثل پولس، دلیلی برای پرستش خداوند پیدا کنید.

سرباز مسیحی ✝️📖 قرائت کلام: دوم تیموتائوس ۱:۲-۱۳ما فراخوانده شده‌ایم تا مثل یک سرباز خداوند خدمت کنیم؛ نه برای پاداش‌های دنیوی، بلکه برای تاج پیروزی که از خدا دریافت می‌کنیم.سرباز خدا خود را از کارهای دنیوی جدا می‌کند، با اطاعت پیش می‌رود و به‌خاطر دیگران سختی‌ها را تحمل می‌کند.۱- خود را از کارهای دنیوی دور کن.سرباز مسیح باید فکر و دلش را به عیسی بسپارد و مشغولیت‌های بی‌ثمر دنیا را کنار بگذارد.۲- با اطاعت از کلام خدا پیش برو.حتی در سختی‌ها، از قوانین خدا منحرف نشو. مثل ورزشکاری که تنها با رعایت قانون برنده می‌شود، ما هم با اطاعت کامل تاج پیروزی را به دست می‌آوریم.۳- به‌خاطر یکدیگر سختی‌ها را تحمل کن.الگوی ما عیسی مسیح است که تا آخرین نفس، گناهان ما را بر صلیب تحمل کرد. تحمل ما نه‌تنها ما را می‌سازد، بلکه محبت خدا را در ما کامل می‌کند.

فیض خدا تغییر نمی‌کنه، حتی وقتی ما شکست می‌خوریم...ما اغلب فکر می‌کنیم محبت خدا وابسته به رفتار ماست؛ اگه خوب باشیم، خدا به ما نگاه می‌کنه، اما وقتی خطا می‌کنیم، روشو برمی‌گردونه... اما این تصویر اشتباهه.در متی ۹، عیسی کسی رو دعوت می‌کنه که مردم بهش می‌گفتن کلاهبردار! اما او رو می‌پذیره. چون پذیرش عیسی با دنیای ما فرق داره — او برای گناهکارانی اومده که با فروتنی میگن: "خدایا به من رحم کن."محبت خدا حتی در سخت‌ترین لحظات، وقتی توی گناهمون گیر کردیم، کنارمونه.مثل پسر گمشده که به پدرش بی‌احترامی کرد، همه‌چی رو از دست داد، اما برگشت... و پدری رو دید که از دور منتظرش بوده، همون‌طور که هست بغلش کرد — با لباس کثیف، بوی بد، حال خراب. پدر جشن گرفت چون پسرش "گم شده بود، اما پیدا شد."این تصویر واقعی محبته: ما توی عمق کثافت دنیا باشیم، همه ترکمون کنن، اما خدا میاد و میگه: "دستتو بده به من... حتی اگه هیچ‌کس دیگه لمسش نکنه."محبت خدا وابسته به اعمال ما نیست. فقط کافیه با دلی شکسته بگیم:"خدایا، به من گنهکار رحم کن..."

صدایی که خاموش شد، اما محبتی که ماند...📖 قرائت کلام: اول قرنتیان ۱۳:۱۳محبت از ایمان و امید بزرگ‌تر است... چرا؟چون ایمان و امید مخصوص این دنیاست، اما محبت ابدی است.در آسمان، نه نیازی به ایمان هست، نه امید... چون خدا را می‌بینیم و به وعده‌اش رسیده‌ایم.تنها چیزی که با ما می‌ماند، محبت است.🔹 چرا محبت بزرگ‌تر است؟۱. محبت ابدی است.۲. خدا محبت است (اول یوحنا ۴:۸)۳. محبت، نشانه‌ی شاگردان واقعی است (یوحنا ۱۳:۳۵)۴. محبت همه‌چیز را کامل می‌کند (رومیان ۱۳:۱۰)۵. بدون محبت، همه‌چیز بی‌ارزش است (اول قرنتیان ۱۳:۱-۲)🔸 محبت چیست و چه نیست؟(اول قرنتیان ۱۳:۴-۷)محبت فقط در کلام نیست، در عمل است.وقتی با وجود خستگی، شادی می‌بخشی...وقتی از خودت درمیایی تا به دیگران برسی...محبت یعنی زندگی در فداکاری.🔸 محبت، یک تصمیم است، نه احساس(یوحنا ۱۵:۱۳)عیسی با تصمیمی آگاهانه، پای شاگردانش را شست...او حتی دشمنانش را بخشید... و تا صلیب رفت.محبت پایدار است، چون انتخابی است که می‌ماند.

گذر از وادی درد و رنج...رنج، بخشی جدانشدنی از زندگی ماست. کوچک یا بزرگ، باید با سختی‌های همدیگه همدلی کنیم. در کلیسا، فقط شادی نیست؛ درد، رنج و سوگواری هم هست.فیلیپیان ۱:۲۹ و رومیان ۵:۳-۵ به ما یاد می‌دهند که سختی‌ها تنها درد نیستند، بلکه فرصتی برای افتخار و رشد در حضور خدا هستند؛ جایی که دست خدا را احساس می‌کنیم.همه ما با نوعی رنج مواجهیم — تنهایی، نگرانی آینده، فشار درس یا کار. اما آیا باید تسلیم شویم؟ یا ادامه دهیم؟۱. سختی، پایان شادی نیست... آغاز رشده.بر اساس رومیان باب ۵، سختی ما را ریشه‌دار می‌کند.داوود گفت: «باور دارم جلال خدا را در سرزمین زندگان خواهم دید.»هیچ چیز ما را از نقشه‌ی خدا دور نمی‌کند. او ناخدای این کشتی‌ست؛ پس توکل کنیم و شاد باشیم.۲. سختی‌ها ما را می‌سازند، نه می‌سوزانند.تصمیم با توست: پخته شوی یا سوخته.آتش می‌تواند ما را به ابزار کارای دست خدا تبدیل کند. مثل آهن که از کوره درمی‌آید، یکی شمشیر می‌شود و یکی نعل اسب.ما در مسیر رشد هستیم... هنوز کامل نیستیم، اما در حال کامل شدنیم.۳. سختی‌ها غنچه‌هایی‌اند که گل امید را در دل خود دارند.ارث و امید ما در دل همین سختی‌ها شکوفا می‌شود.مسیح گفت: «در این دنیا زحمت خواهید کشید، اما دل قوی دارید... من بر دنیا غلبه یافته‌ام.»و این پیروزی، افتخار و باور امروز ماست.

مرگ عزیزان خداوند در نظر او گرانبهاست... چرا؟📖 قرائت کلام: مزامیر ۱۵:۱۱۶۱. مرگ، بازگشت به خانه پدر استدر این دنیا غریبیم... اما وطن اصلی ما آسمان است. ما پاسپورت آسمانی داریم (عبرانیان ۱۳:۱۱-۱۶). وقتی عزیزی را از دست می‌دهیم، ما می‌گوییم "رفت" ولی آسمان می‌گوید "آمد".۲. مرگ، لحظه دیدار چهره‌به‌چهره با خداستاکنون تصویری محو می‌بینیم، اما روزی فرا می‌رسد که او را رو‌به‌رو خواهیم دید (اول قرنتیان ۱۲:۱۳). در زمین با ایمان راه می‌رویم، اما در آسمان با دیدار زندگی خواهیم کرد (دوم قرنتیان ۶:۵-۷).۳. مرگ، آغاز جاودانگی برای ایمانداران استدنیا به دنبال جاودانگی‌ست... اما خون عیسی این را برای ما فراهم کرد. مرگ پایان نیست، بلکه شروع زندگی جاودان با مسیح است (اول قرنتیان ۴۲:۱۵، دوم قرنتیان ۱:۵).۴. مرگ، فراموشی نیست... بلکه آغاز تجلیل از سوی خداستدر ملاکی ۱۶:۳ آمده که کتاب یادبودی در دست خداست، و نام ترسندگان او در آن ثبت شده. آمین که این جنگ را نیکو تمام کنیم... و فرشتگان ما را به حضور او راهنمایی کنند، جایی که مورد تشویق و تجلیل قرار می‌گیریم.

برای سرزمینت بایستایستادن، یعنی بی‌تفاوت نبودن...۱. برای سرزمینت بی‌تفاوت نباش.نگو "من جام خوبه، خودشون انتخاب کردن."وقتی قوم تو در رنجه، دل تو باید بلرزه. نگو "به من چه"، بلکه به غیرت بیا، دلت به رحم بیاد، و فکر قوم باش.۲. به‌جای پدران سرزمینت توبه کن.در زمان اسارت قوم در بابل، دانیال گفت: "ما و پدران‌مان گناه کردیم."قدرت در اعترافه. وقتی توبه می‌کنی، نه‌فقط برای خودت، بلکه برای نسلی که قبل از تو بود، دروازهٔ رحمت باز می‌شه.۳. برای مردم سرزمینت شفاعت کن.موسی ایستاد و شفاعت کرد، و بلا از قوم خدا بازایستاد.در استر باب ۴، مردخای به استر گفت:"شاید تو برای چنین روزی به سلطنت رسیدی، تا نجات‌دهنده‌ی قومت باشی."یک شفاعت می‌تونه فکر خدا رو تغییر بده، چون رحمتش از داوریش پیشی می‌گیره.اگر موسی دعا کرد و فکر خدا عوض شد، ما که فرزندان خدا هستیم، دعا و شفاعتمون قطعاً قدرتمنده.

روح‌القدس، قدرتی تازه برای یک زندگی جدیدقرائت از اعمال رسولان ۸:۱روح‌القدس، نیرویی عظیم و قدرتی جاودانه است. در این پیام سه نکته کلیدی برای دریافت این قدرت تازه بررسی می‌شود:۱. شاهد مسیح باشیم(اعمال رسولان ۲:۳۲)شاهد، یعنی کسی که به حقیقت شهادت می‌دهد. ما باید عیسی را بشناسیم تا کارآمد باشیم. چون از او بخشش، محبت و حیات جاودان یافته‌ایم، اکنون باید توصیفگر عشق او باشیم، با رفتار و گفتار، در هر جا که هستیم.۲. اعتراف به گناه و توبه‌ای حقیقی(اعمال رسولان ۲:۳۸ و ۳:۱۹)توبه، کلید نزدیکی به خداست. گناه برای خدا بسیار نفرت‌انگیز است، و اگر از آن برنگردیم، در واقع بت‌پرستی می‌کنیم. توبه‌ی ریشه‌دار، راهی استوار برای بازگشت به حضور خداست.۳. دریافت عطایای روح‌القدس(ادامهٔ اعمال رسولان ۲:۳۸)داشتن روح‌القدس و پر شدن از آن، دو چیز متفاوت‌اند. افسسیان ۵:۱۸ می‌گوید: «از شراب مست نشوید، بلکه از روح پر شوید.» برای رسیدن به هدف الهی، باید روزنه‌های گناه را ببندیم و تسلیم کامل خدا شویم، تا روح‌القدس در ما ساکن شده و ما را به سوی تخت پادشاهی هدایت کند. اطاعت، کلید ماندن روح‌القدس در ماست.

صعود به آسمان؛ لازمه پنتیکاست بر زمینهمه‌ ما تجربه تلخ خداحافظی رو داریم… اما در لوقا ۲۴:۵۲، صعود عیسی نه غم‌انگیز، بلکه همراه با شادی و پرستشه! چرا؟سه دلیل برای صعود عیسی:1. پادشاهی آسمانی‌اش آغاز شد – افسسیان ۱:۲۰-۲۳ عیسی بر هر قدرتی سلطنت می‌کنه؛ سلطنتی که برای ما، فرزندان خداست.2. شفاعت برای ما – او نزد پدر، هر لحظه پادرمیانی می‌کنه.3. تا روح‌القدس بیاد – پنتیکاست، وعده قوت، تعلیم و ثمر روح در زندگی ماست.چرا شاگردان خوشحال بودن؟ سه نکته اصلی:1. صعود، پایان نبود؛ آغاز رابطه‌ای تازه با مسیح بود.2. صعود، آغاز بلوغ روحانی بود؛ پایان نگاه کردن و آغاز شهادت دادن (اعمال ۱:۸).3. صعود، دعوتی بود برای ورود شاگردان به صحنه؛ از تماشاگر به خدمت‌گذار، رسول، معلم و واعظ.برای ورود به این صحنه باید با ضعف‌هامون خداحافظی کنیم. خدا همون ضعف رو به قوت تبدیل می‌کنه.هر برکت با یک انتخاب شروع میشه، همان‌طور که در تثنیه گفته شده: خدا برکت و لعنت را پیش روی ما گذاشته. گرفتن برکت، یک انتخابه.امروز انتخاب کنیم که فقط تماشاچی نباشیم؛ بلکه عامل حضور خداوند بر روی زمین باشیم.ما بخشی از کار خدا بر روی این زمین هستیم.به نام عیسی مسیح، شکر

خدای ناشناخته را به دیگران معرفی کن | اعمال ۱۶:۱۷–۳۴در این پیام سه درس مهم از بشارت پولس در آتن می‌گیریم:۱. به هدایت روح‌القدس حساس باش – آیه ۱۶۲. همه به نجات و پیام خوش انجیل نیاز دارند – آیات ۱۶ تا ۲۱۳. مذهب، فرهنگ و هنر مردم را بررسی کن – آیات ۲۲ تا ۲۹وقتی پولس وارد شهری شد که پر از بت بود، دلش به درد آمد. اما به جای سکوت، حقیقت را با محبت گفت. او به مردم گفت: «شما خدای ناشناخته‌ای را می‌پرستید، اما من می‌خواهم او را به شما معرفی کنم.»پولس بشارت نمی‌داد از سر اجبار، بلکه از سر عشق. او کسی را که شناخته بود، با دیگران شریک شد. این فرمان خداست: تمام عجایب مرا بازگو کنید.ما هم باید یاد بگیریم با مردم در هر جایگاه – چه در خیابان، چه در محل کار یا مجلس – همان‌طور که باید، صحبت کنیم. با احترام، با درک فرهنگ و ذهنشان، و با تمرکز بر خبر خوش نجات.خدا فقط یک ملت را دوست ندارد، بلکه همه جهان را. و ما سربازان مسیح هستیم تا محبت او را با دیگران در میان بگذاریم.

دعوت به بالاخانه رسولان مسیح | یوحنا ۲۰:۱۹–۲۹در این پیام، به سه نکته‌ی کلیدی از ملاقات عیسی با شاگردان در بالاخانه نگاه می‌کنیم. بالاخانه‌ای که با درهای بسته آغاز شد، اما با حضور او به مکانی برای حیات تازه، روح تازه و ایمان تازه تبدیل شد.۱. عیسی از درهای بسته عبور می‌کند.در یوحنا ۲۰:۱۹، شاگردان در اتاقی قفل‌شده جمع شده بودند، پر از ترس و نگرانی. اما عیسی ناگهان در میان آن‌ها ایستاد و گفت: «سلام بر شما.»هیچ مانعی نمی‌تواند جلوی حضور عیسی را بگیرد—نه ترس‌ها، نه تردیدها و نه درهای بسته‌ی دل ما.او به قلب‌هایی که بسته شده‌اند نزدیک می‌شود و صلح واقعی را عطا می‌کند.۲. عیسی روح خود را بر ما می‌دمد.در آیات ۲۲ و ۲۳، عیسی بر شاگردان دمید و گفت: «روح‌القدس را دریافت کنید.»او نمی‌خواهد فقط در کنار ما باشد، بلکه می‌خواهد در ما زندگی کند و از درون ما عمل کند.این روح ما را برای انجام مأموریتش، بخشیدن دیگران و زیستن در قدرت الهی آماده می‌کند.۳. عیسی حتی در شک، ملاقات‌مان می‌کند.توما یکی از آن لحظه‌ی اولیه جا مانده بود، و وقتی شنید که دیگران عیسی را دیده‌اند، باور نکرد.اما عیسی، هشت روز بعد، دوباره آمد—این بار فقط برای یک نفر شکاک.در آیات ۲۴ تا ۲۹، می‌بینیم که ایمان بدون دیدن هم ممکن است، اما عیسی کسانی را که تردید دارند نیز فراموش نمی‌کند.این پیام، دعوتی‌ست برای هر کسی که با ترس، بی‌روحی یا شک دست‌و‌پنجه نرم می‌کند. عیسی همان امروز هم وارد بالاخانه‌ی قلب تو می‌شود… فقط کافیه در دلت باز باشه، حتی اگر درها هنوز بسته‌ان.

سکوت خداوند… چرا گاهی هیچ نمی‌گوید؟در این پیام، به ۳ جایی نگاه می‌کنیم که خداوند سکوت می‌کند:۱. یوحنا ۱۱: سکوت در زمان مرگ ایلعازرعیسی مسیح، با اینکه ایلعازر را دوست داشت، دو روز صبر کرد. وقتی رسید، ۴ روز از دفن گذشته بود.گاهی ما هم احساس می‌کنیم خدا دیر می‌کند، اما در واقع، او برای هدفی بزرگ‌تر سکوت کرده: برای جلال، قیامت، و بازگشت امیدهای مرده.۲. مکاشفه ۸: سکوت پیش از دگرگونیسکوتی در آسمان... و بعد، اتفاقات عظیم آغاز می‌شود.خدا گاهی در سکوتش مشغول کار کردن است. شاید دردی، جدایی یا بیماری باشد، اما این سکوت، مقدمه‌ای‌ست برای تجدید، بنا، و پاسخ در وقت خدا.او هرگز دیر نمی‌کند. در وقت خودش، همه‌چیز را تغییر می‌دهد.۳. نقش ما در این سکوتدر زمان سکوت، نقش ما این است که قدم برداریم و توبه کنیم.اگر گناهی بین ما و خدا دیوار کشیده، به حضور او برگردیم.همان‌طور که پدرِ پسر گمشده او را در آغوش گرفت، خدا نیز آماده است تا ما را بپذیرد، ببوسد، و جشنی آسمانی بگیرد.امروز شاید زمان برداشتن دیوار باشد… زمان بازگشت به خانه پدر.بگوییم: "پدر، فقط تو را می‌خواهم. عشق تو کافی‌ست. هیچ‌کس مثل تو نیست."

شش گام برای شناخت تأثیر خون عیسی مسیح بر زندگی ما:1. پوشیده شدن رسوایی‌ها:در کتاب پیدایش ۲۱:۳ می‌خوانیم که خدا رسوایی ایشان را پوشانید. این آیه نشان می‌دهد که در مواجهه با شرم‌ها، شکست‌ها و آسیب‌پذیری‌های زندگی، خون عیسی مکانی امن برای پناه آوردن است. این خون، نه تنها رسوایی‌ها را می‌پوشاند بلکه شخص را از نگاه مردم و قضاوت‌ها محفوظ می‌دارد.2. بازیابی مقبولیت و ارزش شخصی:بسیاری از ما در دوران کودکی یا بزرگ‌سالی با طرد شدگی و عدم تأیید از سوی نزدیکان مواجه بوده‌ایم. خون عیسی پیامی روشن دارد: تو پذیرفته شده‌ای. مقبولیت نزد خدا از طریق این خون برقرار می‌شود، نه از طریق عملکرد ما.3. رهایی از لعنت‌های نسل‌ها:در پیدایش ۸:۲۱ خدا اعلام می‌کند که زمین را دیگر به سبب انسان لعنت نخواهد کرد. با این حال، انسان ممکن است گرفتار لعنت‌هایی چون فقر، بیماری، طلاق یا نابسامانی‌های ذهنی و خانوادگی شود. ایمان به خون عیسی قدرت شکستن زنجیر این لعنت‌ها را دارد.4. تحقق وعده‌های الهی:در عهد عتیق، خدا به ابراهیم وعده داد و برای تثبیت آن، قربانی خواست. عبور آتش از میان قربانی‌ها نشان‌دهنده استواری عهد بود. امروز، خون عیسی ضمانت تحقق وعده‌های خداست؛ وعده‌هایی که در او "بلی" و "آمین" هستند.5. آزادی از اسارت‌های روحی و جسمی:در خروج ۱۲، خون بره بر سر در خانه‌ها نجات‌بخش قوم اسرائیل بود. اکنون نیز خون عیسی مسیح قدرت دارد تا انسان را از هر نوع اسارت—خواه روحی، فکری یا جسمی—آزاد سازد.6. امکان ملاقات و تجربه حضور خدا:در اول پادشاهان ۴:۳-۵ می‌بینیم که نزدیکی به خدا و شنیدن صدای او ممکن است. اگر مدتی‌ست که حضور خدا را تجربه نکرده‌اید، خون عیسی پرده‌ها را کنار می‌زند و راه را برای ملاقات و اتحاد دوباره باز می‌کند.

قدرت حیات‌بخش شادیخداوند ردای غم را از ما می‌گیرد و تاجی به عوض خاکستر به ما می‌بخشد. و آن تاج "شادی در خداوند است". هرچقدر خوشحال‌تر باشی، به خدا نزدیک‌تر هستی.سه راهکار که به ما کمک می‌کند در مسیر قدرت‌بخش شادی راه یابیم:نقطه‌ی مقابل شادی حیات‌بخش، شادی‌ای است که خوشی را از ما می‌گیرد.نکته‌ی اول: به عنوان یک مسیحی کلام خداوند را بخوانیدمشکلات هیچ وقت تمام نمی‌شود، اما کلام خدا شادی را برای تو می‌آورد.اگر در شادی زندگی کنی، حتی اگر در غم و فقر، پناهندگی و مصدومیت باشی، تو در زندگی شادی حقیقی را داری.نکته‌ی دوم: اتحاد و جمع شدن ما در کلیسا شادی خداوند استاتحاد ما باور ما خداوند را مسرور می‌کند. کلام خدا در فیلیپیان باب ... آیه ... اینطور می‌فرماید:نکته‌ی سوم: شادی را در بزم خانوادگی‌ات با دیگران تقسیم کنبه عنوان مسیحیان چقدر خوب می‌شود شادی خود را با دیگران به اشتراک بگذاریم و دیگران را دعوت کنیم به آن شادی که در خداوند داریم.حیات ما شادی ما در گرو شادی خداوند است.شادی از دل توکل به کلام خداوند می‌جوشد.شادی یعنی در دل ایمان بگذار که کلام خدا توکل تو باشد.

ایستادگی در ایمان1. ایستادگی در برابر بی‌عدالتیچشم‌هایمان را باز نگه داریم: باید متوجه بی‌عدالتی‌های اطرافمان باشیم و هیچ‌گاه بی‌تفاوت نمانیم.در دعا از خدا حکمت بخواهیم: همانطور که نحمیا قبل از هر اقدامی دعا کرد، ما نیز باید از خدا راهنمایی بخواهیم.با محبت و حکمت صحبت کنیم: هنگام مواجهه با ظلم، باید با آرامش و قاطعیت درباره آن صحبت کنیم.به افراد مظلوم کمک کنیم: حتی اگر نمی‌توانیم به طور مستقیم وارد شویم، می‌توانیم به افراد مظلوم حمایت و پشتیبانی ارائه دهیم.2. مقابله با تهدیدها و وسوسه‌هاکلام خدا را بخوانیم و حفظ کنیم: آگاهی از حقیقت باعث می‌شود در برابر وسوسه‌ها مقاومت کنیم.برای ضعف‌های خود دعا کنیم: همه ما نقاط ضعفی داریم، اما دعا و ارتباط با خداوند ما را قوی‌تر می‌کند.از محیط‌های پرخطر دوری کنیم: همانطور که نحمیا فریب دشمنانش را نخورد، ما نیز باید مراقب باشیم که در موقعیت‌های نادرست قرار نگیریم.در کنار ایمانداران دیگر باشیم: داشتن دوستان ایمانی قوی، ما را در مسیر درست و استوار نگه می‌دارد.3. اتکا به خدا در همه چالش‌هادعا را در اولویت بگذاریم: همانطور که نحمیا همیشه قبل از هر اقدامی دعا می‌کرد، ما هم باید دعا را در اولویت قرار دهیم.به گذشته نگاه کنیم: وقتی یاد می‌کنیم که خدا در گذشته ما را از سختی‌ها عبور داده، اعتمادمان به او بیشتر می‌شود.هر روز قدمی برای بازسازی برداریم: اگر بخشی از زندگی‌مان نیاز به ترمیم دارد، باید قدم‌های کوچک اما مداوم برای تغییر برداریم.به خدا اعتماد کنیم که کارش را کامل خواهد کرد: حتی اگر پیشرفت به آرامی باشد، باید بدانیم که خدا کارش را در ما تمام خواهد کرد.

اگر روزی برسد که با تو مخالفت نکنند، اگر روزی فرا برسد که پشت سر تو حرف نزنند، اگر روزی برسد که در کلیسا علیه تو سخن نگویند، بدان که در مسیر اشتباهی قدم می‌زاری. تو داری موافق قلب شیطان حرکت می‌کنی، نه خدا. چرا که ما همیشه در حال جنگ هستیم. خداوند من و تو را به این خدمت فراخوانده است و کسانی هستند که می‌خواهند ما دلسرد شویم و از مشارکت با خدا باز بمانیم. شیطان هر کاری که از دستش برمی‌آید انجام می‌دهد تا ما روی صندلی که خدا برای ما در نظر گرفته ننشینیم، همان صندلی که به معنای حضور در کلیسا در هر شرایط و وضعیت است.چگونگی خدمت سالم از اهمیت بالایی برخوردار است. وقتی از خدمت سالم صحبت می‌کنیم، منظورمان دقیقاً نقطه‌ی مقابل خدمت ناسالم است. چون وقتی تمایلات انسانی در خدمت وارد می‌شود، این تمایلات درونی که خواسته‌های شخصی ما هستند، نه خواسته‌های خدا، تبدیل به خدمت ناسالم می‌شوند.

واکنش ما به فرصت‌های الهی:هر کدام از ما دعوتی الهی دریافت کرده‌ایم. این ما هستیم که باید به کنش خداوند با واکنش صحیح پاسخ دهیم.شرایط سخت طبق قانون الهی ماندگار نیست و روزی فرا می‌رسد که آنچه خدا برای ما آماده کرده، بر تن خواهیم کرد.فصل‌های زندگی ما با هم متفاوت است. باید تشخیص دهیم در کدام فصل از زندگی‌مان هستیم، چرا که وقتی فصل خود را شناسایی کنیم، خداوند قادر مطلق در این مسیر به ما کمک می‌کند.در فصل مناسب، وقتی کاری را به درستی انجام دهیم، نتیجه می‌گیریم.روزهایی خواهند آمد که آنچه خدا برای ما در نظر گرفته، به واقعیت خواهد پیوست.

ما که در خاورمیانه به دنیا آمده‌ایم، شاهد و ناظر اتفاقات دردناک زیادی بوده‌ایم. جنگ‌های بی‌پایان افغانستان تنها یکی از این اتفاقات است.اون کسی که ظلم می‌کنه، ظالمه، اما کسی که ظلم می‌بینه، چه اسمی باید داشته باشه؟ وقتی ظلم رو می‌بینی و سکوت می‌کنی، در واقع همکار ظالم می‌‍شوی. اما قلب خدا امروز چی می‌گه؟واکنش صحیح در مواجهه با ناعدالتی‌ها و بحران‌ها، همانطور که در کلام خدا آمده، قلب خداست. وقتی ناعدالتی رو می‌بینیم، باید واکنش مسیحی داشته باشیم. واکنش صحیح مسیحی اینه که با محبت مسیح، با مردمان سرزمین خود همدردی کنیم و با قلبی شفیع برای آنها شفاعت کنیم.