Beiderseits! Po obu stronach!

Frank Leithoff urodził się w Zehdenick i dorastał nad wodą. Od 1993 roku pracuje w Urzędzie Dróg Wodnych i Żeglugi – od robotnika wodnego po kapitana statku. Opowiada o spokojnych porankach nad Hawelą, o lodowych zimach na Odrze, o niebezpiecznych akcjach w ramach ochrony przeciwpowodziowej oraz o współpracy z polskimi kolegami. Zawód na styku natury, odpowiedzialności i doświadczenia.

Frank Leithoff ist in Zehdenick geboren und auf dem Wasser groß geworden. Seit 1993 arbeitet er beim Wasser- und Schifffahrtsamt – vom Wasserbauer bis zum Schiffsführer. Er erzählt von ruhigen Morgen auf der Havel, von Eiswintern auf der Oder, von gefährlichen Einsätzen im Katastrophenschutz und von der Zusammenarbeit mit polnischen Kollegen. Ein Beruf zwischen Natur, Verantwortung und Erfahrung.

Michaela erzählt, wie sie ihr Zuhause gefunden hat. Was als persönlicher Neuanfang begann, entwickelte sich zu einem starken Engagement für die Region. Als Pläne für einen großflächigen Solar- und Gewerbepark im nahegelegenen Wald bekannt wurden, entschied sie sich, nicht nur zuzusehen. Sie schloss sich der Bürgerinitiative „Pro Wald Hohensaaten“ an. Zwei Jahre lang wurde recherchiert, organisiert und gekämpft – mit Erfolg: Die geplante Rodung von rund 370 Hektar Wald wurde gestoppt. Doch der Konflikt ist noch nicht vorbei. Neue Planungen stehen im Raum. Michaela spricht über Gemeinschaft, Verantwortung und die Frage, wie viel Natur wir bereit sind zu schützen – und warum gerade im ländlichen Raum Engagement so entscheidend ist. Eine Geschichte über Ankommen, Zusammenhalt und den Mut, sich einzumischen.

Polsko-niemieckie życie rodzinne Renata Drozd opowiada swoją historię życia między Niemcami a Polską – naznaczoną wojną, wysiedleniem i decyzją, która zmieniła wszystko. Urodzona w 1942 roku w Cedyni, dorasta w rodzinie, w której dwie kultury i języki naturalnie współistnieją obok siebie. Jednak II wojna światowa rozrywa to życie: ojciec zostaje powołany do wojska, brat ginie, rodzina zostaje rozdzielona. Po wojnie jej matka staje przed egzystencjalnym wyborem – zostać czy wyjechać. Zostaje. I wraz z tą decyzją zaczyna się nowe życie. Gdy jej ojciec w 1947 roku wraca przez Odrę – wpław, z narażeniem życia – rozdarta historia znów staje się rodziną. Opowieść Renaty pokazuje, jak granice potrafią dzielić ludzi – a jednocześnie ich łączyć. To osobista historia o pochodzeniu, tożsamości i życiu między dwoma krajami.

Deutsch-polnisches Familienleben Renata Drozd erzählt ihre Lebensgeschichte zwischen Deutschland und Polen – geprägt von Krieg, Vertreibung und einer Entscheidung, die alles veränderte. Geboren 1942 in Cedynia, wächst sie in einer Familie auf, in der zwei Kulturen und Sprachen selbstverständlich nebeneinander existieren. Doch der Zweite Weltkrieg zerreißt dieses Leben: Der Vater wird eingezogen, der Bruder fällt, die Familie wird getrennt. Nach dem Krieg steht ihre Mutter vor einer existenziellen Entscheidung – bleiben oder gehen. Sie bleibt. Und mit dieser Entscheidung beginnt ein neues Leben. Als ihr Vater 1947 über die Oder zurückkehrt – schwimmend, unter Lebensgefahr – wird aus einer zerrissenen Geschichte wieder eine Familie. Renatas Erzählung zeigt, wie Grenzen Menschen trennen – und zugleich verbinden können. Eine persönliche Geschichte über Herkunft, Identität und das Leben zwischen zwei Ländern.

Michaela opowiada, jak znalazła swój dom. To, co zaczęło się jako osobisty nowy początek, przerodziło się w silne zaangażowanie na rzecz regionu. Kiedy pojawiły się plany budowy wielkoobszarowego parku solarnego i przemysłowego w pobliskim lesie, zdecydowała, że nie będzie tylko biernie się przyglądać. Dołączyła do inicjatywy obywatelskiej „Pro Wald Hohensaaten”. Przez dwa lata prowadzono badania, organizowano działania i podejmowano walkę – z sukcesem: planowana wycinka około 370 hektarów lasu została powstrzymana. Jednak konflikt jeszcze się nie zakończył. Pojawiają się nowe plany. Michaela mówi o wspólnocie, odpowiedzialności i o tym, ile natury jesteśmy gotowi chronić – oraz dlaczego zaangażowanie, zwłaszcza na terenach wiejskich, jest tak ważne. To opowieść o odnalezieniu swojego miejsca, o wspólnocie i o odwadze, by się zaangażować.

Agnieszka Szlauer-Łukaszewska od prawie 30 lat żyje nad tą rzeką i bada ją zarówno naukowo, jak i osobiście. Zna Odrę w różnych stanach – od żywego, różnorodnego ekosystemu po dramatyczne zmiany ostatnich lat. W tej spokojnej i poruszającej opowieści mówi o swojej pracy w wodzie, o zanikających siedliskach i o rzece, która wyraźnie się zmienia. To osobista perspektywa na jedno z najważniejszych pytań naszych czasów: jaki jest dziś stan Odry – i dokąd zmierza?

Agnieszka Szlauer-Łukaszewska lebt seit fast 30 Jahren an diesem Fluss und begleitet ihn wissenschaftlich und persönlich. Sie kennt die Oder in all ihren Zuständen – von einem lebendigen, vielfältigen Ökosystem bis hin zu den drastischen Veränderungen der letzten Jahre. In dieser ruhigen und eindringlichen Erzählung berichtet sie von ihrer Arbeit im Wasser, von verschwundenen Lebensräumen und von einem Fluss, der sich sichtbar verändert hat. Eine persönliche Perspektive auf eine der wichtigsten Fragen unserer Zeit: Wie geht es der Oder wirklich – und wohin entwickelt sie sich?

Skąd właściwie pochodzisz? To pozornie proste pytanie prowadzi w sam środek poruszającej historii życia. Johannes już jako trzynastolatek wiedział, że chce zostać pastorem – w chwili, gdy szedł za trumną swojej matki. Dziś pracuje w Oderbruch, regionie, w którym wiele życiowych historii naznaczonych jest ucieczką, nowym początkiem i poszukiwaniem tożsamości. W rozmowach z ludźmi, w starych księgach parafialnych i w pracy duszpasterskiej wciąż powraca to samo pytanie: skąd pochodzimy – i co niesie nas przez życie? To spokojna, osobista opowieść o stracie, wierze, słuchaniu i o tym, dlaczego Johannes wierzy, że Kościół powstaje wszędzie tam, gdzie ludzie są dla siebie nawzajem.

Woher kommst du eigentlich? Diese scheinbar einfache Frage führt mitten hinein in eine bewegende Lebensgeschichte. Johannes wusste schon mit 13 Jahren, dass er Pfarrer werden will – in dem Moment, als er hinter dem Sarg seiner Mutter herlief. Heute arbeitet er im Oderbruch, einer Region, in der viele Lebensgeschichten von Flucht, Neuanfang und der Suche nach Identität geprägt sind. In Gesprächen mit Menschen, in alten Kirchenbüchern und in der Seelsorge begegnet ihm immer wieder dieselbe Frage: Woher kommen wir – und was trägt uns im Leben? Eine ruhige, persönliche Geschichte über Verlust, Glauben, Zuhören und darüber, warum Johannes glaubt, dass Kirche überall dort entsteht, wo Menschen füreinander da sind.

Wojna odbiera Lisie dzieciństwo, ojca i dom. Doświadcza ucieczki, głodu, powodzi, przemocy – oraz chwili, która zmienia wszystko: wybuchu miny, w którym ginie jej ojciec. Lisa opowiada o powrocie do zniszczonej wioski, o stratach, które nigdy do końca się nie goją, oraz o matce, która mimo wszystko żyje dalej. I opowiada o tym, jak jej życie jeszcze raz się odmienia: gdy jedzie do Berlina, chce pracować, chce być piękna – i tańczyć. Między Zachodem a Wschodem, między wspomnieniami a nowym początkiem, znajduje miłość, oparcie i własne życie. To historia o okrucieństwach wojny – i o sile, by mimo wszystko odzyskać swoje życie.

Der Krieg nimmt Lisa die Kindheit, den Vater und das Zuhause. Sie erlebt Flucht, Hunger, Hochwasser, Gewalt – und einen Moment, der alles verändert: die Explosion einer Mine, bei der ihr Vater stirbt. Lisa erzählt von der Rückkehr in ein zerstörtes Dorf, von Verlusten, die nie ganz heilen, und von einer Mutter, die trotzdem weiterlebt. Und sie erzählt davon, wie sich ihr Leben noch einmal wendet: als sie nach Berlin geht, arbeiten will, schön sein will – und tanzen. Zwischen West und Ost, zwischen Erinnerung und Aufbruch, findet sie Liebe, Halt und ein eigenes Leben. Eine Geschichte über die Greuel des Krieges – und über die Kraft, sich das Leben trotzdem zurückzuholen.

Beate Blahy ma 70 lat, jest inżynierką weterynarii i działaczką na rzecz ochrony przyrody – głęboko związaną z krajobrazem Doliny Odry (Oderbruch). Opowiada o dzieciństwie pełnym zwierząt, o polowaniach z ojcem, o pracy na świeżym powietrzu, o przełomie 1989 roku i o swojej pracy w straży ochrony przyrody. To historia o żurawiach i ich wędrówkach, o przemysłowej hodowli zwierząt, ptasiej grypie, odpowiedzialności i politycznej bierności – oraz o wiedzy, która od dawna już istnieje. To opowieść o trosce, stracie i nadziei – oraz o cichej, wytrwałej próbie ochrony życia zwierząt i ludzi.

Beate Blahy ist 70 Jahre alt, Veterinäringenieurin und Naturschützerin – tief verbunden mit der Landschaft des Oderbruchs. Sie erzählt von einer Kindheit voller Tiere, von der Jagd mit dem Vater, vom Arbeiten draußen, von der Wende und der Naturwacht. Es geht um Kraniche und ihre Wege, um Massentierhaltung, Vogelgrippe, Verantwortung und politische Untätigkeit – und um das Wissen, das längst da ist. Eine Geschichte über Fürsorge, Verlust und Hoffnung – und über den leisen, beharrlichen Versuch, das Leben von Tieren und Menschen zu schützen.

Dorota Dobak-Hadrzyńska – eine Dichterin aus Chojna – über das Leben im polnisch-deutschen Grenzland. Sie erinnert an die Rückkehr ehemaliger Bewohner, den gemeinsamen Wiederaufbau der Marienkirche und das Überwinden von Barrieren durch das Erlernen der Sprache. Eine Geschichte darüber, wie die Historie aufhört, eine Wunde zu sein, und die Grenze beginnt, Menschen zu verbinden.

Reinhard dorastał w Hohensaaten – tuż nad Odrą. Jako dziecko mieszkał na holowniku należącym do jego ojca. W tamtych czasach rzeka tętniła życiem. Statki ciągnęły barki, żwir transportowano do Berlina, a Hohensaaten nazywano kiedyś „bramą do świata”. Dziś na wodzie zrobiło się cicho. W tym odcinku Reinhard opowiada o dzieciństwie spędzonym na statku, o ciężkiej pracy na rzece, o rybakach, których prawie już nie ma – i o zmianach, które przyszły po przełomie 1989 roku. To osobista historia o żegludze śródlądowej, o miejscu, które nazywa się domem, i o pytaniu, dlaczego dziś na Odrze pływa już tak niewiele statków.

Reinhard ist in Hohensaaten aufgewachsen – direkt an der Oder. Als Kind lebte er auf einem Schleppdampfer seines Vaters. Damals war der Fluss voller Leben. Schiffe zogen Lastkähne, Kies wurde nach Berlin transportiert und Hohensaaten galt einmal als „Tor zur Welt“. Heute ist es still geworden auf dem Wasser. In dieser Folge erzählt Reinhard von seiner Kindheit auf dem Dampfer, von harter Arbeit auf dem Fluss, von Fischern, die es kaum noch gibt – und von den Veränderungen, die mit der Wende kamen. Eine persönliche Geschichte über Schifffahrt, Heimat und die Frage, warum auf der Oder heute nur noch so wenige Schiffe fahren.

Pandemia, wojna i wzrost cen zmieniły wszystko. Zaledwie dwanaście kilometrów od granicy Małgorzata Michoń od ponad dwudziestu lat pracuje na targowisku granicznym w Hohenwutzen. Dla wielu Niemców to miejsce tanich zakupów. Dla niej i jej rodziny – źródło utrzymania, wspólnota i małe „złote Eldorado”. Opowiada o mroźnych zimach z temperaturą minus siedemnastu stopni, o barierach językowych i zabawnych nieporozumieniach, o stałych klientach z Niemiec podróżujących kamperami – i o tym, jak handel potrafi łączyć ludzi bardziej niż polityka ich dzieli. Dziś wiele stoisk stoi pustych. Rynek walczy o przetrwanie. Mimo to Małgorzata wierzy, że granice powinny pozostać otwarte, a ludzie zawsze znajdą sposób, by się porozumieć. To osobista historia o pracy, godności i polsko-niemieckim sąsiedztwie.

Pandemie, Krieg und Preisanstieg haben alles verändert. Nur zwölf Kilometer von der Grenze entfernt lebt und arbeitet Małgorzata Michoń seit über zwanzig Jahren auf dem „Polenmarkt“ in Hohenwutzen. Was für viele Deutsche ein günstiger Einkaufsstopp ist, war für sie und ihre Familie Existenzgrundlage, Gemeinschaft und ein kleines „goldenes Eldorado“. Sie erzählt von eisigen Wintern bei minus siebzehn Grad, von Sprachbarrieren und Missverständnissen, von deutschen Stammkunden mit Wohnmobilen – und davon, wie Handel Menschen näherbringen kann als Politik sie trennt. Heute stehen viele Stände leer. Der Markt kämpft ums Überleben. Doch Małgorzata glaubt weiterhin daran, dass Grenzen offen bleiben sollten – und dass Menschen sich immer verständigen können.

Uwe Diebel opowiada o krajobrazie nad Odrą, który jest starszy niż jakakolwiek granica. O skamieniałościach, bursztynie i tajemniczym kamieniu, dla którego do dziś nie ma wyjaśnienia. Mówi o poszukiwaniu i odnajdywaniu, o rzemiośle, snach i pracy z materiałem – oraz o tym, jak ze starych kawałków drewna, kamieni i bursztynu powstaje biżuteria, rzeźby i miejsce spotkań: małe bistro z galerią. Opowieść o przemijaniu czasu i przekazywaniu tego, co zostało odkryte.

Uwe Diebel erzählt von einer Landschaft an der Oder, die älter ist als jede Grenze. Von Fossilien, Bernstein und einem rätselhaften Stein, für den es bis heute keine Erklärung gibt. Er spricht über das Suchen und Finden, über Handwerk, Träume und das Arbeiten mit Material – und darüber, wie aus alten Hölzern, Steinen und Bernstein Schmuck, Skulpturen und ein Ort der Begegnung entstehen: ein kleines Bistro mit Galerie. Eine Geschichte über die Vergänglichkeit der Zeit und das Weitergeben dessen, was man entdeckt.

Historyk Andrzej Krywalewicz opowiada o historii, która przez lata krążyła szeptem w jednej z pomorskich wsi. To opowieść o warszawskim jeńcu wojennym, miłości do Niemki, denuncjacji i bezimiennej mogile. Po latach archiwa potwierdzają fakty, a lokalna pamięć znajduje swój znak w postaci obelisku. To historia o granicach — między ludźmi, narodami i pamięcią.

Herr Andrzej Krywalewicz zeichnet seit Jahren die Erinnerungen der Bewohner Westpommerns auf. In dieser Folge erzählt er eine Geschichte, die jahrzehntelang nur im lokalen Gedächtnis existierte: die Geschichte von Jan, einem Warschauer Kriegsgefangenen, und seiner Liebe zu einer Deutschen. Es ist eine Geschichte über Krieg, Denunziation, ein namenloses Grab und darüber, wie Erinnerung einen Menschen vor dem Vergessen bewahren kann.

Martyna Szczepaniak — o dorastaniu w Szczecinie, mieście na styku języków i historii. O domu, w którym wciąż brzmiał niemiecki, o szkole, gdzie niemiecki był ważniejszy niż angielski, i o Berlinie jako oczywistej, lecz nie wybranej drodze. O polsko-afrykańskich korzeniach, fascynacji językiem polskim oraz o muzyce, w której afrobeat spotyka polską tęsknotę i słowiańską melancholię.

Martyna Szczepaniak — über das Aufwachsen in Szczecin, einer Stadt an der Schnittstelle von Sprachen und Geschichte. Über ein Zuhause, in dem Deutsch noch präsent war, über eine Schule, in der Deutsch wichtiger war als Englisch, und über Berlin als naheliegende, aber nicht gewählte Option. Über polnisch-afrikanische Wurzeln, die Faszination für die polnische Sprache und über Musik, in der Afrobeat auf polnische Sehnsucht und slawische Melancholie trifft.

Sarah jest biologiem i rolniczką. Żyje i pracuje w Stolzenhagen, między Odrą a lasem – z osłami, kucami i mułem. W jej codzienności spotykają się wiedza naukowa i przeżyta praktyka: naprawianie ogrodzeń przed pierwszą kawą, opieka nad starymi i chorymi zwierzętami, branie odpowiedzialności – każdego dnia. Sarah opowiada o wędrówkach z osłami, o treningach odporności i o szczególnym sposobie, w jaki osły spotykają nas, ludzi: szczerze, powoli, nieustępliwie. To opowieść o tempie, cierpliwości i zaufaniu – i o tym, co się dzieje, gdy przestajemy prowadzić, a zaczynamy towarzyszyć.

Sarah ist Biologin und Landwirtin. Sie lebt und arbeitet in Stolzenhagen, zwischen Oder und Wald – mit Eseln, Ponys und einem Maultier. In ihrem Alltag treffen wissenschaftliches Wissen und gelebte Praxis aufeinander: Zäune reparieren vor dem ersten Kaffee, alte und kranke Tiere versorgen, Verantwortung tragen – jeden Tag. Sarah erzählt von Eselwanderungen, Resilienztrainings und der besonderen Art, wie Esel uns Menschen begegnen: ehrlich, langsam, unbeirrbar. Eine Geschichte über Tempo, Geduld und Vertrauen – und darüber, was passiert, wenn wir aufhören zu führen und anfangen zu begleiten.

Janusz jest rolnikiem i ojcem – dorastał pomiędzy Niemcami a Polską. Wychowywał się bez zegarka i bez sztywnego planu: wśród koni, w wozach mieszkalnych, z dala od ustalonych systemów i schematów. Jego opowieść łączy osobistą historię z refleksją nad rolnictwem, ziemią i odpowiedzialnością społeczną. To inspirująca historia o wspólnocie, przyszłości i o pytaniu, czego naprawdę potrzebujemy, by prowadzić dobre życie.

Janusz ist Landwirt und Vater – aufgewachsen zwischen Deutschland und Polen. Er wächst ohne Uhr, ohne festen Plan auf: mit Pferden, Bauwagen und einem Leben jenseits fester Systeme. Seine Erzählung verbindet persönliche Geschichte mit gesellschaftlichen Fragen zu Landwirtschaft, Boden und Verantwortung. Eine inspirierende Geschichte über Gemeinschaft, Zukunft und die Frage, was wir wirklich brauchen, um ein gutes Leben zu führen.

Krzysztof Gmiter – aktor, reżyser i choreograf, który przez lata podróżował po świecie dzięki teatrowi, ale wciąż wracał w jedno miejsce – nad Odrę, do Zachodniopomorskiego. To opowieść o dorastaniu w transformacji, o międzynarodowych artystycznych projektach, o budowaniu wyjątkowej społeczności i o festiwalu, który połączył ludzi z wielu krajów. A także o miłości, która zaczęła się na scenie i sprawiła, że powrót stał się wyborem serca.

Krzysztof Gmiter – Schauspieler, Regisseur und Choreograf, der durch das Theater viele Jahre in der Welt unterwegs war und doch immer wieder an denselben Ort zurückkehrte – an die Oder, nach Westpommern. Eine Geschichte über das Aufwachsen im Wandel, über internationale künstlerische Projekte, über den Aufbau einer besonderen Gemeinschaft und über ein Festival, das Menschen aus vielen Ländern verband. Und auch über eine Liebe, die auf der Bühne begann und die Rückkehr zu einer Herzensentscheidung machte.

Edyta Bodnar dziś znów mieszka w Zatoni Dolnym, tuż nad Odrą. Przez dwadzieścia lat była daleko – w Irlandii, w innym życiu. Jednak jeden dom nigdy jej nie opuścił. Po śmierci ojca wraca i zaczyna odkrywać to, co pozostało: stare listy, zapomniane przedmioty, ślady niemieckiej i polskiej historii. Sad owocowy, który jednocześnie żyje i umiera. Rzeczy, których znaczenie dziś niemal zniknęło. To opowieść o powrocie i odpowiedzialności. O miejscu, które chce być zachowane. I o cichym pytaniu, jak stworzyć przestrzeń – dla pamięci, natury i ludzi.

Edyta Bodnar lebt heute wieder in Zatonie Dolne, direkt an der Oder. Zwanzig Jahre war sie fort – in Irland, in einem anderen Leben. Doch ein Haus ließ sie nie los. Nach dem Tod ihres Vaters kehrt sie zurück und beginnt zu entdecken, was geblieben ist: alte Briefe, vergessene Gegenstände, Spuren deutscher und polnischer Geschichte. Ein Obstgarten, der lebt und stirbt zugleich. Dinge, deren Bedeutung heute fast verschwunden ist. Diese Geschichte erzählt von Rückkehr und Verantwortung. Von einem Ort, der bewahrt werden will. Und von der leisen Frage, wie man Raum schafft – für Erinnerung, Natur und Menschen.

Co zrobić z własną traumą — między Polską a Niemcami. Katharina Blumberg i Alina Kokoschka opowiadają o spotkaniach, rozmowach i próbie wspólnego zrozumienia traumatycznych teraźniejszości. To opowieść o migracji, międzypokoleniowych śladach doświadczeń i o tym, jak dziś negocjuje się pamięć — w dialogu, nie w wycofaniu. O języku i obrazach, o tłumaczeniu doświadczeń, o przestrzeniach, w których ludzie spotykają się i dzielą swoimi historiami. Nie o gotowych odpowiedziach, lecz o samym mówieniu. Historia o traumatycznych teraźniejszościach. O byciu razem. O słuchaniu i opowiadaniu.

Was tun mit dem eignen Trauma – zwischen den Polen. Zwischen Deutschalnd und Polen. Katharina Blumberg und Alina Kokoschka erzählen von Begegnungen, Gesprächen und dem Versuch, traumatische Gegenwarten gemeinsam zu verstehen. Es geht um Migration, transgenerationale Prägungen und die Frage, wie Erinnerung heute verhandelt wird – im Austausch, nicht im Rückzug. Um Sprache und Bilder, um das Übersetzen von Erfahrungen, um Räume, in denen Menschen zusammenkommen und ihre Geschichten teilen. Nicht um fertige Antworten, sondern um das Sprechen selbst. Eine Geschichte über traumatische Gegenwarten. Über das Zusammenkommen. Über Zuhören, Erzählen.

85 lat Andreas Gädicke mieszka w tym samym domu w Oderbergu. Dorasta wśród rolnictwa, koni i ciężkiej pracy – i przeżywa, jak po wojnie wszystko się zmienia. I opowiada o Leo. O polskim robotniku przymusowym, który po dziesięcioleciach nawiązuje ponownie kontakt – i którego Andreas spotyka w Polsce. Historia o szacunku, zaufaniu i przyjaźni ponad granicami. Odcinek o życiu na wsi – i o tym, jak człowieczeństwo przetrwa czasy i systemy.

85 Jahre lebt Andreas Gädicke im selben Haus in Oderberg. Er wächst auf mit Landwirtschaft, Pferden und harter Arbeit – und erlebt, wie nach dem Krieg alles anders wird. Er erzählt vom Eintritt in die LPG, vom Gefühl, die eigene Ernte abzugeben, von einer Freiheit, die langsam verschwindet. Von russischen Kriegsgefangenen auf dem Hof – und von Sergej, der nicht im Stall schlafen durfte, sondern im Haus. Und er erzählt von Leo. Einem polnischen Zwangsarbeiter, der Jahrzehnte später wieder Kontakt aufnimmt – und dem Andreas in Polen begegnet. Eine Geschichte über Respekt, Vertrauen und Freundschaft über Grenzen hinweg. Eine Folge über das Leben auf dem Land – und darüber, wie Menschlichkeit Zeiten und Systeme überdauert.

Dominika Anna Brasewicz odbudowała swoje życie od podstaw — po adopcji, stracie, kryzysach i zawodowych zakrętach wybrała drogę, która naprawdę była jej. To intymna opowieść o odnajdywaniu tożsamości, o odwadze, by zacząć od nowa, i o tym, że czasem największą zmianą jest pozwolić sobie być sobą.

Dominika Anna Brasewicz hat ihr Leben von Grund auf neu aufgebaut — nach Adoption, Verlust, Krisen und beruflichen Umwegen wählte sie einen Weg, der wirklich ihrer war. Es ist eine intime Geschichte über das Finden der eigenen Identität, über den Mut, neu anzufangen, und darüber, dass die größte Veränderung manchmal darin liegt, sich selbst zu erlauben, man selbst zu sein.

In den frühen 1990er-Jahren entstand an der Oder eine große Idee: Ein gemeinsamer deutsch-polnischer Nationalpark – als Schutzraum für die Natur und als Zeichen der Versöhnung. Während auf deutscher Seite der Nationalpark Unteres Odertal Wirklichkeit wurde, blieb es auf polnischer Seite bei einem Landschaftsschutzpark. Jahre später zeigen Hochwasser, ökologische Krisen und politische Entscheidungen, wie fragil dieser Schutz ist. Diese Geschichte erzählt vom besonderen Wert des Zwischenoders, von gemeinsamer Hoffnung und jahrelanger Arbeit – und von einem Veto, das all das stoppte. Ein Podcast über Naturschutz, Machtinteressen und die Frage, wem ein Fluss eigentlich gehört.

Na początku lat 90. XX wieku nad Odrą zrodziła się wielka idea: Wspólny niemiecko-polski park narodowy – jako sanktuarium przyrody i symbol pojednania. Podczas gdy Park Narodowy Doliny Dolnej Odry stał się rzeczywistością po stronie niemieckiej, po stronie polskiej pozostał parkiem krajobrazowym. Lata później powodzie, kryzysy ekologiczne i decyzje polityczne ujawniły kruchość tej ochrony. Ta historia opowiada o szczególnej wartości Doliny Odry, o wspólnej nadziei i latach pracy – oraz o wecie, które położyło kres temu wszystkiemu. Podcast o ochronie przyrody, walkach o władzę i pytaniu o to, kto właściwie jest właścicielem rzeki.

Manchmal liegt frühmorgens Nebel über der Oder. Dann wird alles still – bis das Licht durchbricht. Dirk Treichel, Leiter des Nationalparks Unteres Odertal, erzählt von seiner Ankunft im Osten, von Wildnis, Vertrauen und einem Schutzgebiet von europäischem Rang. Es geht um Naturschutz als Beziehung, um Misstrauen und Geduld, um deutsch-polnische Zusammenarbeit, politische Rückschläge und den täglichen Kampf gegen den Ausbau der Oder. Und um die Frage, warum es sich lohnt, genau hier zu bleiben – und hinzuschauen.

Czasem wczesnym rankiem nad Odrą unosi się mgła. Wtedy wszystko cichnie – aż przebije się światło. Dirk Treichel, dyrektor Parku Narodowego Dolina Dolnej Odry, opowiada o swoim przyjeździe na wschód, o dzikości, zaufaniu i obszarze chronionym o randze europejskiej. To opowieść o ochronie przyrody jako relacji, o nieufności i cierpliwości, o polsko-niemieckiej współpracy, politycznych niepowodzeniach oraz codziennej walce z rozbudową Odry. I o pytaniu, dlaczego warto właśnie tutaj zostać – i uważnie patrzeć.

Henryk Górzyński war über vierzig Jahre zur See. Vom Matrosen bis zum Kapitän – auf Schiffen in Europa, Amerika, Afrika. Er erzählt von langen Verträgen und langen Trennungen, von gefährlichen Häfen, Korruption, Stürmen und Momenten, in denen Entscheidungen über Leben und Tod fallen. Und von dem Preis, den dieses Leben fordert: Schlaf, Nähe, Familie. Eine Geschichte über Verantwortung, Anpassung und Respekt vor der Natur. Und über ein Leben, das vom Meer geprägt wurde – bis zum letzten Tag an Bord.

Henryk Górzyński spędził na morzu ponad czterdzieści lat. Od marynarza do kapitana – na statkach w Europie, Ameryce i Afryce. Opowiada o długich kontraktach i długich rozstaniach, o niebezpiecznych portach, korupcji, burzach i momentach, w których zapada decyzja o życiu lub śmierci. I o cenie, jakiej wymaga to życie: snu, bliskości, rodziny. Opowieść o odpowiedzialności, adaptacji i szacunku do natury. I o życiu ukształtowanym przez morze – aż do ostatniego dnia na pokładzie.

"„Herr Richter, nein – ich und meine Kinder wollen leben.“ Ursula Susanne Wethekamp erzählt von einem Leben voller Temperament, Musik und Sehnsucht. Es ist eine Geschichte über Unterdrückung und Befreiung, über das Durchhalten für die Kinder und den Moment, in dem klar wird: So kann es nicht weitergehen. Über das Alleinsein ohne Einsamkeit, über Therapie mit Mitte 60, über Lachen, Weinen, Singen – und den Mut, sich selbst ernst zu nehmen. Eine Geschichte über Lebenslust trotz allem. Über Leidenschaft, Würde – und die Entscheidung, das eigene Leben nicht länger zu verschieben."

„Wysoki Sądzie, nie – moje dzieci i ja chcemy żyć”. Ursula Susanne Wethekamp opowiada historię życia pełnego pasji, muzyki i tęsknoty. To historia o ucisku i wyzwoleniu, o wytrwałości dla dzieci i o chwili, gdy staje się jasne: tak dalej być nie może. To opowieść o byciu samemu bez samotności, o terapii po sześćdziesiątce, o śmiechu, łzach, śpiewie – i odwadze, by traktować siebie poważnie. Opowieść o radości życia mimo wszystko. O pasji, godności – i decyzji, by nie odkładać własnego życia na później.

Ryszard Matecki verlässt die Stadt und findet an der Oder einen vergessenen Ort: das Tal der Liebe. Ein überwucherter Park, geprägt von Geschichte, Wildnis und Verlust. Als Gewalt das Tal bedroht, beginnt er, ihm Leben zurückzugeben – mit Wegen, Musik, Begegnungen. Eine Geschichte über einen Ort zwischen Natur und Mensch. Und über die leise Kraft, etwas zu bewahren, indem man es teilt.