Powrót do Siebie - Uwolnij się od Traumy z Dzieciństwa.

Dlaczego ciało reaguje szybciej niż myślenie? W tym odcinku razem z Piotrem Poradą rozmawiamy o tym, jak doświadczenia z przeszłości — szczególnie z dzieciństwa i momentów traumatyzacji — zapisują się w układzie nerwowym i wracają w postaci automatycznych reakcji.Wycofanie, napięcie, nadpobudliwość, trudności w relacjach, stres, odcięcie czy dysocjacja — to nie „przesada” ani „słabość”, ale efekt działania naszego układu nerwowego, który próbuje nas chronić.Rozmawiamy o tym, dlaczego ciało reaguje jako pierwsze i jak możemy uczyć się je rozumieć i regulować, zamiast z nim walczyć.Jeśli chcesz pójść krok dalej, podaję też link do grupy regulacyjnej, o której wspominam w odcinku: https://magdalenapala.pl/grupy-regulujace/

W tym odcinku rozmawiamy o tym, co sprawia, że przyciągają nas relacje, które nas ranią. Poruszamy temat syndromu ratownika i współuzależnienia emocjonalnego — tej dynamiki, w której jedna strona daje, tłumaczy i bierze odpowiedzialność za dwoje, podczas gdy druga pozostaje unikowa, niedojrzała emocjonalnie i nie angażuje się w relację w równy sposób.Wspólnie z moją rozmówczynią przyglądamy się temu, jak doświadczenia z dzieciństwa wpływają na nasze wybory w dorosłych związkach i dlaczego tak trudno jest wyjść z tych schematów.Jeśli czujesz, że to może być o Tobie — ten odcinek pomoże Ci to lepiej zrozumieć. Jeśli chcesz zacząć wychodzić z tej dynamiki i budować zdrowe relacje, zapraszam Cię do moich grup: „Od walki do bliskości — uzdrawianie relacji”(link znajdziesz tutaj): https://magdalenapala.pl/grupy-uzdrawiania-relacji/ 

Dorastanie przy zdenerwowanym, napiętym lub nieprzewidywalnym emocjonalnie rodzicu często oznacza życie w chronicznym stresie. Układ nerwowy dziecka uczy się wtedy ciągłej czujności — a ten stan pobudzenia bardzo często zostaje z nami także w dorosłości. W tym odcinku opowiadam o tym, jak takie doświadczenia wpływają na nasze późniejsze życie: ciągłe napięcie w ciele, trudność w odpoczynku, problemy ze snem, silne reakcje emocjonalne w relacjach, triggery czy poczucie przebodźcowania. Tłumaczę również jak sobie pomóc przez regulację układu nerwowego. Jeśli czujesz, że ten temat dotyczy również Ciebie — w opisie znajdziesz linki do form współpracy ze mną, o których wspominam w podcaście: link do grupy:  https://magdalenapala.pl/grupy-regulujace/  Link do prowadzenia indywidualnego: https://magdalenapala.pl/kurs/pakiet-premium-pakiet-mojego-prowadzenia-indywidualnego-w-terapii-traumy-zlozonej/ Wrzucam również link do samodzielnej pracy z zaburzeniami lękowymi: https://magdalenapala.pl/kurs/jak-radzic-sobie-z-lekiem-i-panika/

 W tym odcinku opowiadam o tym, jak doświadczenia z dzieciństwa mogą wpływać na naszą ścieżkę zawodową w dorosłym życiu. Jeśli w dzieciństwie brakowało emocjonalnego wsparcia lub poczucia bezpieczeństwa, nasz układ nerwowy mógł nauczyć się funkcjonować w trybie ciągłego wysiłku i udowadniania swojej wartości lub w trybie odcinania się od siebie. Dlatego w dorosłości czasami nie tylko trudno jest ruszyć do przodu, ale bywa też odwrotnie - możemy robić bardzo dużo, osiągać wiele, być zbyt odpowiedzialni, a jednocześnie żyć w napięciu i mieć trudność z zatrzymaniem się. W tym odcinku podcastu mówię o tym, jak dzieciństwo może wpływać na nasze decyzje zawodowe, działanie lub jego brak,balans, wykorzystanie swojego potencjału, relację z pieniędzmi, ambicję, tempo pracy oraz relację z własnym odpoczynkiem. 

Czy wiesz, że w życiu dorosłym kochasz siebie w taki sam sposób jak kochali Cię Twoi rodzice: matka i ojciec? To czego rodzice w Tobie nie akceptowali, a było Twoje i autentyczne, musiałeś  podświadomie odrzucić, żeby przetrwać. Jeśli matka lub ojciec Cię odrzucali: Twoje emocje, części siebie, to często nie potrafisz siebie prawdziwie widzieć, słyszeć, czy znać swoich potrzeb. Twoje ciało i mózg zapisały wzorce traktowania siebie w taki sam sposób, jak traktowali Cię rodzice. Podświadomie powielasz to w relacji ze sobą. To czego rodzice w Tobie nie akceptowali staje się podświadomym uciekaniem od siebie, sabotowaniem relacji, ,,robieniem sobie pod górkę", czy nieakceptowaniem swoich emocji. Nie wierzysz w siebie, nie czujesz się dobrze ze sobą i Twoje przekonania o sobie są bardzo negatywne. Ten podcast pomoże Ci zrozumieć jak zacząć stopniowo kochać siebie przez uzdrawianie ran więzi z rodzicami. 

Jeśli w dzieciństwie przeżyłeś traumę zaburzonej więzi- rodzice Cię zaniedbali, skrzywdzili i nadal sobie nie radzą, w życiu dorosłym często nie wiesz jak budować relację z rodzicami.Nie ma jednej odpowiedzi w tej kwestii -każdy z nas, jako dorosły potrzebuje czegoś innego odnośnie rozwiązania bólu w relacji z rodzicami z dzieciństwa. Czasami potrzebujesz oddalić się emocjonalnie od swoich rodziców, aby uzdrowić rany, które Ci zadali- dać sobie przestrzeń. To absolutnie nie musi być zerwanie więzi na zawsze- tylko na jakiś czas. Wówczas wybierasz siebie i koisz swoje rany. Jesteś dla siebie ważny- być może po raz pierwszy. Pamiętaj-Twoje oczekiwania, że rodzice się zmienią utrzymują Cię w traumie. Natomiast, akceptacja że są tacy jacy są, jest bardzo uzdrawiajaca. To wymaga pracy ze swoją traumą i bolesnymi emocjami, bo tylko Ty możesz się uzdrawiać. Gościem dzisiejszego odcinka podcastu jest Piotr Porada- psycholog,  seksuolog, psychotraumatolog i life coach. 

Wewnętrzne dziecko jest zbiorem ran z dzieciństwa, które przechowuje Twój mózg i układ nerwowy. Dolne części mózgu (prymitywne), które działają bez Twojej woli i sterują Twoim zachowaniem w podświadomy sposób, rozwijają się w dzieciństwie w relacji z opiekunami głównymi-Twoimi rodzicami. Te prymitywne części mózgu są połączone z układem nerwowym-szczególnie autonomicznym, który reaguje automatycznie pod wpływem bodźców. Rany Twojego wewnętrznego dziecka stają się podświadomymi mechanizmami, które są autosabotażem (dolne części mózgu, pień mózgu i układ limbiczny). To się przekłada na zbyt dużą reaktywność emocjonalną lub unikanie. To są zachowania, których nauczyłeś się jako dziecko i które Ci totalnie nie służą i Cię sabotują na wielu płaszczyznach w życiu dorosłym. Podcast pomoże Ci zrozumieć jak pracować z wewnętrznym dzieckiem. 

Dzieciństwo jest okresem, który zapisuje różne programy w naszym mózgu. To co przeżyliśmy w dzieciństwie zapisuje się w postaci automatycznych reakcji, które podświadomie sterują naszym życiem w  dorosłości. ,,Podświadomie" oznacza, że te programy pojawiają się automatycznie-bez naszej woli, dopóki nie zaczniemy nad sobą pracować. Podświadomość to koncept psychologiczny, ale jest to również koncept naukowy- fizjologiczny. Mózg, który przeżył traumę chaosu  lub zaniebania- braku poczucia bezpieczeństwa, nie odróżnia przeszłości od teraźniejszości. Wówczas reaguje z pozycji przetrwania, czyli starych, ukrytych schematów z dzieciństwa, które aktywują prymitywne części mózgu i automatyczne programy z dzieciństwa. Przykładem takiego programu jest nieumiejętność zadbania o siebie- o swoje potrzeby i traktowanie siebie źle. Kiedy w dzieciństwie rodzic nie spełniał Twoich potrzeb, to kompletnie sobie z tym nie radzisz w dorosłości. Dlatego ranisz siebie i jesteś ranionony w relacjach- syndrom ratownika. Jeśli chciałbyś zgłębić ten temat,  zapraszam na mój kanał na Youtube- ,,Jak traktować siebie lepiej – wychodzenie z syndromu ratownika" https://www.youtube.com/live/lgGJb9Dz-s0?si=Pd6AvvVdPalEXcpPGościem tego odcinka podcastu jest Liliana Szulc- Dobrowolska couchka, terapeutka naturalna , terapeutka metody dr Yager. Nr Telefonu: 511 133 989https://www.instagram.com/emocja_kb_swidnica?igsh=bW13amJ4ZWRid2Y4&utm_source=qr

Przeszłość- szczególnie to, czego doświadczyłeś w dzieciństwie, kiedy rozwija się Twój mózg i układ nerwowy oraz to, co przeszedłeś w późniejszych etapach swojego życia, jest zapisane w Twoim ciele, mózgu i układzie nerwowym. Liczne badania pokazują, że dzieciństwo jest solidnym fundamentm, który pomaga Ci uporać się z trudnymi doświadczeniami w życiu dorosłym. Kiedy w dzieciństwie nie doświadczyłeś spokoju, ciepła, miłości i ukojenia, Twój fundament radzenia sobie z przeciwnościami w życiu dorosłym jest poturbowany. Przeszłość obajwia się w życiu dorosłym reakcjami autonomicznego ukladu nerwowego, który żyje w Twoim ciele i jest odpowiedzialny za każde odczucie w ciele, emocje, myśli i zachowania. Żeby leczyć traumę nie wystarczy sama rozmowa o tym, co się stało w przeszłości. Nie możesz tylko uczestniczyć w  tzw.,,grzebaniu" w przeszłości bez instalowania zasobów w układzie nerwowym – notabene ciągłe wracanie do traumatycznych przeżyć w dzieciństwie jest re-traumatyzujące. Natomiast, należy dopowiedzieć, że kiedy pracujemy z traumą - PTSD i C-PTSD, pracujemy jednocześnie na ,,zagrożeniu" z przeszłości i na poczuciu bezpieczeństwa - instalowania zasobów poczucia bezpieczeństwa. W ten sposób odwracamy traumę. 

Niedostępność emocjonalna oznacza ogromne zaniebanie, strach, karanie, przemoc i samotność w dzieciństwie. To  wynika z braku obecności emocjonalnej lub fizycznej rodziców w okresie rozwojowym. Osoby o profilu unikowym nie są bez serca, bezduszni, czy zimni. Oni również odczuwają emocje, szukają kontaktu i chcą mieć bliskie relacje oparte na miłości. Oni czują, tylko odczuwanie jest dla nich ryzykiem bycia zranionym. Jeśli masz styl unikowy wiedz, że uzdrowienie przychodzi przez zbliżenie się do emocji i prawdziwej komunikacji, zamiast ciągłej ochrony siebie przed zranieniem. W ten sposób zmierzasz do bezpiecznego stylu przywiązania. W podcaście, dowiesz się również o dynamice lękowo-unikowej w relacjach i związkach romantycznych.  Gościem tego odcinka podcastu jest Agnieszka Koprowska- psycholog – specjalność kliniczna, psychotraumatolog,  terapeuta uzależnień. 

Relacja ze sobą jest kopią relacji, którą miałeś z rodzicami w dzieciństwie. To jak kochali Cię rodzice -na tyle na ile potrafili, staje się Twoim oprogramowaniem relacji ze sobą. Bliskie relacje pokazują, jaką masz relację ze sobą, ponieważ są one Twoim lustrem - ważnymi i głębokimi lekcjami o sobie samym. Jeśli często czujesz się ignorowany, opuszczony,  manipulowany, okłamywany, czy traktowany przemocowo, to znaczy, że  te same bolesne zachowania stosujesz wobec siebie. Pamiętaj, że 95-97 % Twoich odczuć, emocji, myśli,  zachowań, czy nawyków, pochodzi z podświadomości – (ang.habitual self)- nawykowe Ja.  Dlatego pewne dysfunkcyjne zachowania w relacji ze sobą, są aktywowane przez relacje z innymi i to są Twoje rany do uzdrowienia. Te rany dziecięce – części dziecięce potrzebują Ciebie- świadomego i opiekuńczego dorosłego, który ze współczuciem i zrozumieniem będzie potrafił się nimi zająć. 

Jeśli robiłeś za dużo dla rodzica w dzieciństwie, to dajesz za dużo, kochasz za dwoje i opuszczasz siebie.  Jaki wzorzec z dzieciństwa wpływa na zaniedbywanie siebie, splątanie emocjonalne i robienie za dużo dla innych i ,,przyciąganie" emocjonalnie niedostępnych ludzi? Ten wzorzec nazywamy w terapii traumy współuzależnieniem emocjonalnym (ang. codependency)- syndrom ratownika.  Wynika on z traumy bycia zbyt odpowiedzialnym emocjonalnie lub fizycznie za matkę lub ojca w dzieciństwie.Brakowało zdrowych granic i autonomii dla Ciebie - zostałeś emocjonalnie splątany (ang. enmeshment) w emocje i potrzeby rodzica. Ciebie tak naprawdę nie było. Ta odpowiedzialność, oddanie, wspieranie rodzica zagwarantowały Ci przetrwanie w relacji z rodzicem, który sobie nie radził i zbyt dużo od Ciebie wymagał. Często w takiej sytuacji, jeden z rodziców za bardzo wymaga, a drugi mógł być emocjonalnie wycofany.  Ten podcast pomoże Ci zrozumieć jak ten wzorzec z dzieciństwa wpływa na Twoją dorosłość i relacje.  Pomoże Ci zrozumieć, co jest potrzebne , żeby wybrać siebie, zmniejszać splątanie emocjonalne i uzdrawiać więzi niedostępności?Wymienione w podcaście narzędzia znajdziesz na mojej stronie www.magdalenapala.pl w zakładce ,,Kursy". 

Obecnie istnieje wiele sprzecznych teorii odnośnie tego, jak powstaje ADHD. Etiologia- przyczyna powstania ADHD nadal budzi kontrowersje. Z moim doświadczeniem zawodowym, najbardziej rezonuje podejście, które uwzględnia pewne predyspozycje genetyczne oraz wpływ środowiska na ekspresję genetyczną. Okres prenatalny i środowisko- szczególnie to, w którym dorastamy (okres dzieciństwa) może spowodować, że pewne geny się ujawnią lub nie ujawnią. Żadne ze złożonych schorzeń neurofizjologicznych, takich jak ADHD nie może być wyjaśnione, biorąc pod uwagę tylko aspekt biologiczny (tzw. determinizm biologiczny), czyli że za jego wykształcenie decydują wyłącznie geny. Tym bardziej, że nie istnieje ,,gen ADHD" , czyli nie da się określić jednej przyczyny. W podcaście dowiesz się również jakie są objawy ADHD i jak sobie z nimi radzić. Wymienione w podcaście narzędzia znajdziesz na mojej stronie www.magdalenapala.pl w zakładce ,,Kursy". 

Już starożytni filozofowie- stoicy wiedzieli, że nie jest możliwe, aby przeżyć życie bez doświadczenia straty, bólu, cierpienia i choroby. Poczucie straty jest nam rownież dobrze znane już w okresie dzieciństwa, kiedy przydarzyły nam się przykre rzeczy np. nasze emocje nie zostały zauważone, czy nasze potrzeby nie były spełnione. Dlatego wykształcamy rożnego rodzaju mechanizmy obronne poniżej naszego progu podswiadomosci, takie jak uzależnienia, zaburzenia psychiczne, agresja, tłumienie złości lub smutku. Zachowujemy się w ten sposób, ponieważ nie chcemy czuć bólu, czyli żałoby. Jedyną drogą, która pomaga przejść przez żałobę strarty jest poczucie smutku, że coś się skończyło i nie wróci. Ważne jest, żeby zaakceptować ten fakt, znaleźć nowe znaczenie i odzyskać sprawczość. Jeśli pozwolimy sobie na żałobę, nie będziemy obarczać siebie bólem oraz przerzucać go na innych. Gościem dzisiejszego odcinka podcastu jest Magdalena Sim - autorka książki o stracie i żałobie ,,Białe sukienki".  

Depresja jest bolesnym stanem, w którym przez długi czas zamierasz i prawdziwie nie czujesz. Jest to forma biologicznego mechanizmu adaptacyjnego, który pozwolił Ci wyprzeć bolesne emocje i znieczulić się na ból już w okresie dzieciństwa, kiedy zabrakło miejsca na bezpieczne ukojenie Twoich emocji - szczególnie przez rodziców czy opiekunów głównych. Od strony autonomicznego ukladu nerwowego, depresja jest stanem zamarcia tzw. immobilizacji- część grzbietowa nerwu błędnego jest zbyt aktywna i blokuje odczuwanie i połączenie ze sobą. Zamarcie objawia się ciężkością i zmęczeniem w ciele, pustką, negatywnymi myślami, obniżonym nastrojem, niemocą, negatywnymi myślami, napięciem – czyli tak naprawdę odcięciem od emocji - od  smutku i złości. Immobilizacja (zastygnięcie i zamarcie) wywołuje znieczulenie, kiedy czujesz stres i trudne emocje. Kiedy ten stan trwa latami, to jesteś odłączony od energii życiowej i tkwisz w bólu. 

Wstyd jest emocją, która towarzyszyła Ci często,  kiedy byłeś dzieckiem. Wstydziłeś się kiedy czułeś złość, smutek - kiedy zrobiłeś coś co zdenerwowało czy poruszyło Twoich rodziców. Jeśli Twoi rodzice nie byli w stanie normalizować Twoich emocji i zachowań, to wstyd nie został rozwiązany i zamienił się w toksyczną emocję. Kiedy rodzice Cię oceniali, krzyczeli,  śmiali się z Ciebie, to wstyd stał się zbyt ciężki do udźwignięcia. Wówczas, został on wyparty i schowany głęboko do podświadomości, co tworzy blokady w Twoim życiu na wielu płaszczyznach. Dlatego, pojawiają się różnorakie mechanizmy obronne, które powodują, że kompletnie nie wykorzystujesz swojego potencjału: pojawia się autoagresja, rys narcystyczny, pasywna agresja, projekcja – przerzucanie emocji na innych itd. To są  tak głębokie i wyparte emocje (represja) i nie masz do nich dostępu, dopóki nie zaczynasz pracować ze sobą. Gościem odcinka podcastu jest Agnieszka Natalia Wołoszyn - trenerka metody Tippinga.

Wszelkie trudne przeżycia w życiu - zwłaszcza te z dzieciństwa, czyli jakakolwiek trauma emocjonalna, odłącza Cię od ciała. Skuteczne uzdrawianie łączy Cię z powrotem z ciałem – wracasz do ciała/do domu. Trauma nauczyła Cię, że ,,poczucie bezpieczeństwa" jest gdzie indziej np. w obsesji, lęku, overthinking, zamartwianiu się, uporczywych myślach, planowaniu, kontrolowaniu, pustce, zadaniwości, szukaniu miłości, uzależnieniu itd. W ten sposób odłączasz się od siebie. Twój mózg komunkuje Ci, że nie jest bezpiecznie być w sobie, czyli być autentycznym i czuć emocje impulsy, czy podążać za intuicją- tego co jest prawdziwe. Żyjesz w głowie i ciągle analizujesz - myślisz zamiast czuć. To są najbardziej bolesne symptomy przeżytych traum, zwłaszcza tych relacyjnych.Dlatego,  żeby się uzdrawiać trzega poczuć: np. żałobę,smutek, ból, złość . Te odczucia i emocje utknęły w ciele i należy je przeprocesować organicznie. Mózg jest wówczas uwalniany od ładunku energetycznego. Gościem tego odcinka podcastu jest Magdalena Zalewska- hipnoterapeutka. 

W odwracaniu traum z dzieciństwa, podstawą jest regularna i konsekwentna praca z ciałem (regulacja układu nerwowego), czyli odczuwaniem w ciele, łączeniem się z ciałem, wizualizacją i wyobraźnią (prawa półkula mózgu). Ciało jest źródłem twojej podświadomości (pamięć nieuświadomiona). Ciało pamięta. Reakcje z ciała informują cię o tym, że trauma się budzi. Możesz wykorzystać ciało jako lustro do podświadomości i kiedy się zaczniesz z nim łączyć i odpowiednio je regulować na co dzień, twoje traumy będą się osłabiać. Będziesz odwracał/-a przykre skutki bolesnych ran z dzieciństwa. Twoje ciało opowiada historie twojej przeszłości.  Kiedy uciekasz od tych odczuć, wypierasz je lub je zagłuszasz rożnymi zachowaniami, to wzmacniasz opór, który hamuje twój rozwój i powoduje pogłębianie się traum – np. zajadanie emocjonalne, obwinianie innych, uzależnienia, zaburzenia depresyjne, kłótnie, lęk, problemy w związkach, uciekanie w zakupy, pracę, seks, pornografię, obsesje, udawanie itd. W ten sposób, tracisz połączenie z tym co bolesne i twoje traumy się pogłębiają. Nierozwiązana trauma z dzieciństwa wpływa na fizjologię twojego ciała - stres zmienia rzeczywistość (Porges, 2014). 

Twoi rodzice sa najważniejszymi ludźmi w życiu - szczególnie relacja z matką, która od okresu prenatalnego staje się częścią tego, jak się czujesz sam ze sobą, co o sobie myślisz, co robisz, jak traktujesz siebie i innych. Matka- główna figura przywiązania, jest źródłem życia i miłości oraz poczucia bezpieczeństwa. Kiedy byłeś małym dzieckiem, Twój mózg i ciało zapisywały docierające infromacje jako stany uczuciowe. Jeśli nastpila trauma we więzi z rodzicami, czyli rodzice podświadomie przekazali Ci swój ból, to rany z dzieciństwa często przyczyniają się do tego, że bolesne emocje i historie na temat rodziców  prowadzą do ich odrzucenia. Tak naprawdę nie możesz wymazać i odrzucić rodziców, bo oni są częścią Ciebie, nawet jeśli ich nigdy nie poznałeś. Jeśli odrzucasz swoich rodziców: uciekasz od bólu i emocji z nimi związanymi (ochrona przed zranieniem), to odrzucasz siebie. Oczywiście, pamiętaj o granicach w relacji z rodzicami i dbaniu o swoją przestrzeń, ale nie unikaj konfrontacji z tym, co trudne z Twojej przeszłości. Dlatego, głęboka praca z traumą - z tym co bolesne- zbliżenie się do bólu, uznanie krzywd,  akcpetacaja i zaopiekowanie się sobą, są tak ważne. 

Emocjonalne zajadanie jest formą regulacji emocji – układu nerwowego, kiedy pojawiają się trudne emocje: np.stres, nuda, złość, smutek, rozczarowanie, pustka itd.  Nieradzenie sobie z emocjami jest wynikiem braku poczucia bezpieczeństwa i niespełnionych potrzeb w dzieciństwie – brak dostrojenia rodzica do potrzeb dziecka. Wielu klinicystów i specjalistów od leczenia złożonych traum z dzieciństwa zwraca uwagę na to, iż człowiek, który nie czuł się bezpiecznie w relacji z matką – szczególnie do 3 roku zycia, kiedy rozwija się 85 % prawej półkuli, nie radzi sobie w dorosłości z silnym pobudzeniem w ciele. Niestety, uwięzione emocje wpływają na zwiększenie reakcji stresowych. Dlatego u niektórych z nas, pojawia się emocjonalne zajadanie jako forma regulacji emocji. Jedzenie pomaga z obniżeniem pobudzenia (emocjonalnego bólu i dyskomfortu w ciele) oraz zwiększa produkcję dopaminy, co z kolei prowadzi do otępienia, któremu finalnie towarszyszy odprężenie. Stąd, emocjonalne jedzenie staje się uzależniające. Gościem tego odcinka podcastu jest Justyna Nalborska - dietetyk i psychodietetyk, która na co dzień pracuje głównie z pacjentami zmagającymi się z zajadaniem emocji i redukcją wagi. 

Mechanizmy obronne ego są podświadomymi psychologicznymi strategiami, które chronią nas przed odczuwaniem bólu emocjonalnego- np.  strachu, lęku, smutku, gniewu, zazdrości, czy agresji oraz towarzyszącym im myślom.  95% naszych zachowań pochodzi z podświadomości (prawa półkula mózgu) – większość góry lodowej.  Nasz umysł świadomy wykonuje zadania, żeby chronić to co jest w nas mroczne - czyli nasz cień wg teorii Carla Gustava Junga. Natomiast maski, które zakładamy są fasadą, żeby nie przyznać się do tego, co jest dla nas trudne i bolesne. Ta fasada to automatyczne mechanizmy obronne ego (reakcje prymitywnych części mózgu), które utrzymują nas w trybie traumy i zabierają spokój i autentyczność. 

Obecnie żyjemy w trudnych czasach, w których dobry, oddany i wspierający związek to ogromne wyzwanie. Biorąc pod uwagę dostępność social mediów i nieprawdziwego życia, które jest tam prezentowane, aplikacji randkowych oraz dostępności do natychmiastowej gratyfikacji w postaci różnorakich osób, pojawiających się na internetowych aplikacjach. Funkcjonujemy w toksycznej kulturze, która kultywuje skupianie się na sobie- kultura indywidualizmu i charakteryzuje się znieczuleniem na ból i prawdziwe emocje. Dominuje kult idealnego ciała, przewija się niezdrowy koncept self-love, nadmierna samorealizacja, wyrafinowane hobby i  stawianie na siebie. Dodatkowo, związki są trudne z powodu aktywacji głębokich ran z dzieciństwa- podchodzimy do relacji przez nasz system przekonań- filtr, który wykształcił się w relacji z rodzicami lub opiekunami głównymi w dzieciństwie. Możemy ciągle pracować sami nad sobą, ale to związki pokażą nam, co jest jeszcze do uzdrowienia. Gościem dzisiejszego odcinka jest Magdalena Emilia Kulas- certyfikowany coach relacji. 

Skuteczna terapia indywidualna i grupowa to przede wszystkim dobra relacja terapeutczyna z osobą, którą darzysz zaufaniem i która powoduje, że czujesz się w przestrzeni terapeutycznej bezpiecznie - bez oceniana. Pojawia się bezwarunkowa akceptacja - obojętnie z czym przychodzisz do swojego terapeuty. W terapii traumy, oprócz relacji terapeutycznej kluczowe są dwa elementy: odpwiednie podejście terapeuty oraz wiedza, narzędzia, czy interwencje, którymi dysponuje terapeuta. Najwybitniejsi eksperci w dziedzinie leczenia traumy złożonej są jednogłośni: terapeuci będą w stanie pomóc pacjentom, kiedy wykażą gotowość do integracji technik somatycznych (regulacja ukladu nerwowego, angażowania prawej pokuli mózgu) oraz wykorzystania wglądu i rozmowy w relacji terapeutycznej. Właściwe podejście kreuje poczucie bezpieczeństwa w konfrontacji bólu – zmierzanie w kierunku bólu sprawia,  iż nastepuje odciążenie mózgu od bolesnych emocji i odczuć w ciele,  połączonych z myślami i przekonaniami o sobie, innych i świecie. Moim gościem podcastu jest Katarzyna Skorupska- certyfikowany i dyplomowany coach i trener rozwoju osobistego w mocnej specjalizacji w pracy z dzieciństwem. 

Seksualność stanowi dużą część twojego życia. Trauma zaburzonej więzi z rodzicem w dzieciństwie (zaniedbanie emocjonalne) negatywnie wpływa na aspekt seksualności i często powoduje, iż wyksztalca się głębokie przekonanie- kłamstwo, że seksualność jest zła - zbyt duża seksualizacja lub brak odczuć i potrzeb seksualnych. Nawet jeśli nie doświadczyłeś molestwoania seksualnego, to twoje podejście do seksu może być zaburzone ze względu na to, co się działo w domu w kwestii emocjonalnej i jak twoi rodzice traktowali sferę seksualną. Gościem tego odcinka podcastu jest Dagmara Piątek- psychoterapeuta i seksuolog kliniczny. 

Lęk przed opuszczeniem występuje w dorosłości, jako następstwo braku spójności w dostępności emocjonalnej i opiece rodziców oraz stałości w okazywaniu miłości i uczuć: zapracowanie rodzica, choroba rodzica lub innych członków rodziny, problemy małżeńskie itd. Powstaje on również z powodu sprzeczności w wychowaniu- twój rodzic był źródłem miłości, ale również nieprzewidywalności i przemocy: rodzic z uzależnieniami, zaburzeniami osobowości, problemami z regulacją emocji. Lęk przed odrzuceniem wynika raczej z dużego zaniedbania, kiedy dziecko nie czuło się widzanie i słyszane lub kiedy rodzic odrzucał przez karanie ciszą, wycofanie lub przemoc. Chciałam serdecznie przeprosić, ale z przyczyn technicznych podcast pojawi się tylko w wersji audio. 

Self-love - miłość do siebie nie jest tylko ważna, jest wszystkim. Jeśli nie masz miłości do siebie, nie możesz jej dać nikomu innemu. Jeśli lekceważysz, nie zauważasz, opuszczasz siebie i nie ufasz sobie, to również tak to będzie wyglądać w relacjach z innymi. Brak miłości do siebie jest wyuczona i przekazana przez naszych rodziców. Po pierwsze, jeśli nie czułeś się w pełni akceptowany i kochany bezwarunkowo, to jakże możesz jako dorosły mieć w sobie akceptację, zrozumienie i miłość do siebie? W tym podcaście rozmawiamy o tym, co tak naprawdę oznacza miłość do siebie i jak się jej nauczyć. 

PTSD jest wynikiem doświadczenia traumy i objawia się symptomami zaburzenia regulacji stresu i emocji. Pomimo braku zagrożenia, nadal odczuwasz stres, silne emocje i lęk, które pojawiają się pod wpływem bodźców. Dlatego zaczynasz unikać sytuacji przypominających pierwotne wydarzenie i reagujesz silnym pobudzeniem - dzieje się z Tobą coś, co jest niezrozumiałe. Dr Gabor Matè podkreśla, iż trauma nie jest tym co się nam wydarzyło, a jest tym, co się w nas wydarzyło w wyniku tego co przeżyliśmy.  Zespól stresu pourazowego wykształca się wówczas, kiedy aktywacja stresu była bardzo silna, a nawet ekstremalna i kiedy doświadczyłeś wydarzeń traumatycznych przez dłuższy czas. Nie u każdego wykształci się PTSD pod wpływem traumatycznych przeżyć w dorosłości. Jeśli masz odporność psychiczną i emocjonalną wykształconą w dzieciństwie i jeśli doświadczysz wydarzenia traumatycznego w życiu dorosłym, to mimo tego, Twój mózg, ciało i układ nerwowy wróci do porządku -baseline. Dlatego tak wielu z nas zmaga się z tzw. C-PTSD – nieradzeniem sobie ze stresem, regulacją emocji, natrętnymi myślami i zachowaniami autodestrukcyjnymi z powodu braku spokojnego dzieciństwa. 

Ciężkie sytuacje i trudności, które napotykamy na naszej drodze życiowej, często wzbudzają w nas wiele ran z przeszłości-a szczególnie z dzieciństwa. Mogą to być różne sytuacje, takie jak: trudny związek, narodziny dziecka, rozstanie, przeprowadzka, utrata pracy lub trudności w pracy, choroba, zmiana w sytuacji materialnej itd. Są to tzw. czynniki aktywizujące nasze nierozwiązane, nieprzeprocesowane sprawy, które zostały podświadomie przekazane nam przez naszych rodziców oraz wcześniejsze pokolenia. W tych sutacjach często pojawia się ogromny ból, od którego uciekając wpadamy w różnego rodzaju zaburzenia: lęk, ataki paniki, depresję, natręctwa, zespół stresu pourazowego, bezsenność, problemy w relacjach itd. Najważniejszym aspektem w pracy nad soba jest umiejętne zajecie się bólem emocjonalnym, który jest doskonałym nauczycielem. Każdy z nas potrzebuje w  trudnych sytuacjach dyscypliny zadbania o siebie ( małe kroczki),  która nie będzie wojskowa i obciążająca, ale kochająca i elastyczna. Gościem dzisiejszego odcinka jest Monika Homa- pedagog, coach zdrowia,  certyfikowana diagnostka nietolerancji pokarmowych i specjalistka diety eliminacyjnej. 

Granice to jasne ograniczenia, które odseparowują Cię (Twoje myśli, przekonania, potrzeby, emocje, fizyczną przestrzeń) od innych (LePera, 2021). Zdrowe zadbanie o siebie komunikuje innym Twoją wartość i personalną siłę. Granice pozwalają Ci nie tłumaczyć się ze swoich decyzji i wyborów. Dzięki nim możesz zachować swoją autentyczność oraz kreujesz energię, że jesteś wartościowy. Najwiekszy problem z granicami mają ludzie dotknięci traumą tzw. współuzależnienia emocjonalnego (ang.coodependency) z rodzicem- zamiana ról. Dzieci spełniają potrzeby emocjonalne rodziców – potrzeby dziecka są zaniedbane, przez co, dzieci czują się odrzucone i opuszczone emocjonalnie. Rodzic używa poczucia winy jako narzędzia kontrolującego relację z dzieckiem. Nie ma granic z Tobą, ani w jednostce rodzinnej. W takiej sytuacji byłeś zmuszony ciągle zadowalać swojego rodzica. Twój układ nerwowy stał się hipersensytywny, ponieważ musiał skanować środowisko rodzinne i oceniać nastroje rodziców. Musiałeś wyprzeć swoje emocje w celu ratowania relacji z rodzicem. Dlatego tak ważna jest odpowiednia regulacja układu nerwowego, zanim nauczymy się ustalać granice. Gościem dzisiejszego odcinka jest Piotr Porada- psycholog, seksuolog i life coach. 

Lęk, panika, obsesje, kompulsje, czy fobie kryją w sobie głębokie rany braku poczucia bezpieczeństwa , opieki , spokoju, ciepła oraz przewidywalności w relacji z rodzicem w dzieciństwie. Lęk w dzieciństwie jest normalną odpowiedzią niemowlęcia i małego dziecka, kiedy opieka, stabilność i spokój rodzicielski nie jest obecny. Ksztaltujace się obwody mózgu dziecka zostają zaprogramowane w trybie lęku i paniki przez panuajcy w środowisku domowym stres. Dr Daniel Siegel podkreśla, iż niewykształcone obwody mózgu dziecka potrzebują dojrzałego i dostrojonego rodzica do zbudowania poczucia bezpieczeństwa, które zostaje przeniesione do dorosłości.  Jeśli lęk i panika zostały wybudowane w Twój mózg, to w życiu dorosłym, pod wpływem różnych czynników stresowych lęk będzie wypływał na powierzchnię w postaci różnych i złożonych objawów. Dlatego tak ważna jest kompleksowa praca nad sobą na co dzień, żeby odwracać to co zostało wbudowane w dzieciństwie. 

Relacja z ojcem w dzieciństwie  ukształtowała nas jako dorosłych. Rana ojca z reguly oznacza jego brak obecności emocjonalnej lub fizycznej. Składa się na nią wiele czynników: jak ojciec wchodził z Tobą w interakcje, spełniał lub nie spełniał Twoich potrzeb i jak radził sobie w życiu, co wpływa na to jak postrzegasz siebie. Więź z ojcem jest bardzo ważnym aspektem w rozwoju już od 2 roku życia, kiedy intensywnie kształtuje się lewa półkula mózgu oraz ośrodki mowy. Odpowiednia relacja z ojcem - jego zaangażowanie, dostępność, bliskość, daje Ci poczucie bezpieczeństwa. Kolektywna rana ojca dotyka tak wielu z nas, zarówno kobiet jak i mężczyzn i przyjmuje postać: braku poczucia bezpieczeństwa i poczucia własnej wartości, lęku, perfecjonizmu, ciągłego szukania akceptacji, obniżonej odporności psychicznej, niskiego poczucia własnej wartości, zwiększonego ryzyka zaburzeń psychicznych, prób samobójczych, uzależnień, popełniania przestępstw, czy problemów w związkach. 

Żałoba dotyka tak wielu z nas na różnych etapach życia: śmierć bliskiej osoby, rozwód, rozstanie, zmiana praca, przeprowadzka. Ale również sytuacje, które na pierwszy rzut oka nie wydają się stratą, np. narodziny dziecka (żałoba po utracie wolności życia tylko dla siebie), przejście z różnych dekad życia, utrata swoich zasobów, zdrowia,  zajęć - przykładowo przejście na emeryturę itd. W tym odcinku, wraz z moim gościem będziemy poruszać temat żałoby po śmierci ukochanej mamy i jak sobie pomóc. Często tak bolesna strata wywołuje ogromny ból i kaskadę ciężkich  emocji. W przeprocesowaniu żałoby bardzo pomocna jest teoria Elisabeth Kübler-Ross: 5 etapów żałoby - zaprzeczenie, gniew, negocjace jakbyśmy mogli wrócić i zmienić pewne rzeczy, depresja i akceptacja.  Badania pokazują, że emocjonalna strata ma silny komponent fizjologiczny (link między układem odpornościowym, hormonami i układem nerwowym. Jeśli żałoba nie jest odpowiednio przeprocesowana, to prowadzi do poważnych, a nawet terminalnych chorób. 

Pozwolenie sobie na bycie sobą jest niesamowicie trudne, kiedy przeżyliśmy w dzieciństwie traumę zaburzonej więzi z rodzicem (brak poczucia bezpieczeństwa) i  pozostaliśmy z tym stresem sami. Nasz naturalny system obronny ,,walcz lub uciekaj” nie mógł się rozwiązać i musieliśmy przyjąć pewne mechanizmy obronne – wyrzec się swojej autentyczności, żeby zostać zaakceptowanym przez rodzica i przetrwać. To powoduje, że w życiu dorosłym- tak jak powiedziała moja pacjentką ,, podtrzymujemy negatywny obraz siebie” – pojawia się opór, żeby być sobą, żeby się zrozumieć, być dla siebie dobrym i umieć zadbać o siebie i wykorzystać swój prawdziwy potencjał. Dlatego ten podświadomy opór prowadzi do szeregu zachowań autodestrukcyjnych.  Wyuczony wzorzec poczucia winy,  która automatycznie pojawia  się w każdej sytuacji w Twoim życiu – oznacza, że kiedy byłeś dzieckiem i chciałeś coś zrobić dla siebie, to rodzice obwiniali Cię, że ich rozczarowałeś. Koniecznym krokiem w pracy nad sobą  (pokonaniu oporu), żeby być sobą i w pełni wykorzystać swój potencjał,  jest pochylenie się nad sobą i swoim bólem. To prowadzi do transfomacji, stwarzając przestrzeń na lepszą jakość zycia. 

Dlaczego relacje są dla wielu z nas takie trudne? Kiedy zostaliśmy zranieni w dzieciństwie w relacji z rodzicami, to mamy bardzo dużo podświadomych ran. Bolesne rany stają się naszymi stylami przywiązania, które aktywują się w relacjach i również projektujemy je na innych. Dzieje się tak, ponieważ, kiedy pojawia się bodziec- trigger- to świadomie nie pojmujemy rzeczywistości, ponieważ lewa półkula mózgu nie jest w stanie odpowiednio zainterweniować . Jest to półkula analityczna, racjonalna, odpowiedzialna za rozwiązanie problemu i sekwencje wydarzeń. Wówczas prawa półkula mózgu, która jest kreatywna, emocjonalna, połączona ze zmysłami w naszym ciele, staje się zbyt aktywna i reaguje tak, jakby Twoja traumatyczna przeszłość odgrywała się w teraźniejszości. Dlatego tak ważna jest świadomość swojego stylu przywiązania , żeby móc uzdrawiać swoje rany, co pomaga wrócić do ciała dorosłego i opanować swoje reakcje, zamiast reagować z pozycji dziecka. Źródła wykorzystane przez mojego gościa w podcaście: ,,Partnerstwo bliskości" - Amir Levine i Rachel Heller oraz ,,Teoria przywiązania J. Bowlby'ego" - Piotr Marchwicki. 

Kiedy w dzieciństwie, Twój rodzic przez swoje traumy nie był w stanie widzieć Cię i słyszeć emocjonalnie i autentycznie, to powtarzalność braku poczucia bezpieczeństwa i przewidywalności, miłości, ciepła i zrozumienia doprowadzila do problemów w odczuwaniu bezpieczeństwa w relacjach i bliskości z innymi. W dorosłości nie jesteś autentyczny i emocjonalnie otwarty w realcji z innymi oraz z  partnerami. Żyjesz w ciągłym trybie przetrwania, gdzie wszystko i wszyscy dla Twojego mózgu i układu nerwowego wydają się być zagrożeniem. Tak jak powiedział Bessel van der Kolk: ,,jeśli czujesz się bezpiecznie i kochany, Twój mózg jest otwarty  na  eksplorację, odkrywanie, zabawę i kooperację. Jeśli jesteś wystraszony i czujesz się niechciany Twój mózg skupia się tylko na radzeniu sobie z odczuciami strachu i opuszczenia” .  Nierozwiązana trauma z dzieciństwa powoduje, że podświadomie odgrywasz uczucia z przeszłości, w sytuacjach teraźniejszych – szczególnie w relacjach i związkach. Dlatego trudne, czy bolesne relacje są ważnymi lekcjami i uczą Cię, co jest jeszcze do uzdrowienia .

Jeśli w dzieciństwie dorastałeś w stresie, chaosie, nieprzewidywalności i Twoja matka (opiekun główny) była niedostępna emocjonalnie przez swoją własną traumę (choroba, problemy w związku, stres, śmierć partnera, nałogi, niepokój, depresja itd), to nie mogła być w pełni obecna, żeby dostroić się do Twoich potrzeb i uspokoić Twojego układu nerwowego– odczucie, że nie ma zagrożenia, bo matka jest zawsze obecna. Takie przeżycia powodują, że nie czułeś się w pełni kochany. Wewnętrzne rany wynikają z zakłóceń procesu tworzenia więzi i zazwyczaj mają źródło już w pierwszych miesiącach życia. Oczywiście dalsze etapy dzieciństwa w relacji z matką i ojcem również wpływają na rozwój Twojego mózgu i układu nerwowego. Takie doświadczenia z dzieciństwa powodują, iż bliskość emocjonalna i seksualna stają się zagrożeniem w dorosłości. Brakuje poczucia bezpieczeństwa, poczucia własnej wartości oraz zaufania. Pojawia się lęk przed odrzuceniem, co negatywnie wpływa na zdrową bliskość i ekspresję seksualną. Dlatego pojawiają różnego rodzaju dysfunkcje seksualne. Zapraszam na rozmowę z psychoterapeutą i seksuologiem klinicznym Dagmarą Piątek.

Styl przywiązania jest podświadomym modelem miłości Twojej i Twojego partnera, który mózg zakodował w relacji z rodzicem/rodzicami w dzieciństwie. Nadal podświadomie operujesz powielając znajome zachowania, które sabotują emocjonalny spokój w związku. Po prostu Twój mózg i układ nerwowy robią to za Ciebie. W związku zdecydowanie więcej czujesz niż myślisz. W dorosłości kochasz partnera według Twojego stylu przywiązania, który dzięki się na styl bezpieczny i pozabiezpieczny. Styl bezpieczny odnosi sukcesy w związku przez, między innymi, dobrze zintegrowane prymitywne i myślące części mózgu (Twoje reakcje emocjonalne nie są intensywne), wysokie poczucie własnej wartości, szczerość emocjonalną, okazywanie uczyć, umiejętność komunikacji itd. Style pozabiezpieczne są wynikiem dzieciństwa, w którym w jakiś sposób nie czułeś się bezpiecznie - emocjonalnie odrzucony,zaniedbany przez rodzica i takie same emocje i rany odczuwasz w związku romantycznym w dorosłości.  Podświadomie również  sabotujesz bliskość ze względu na Twoje deficyty z dzieciństwa w relacji z rodzicami. 

Leczenie holistyczne pozwala nam zadbać o zdrowie psychiczne i fizyczne w optymalny sposób.  Podstawowe filary zdrowia to sen, odżywianie i aktywność fizyczna. Jeśli te fundamenty będą zaburzone, to nie możesz cieszyć się zdrowiem psychicznym ani fizycznym. Jednym z tych aspektów jest mikrobiom jelitowy, czyli stan jelit - bakterie, które w nich zamieszkują i co się i w nich dzieje za sprawą Twojego odżywiania i oczywiście trybu życia, a dokładniej poziomu stresu (emocje) i jak sobie z nimi radzisz. To ma wpływ na inne sfery Twojego życia: odporność, zdrowie psychiczne, wydolność organizmu a nawet wygląd. Aż 90 do 95 procent serotoniny jest wytwarzanej w Twoich jelitach (w obrębie przewodu pokarmowego), a nie w mózgu. Serotonina jest kluczowym neuroprzekaźnikiem, który powoduje, że czujesz się dobrze, reguluje Twój nastrój i zapobiega depresji i zaburzeniom lękowym. Dlatego tak istotne jest optymalizowanie komunikacji między mózgiem a jelitami, bo jeśli ta komunikacja szwankuje, to zaczynasz odczuwać rożnego rodzaju zaburzenia nastroju i objawy somatyczne (IBS, SIBO, refluks itd.). Dzisiejszym gościem podcastu jest dietetyk kliniczny Martyna Kałuża. 

Kiedy dziecko jest odrzucone emocjonalnie przez rodzica, to czuje się samotne ze swoimi emocjami i nie jest w stanie sobie z nimi poradzić. Wówczas zaczyna drastycznie wzrastać poziom hormonu stresu, poważnie zaburzającego rozwój mózgu i układu nerwowego. Optymalnie funkcjonujący mózg i układ nerwowy są esencją naszego zdrowia psychicznego i fizycznego w życiu dorosłym. Wiemy z badań naukowych teorii przywiązania (attachment theory), że każde odrzucenie emocjonalne przez rodzica wzbudza ogromny protest u dziecka i wzrasta poziom złości i strachu. Odrzucenie emocjonalne aktywuje pokłady złości- nadaktywne ciało migdałowate i oś HPA – podwzgórze-przysadka- nadnercza. Wydziela się adrenlina, noradrenalina i kortyzol. Te wyparte emocje z dzieciństwa: strach, złość, frustracja, powodują, że tracimy w dorosłości swoją autentyczność. Brak bezpieczeństwa emocjonalnego w dzieciństwie prowadzi do wykształcenia mechanizmów obronnych: układ nerwowy wchodzi w ciągłą mobilizację (pobudzenie, lęk, fobie), immobilizację (depresja) lub  zamrożenie (silne emocje bez działania) .

Wielu z nas doznało traumy posiadania krytycznego rodzica lub rodziców. Takie zachowanie było konsekwencją tego, iż nasi rodzice byli wychowani w ciągłym trybie przetrwania: brak poczucia bezpieczeństwa emocjonalnego, wygórowane wymagania i obowiązki nieadekwatne do wieku rozwojowego, a przede wszystkim, brak okazywania ciepła i miłości – tzw. zimny chów. Badania wskazują, iż wyjątkowo krytyczni rodzice powodują, że dziecko nie może z autentycznością okazywać i odczuwać swoich naturalnych impulsów i emocji, ponieważ panicznie boi się reakcji rodzica. W ten sposób wykształcają się zaburzenia lękowe, stany depresyjne i finalnie niskie/zaburzone poczucie własnej wartości, z powodu tłumionych emocji, ale również skrzywionych przekonań o sobie, innych i świecie (błędne koło traumy). 

Zaburzenia lękowe mogą przybierać różne formy: lęk o zdrowie, ataki paniki, lęk społeczny, fobie, zaburzenia obsesyjno-kompulsyjne, zespół stresu pourazowego. Co ważne – ich odmiany mogą współwystępować u jednej osoby i pewne objawy mogą nasilać występowanie kolejnych. Dlatego tak ważne jest kompleksowe spojrzenie na proces leczenia, by zdrowsze ciało mogło wspierać Twój umysł w powrocie do równowagi. Skuteczna praca nad zaburzeniami lękowymi odbywa się na 4 poziomach: 1.FIZJOLOGIA-tolerowanie somatycznych objawów lęku, Dieta i ćwiczenia, Uspokajanie układu nerwowego.2. UMYSŁ- zapanowanie nad katastroficznymi myślami.3.EMOCJE-praca ze złością i smutkiem, regulacja emocjonalna.4.ZACHOWANIE-redukcja stresu, mniejsza zadaniowość, większa przestrzeń na odpoczynek, dbałość o granice i asertywność, praca z wzorcami z dzieciństwa. Jeśli jesteś zainteresowany moim kursem, jest on dostępny na stronie: https://magdalenapala.pl/kurs-2/

W dzisiejszym odcinku, wraz z moim gościem Dagmarą Piątek- psychoterapeutą i seksuologiem klinicznym będziemy poruszać temat jak więź z matką i opiekunem głównym wpływa na bliskość emocjonalną i seksualność w związkach. Bruce Perry—amerykański psychiatra i neuronaukowiec powiedział: ,, miłość i czuła opieka matki i opiekunów głównych są  fundamentem zdrowego rozwoju".  To co się wydarzyło w relacji z matką , kiedy byliśmy niemowlętami i małymi dziećmi ma ogromny wpływ na naszą zdolność kochania i bycia kochanym. Podstawą zdrowej więzi jest dostrojenie matki do spełniania potrzeb emocjonalnych (obniżanie stresu) dziecka. Kiedy byłeś niemowlęciem i małym dzieckiem, to najważniejszym aspektem rozwojowym był dla Ciebie kontakt z matką : niewerbalna komunikacja – spokojny glos, ciepły wzrok, przytulenie, obecność, pogłaskanie, uwaga,czułe gesty, zaangażowanie.Jeśli Twoja matka była w jakiś sposób niedostępna emocjonalnie, to wykształciła się więź pozabezpieczna. Wpływa ona na Twoje relacje w życiu dorosłym, a dokładniej na bliskość emocjonalną i seksualność. 

,,Świadome rodzicielstwo” to, przede wszystkim, stanie się dla siebie dobrym i wyrozumiałym rodzicem, co przekłada się na bycie świadomym rodzicem dla swoich dzieci.  Dorastając wiemy, że nasi rodzice są dla nas najważniejsi, również w dorosłości. To od rodziców uczymy się całego skryptu miłości, poczucia bezpieczeństwa fizycznego, ale również emocjonalnego, akceptacji siebie, radzenia sobie z przeciwnościami losu, konfliktami, wyzwaniami itd. Ten skrypt miłości przekazujemy później swoim dzieciom i jest on oparty na głębokiej więzi (ang. attachment). Więź jest szeroko studiowanym i badanym, najistotniejszym elementem  w relacji między dzieckiem i rodzicem. Praca nad swoją zaburzoną więzią z dz eciństwa pozwoli mieć dobrą więź z dziećmi, partnerami i innymi. 

Do tematu wzorców z dzieciństwa zawsze podchodzę dwutorowo: przede wszystkim, jest to powielanie zachowania rodziców w dorosłości, które Ci bardzo przeszkadzały, jak dorastałeś. Okazuje się, że kiedy wychodzisz z domu, to robisz dokładnie to czego najbardziej nie lubiłeś i nie znosiłeś w swoich rodzicach-zachowujesz się dokładnie tak samo wobec siebie oraz innych: szczególnie wobec dzieci i partnerów. Drugim aspektem jest to, że powielasz swoje mechanizmy obronne- wzorce, które się uaktywniają, jak wchodzisz w tryb przetrwania—czyli, kiedy Twój układ nerwowy czuje się tak jak w dzieciństwie (prymitywne części mózgu) i robisz to co robiłeś jak byłeś dzieckiem. Przykładowo ratujesz z poczucia winy, robisz za dużo dla innych, wycofujesz się z relacji- boisz się odrzucenia lub wręcz przeciwnie z lęku przed odrzuceniem zatracasz siebie w związku i kompletnie rezygnujesz ze swoich potrzeb. Tak jak powiedział australijski coach, Matthew Kelly: zadaj sobie pytanie: ,,co musiałeś zrobić w dzieciństwie, żeby otrzymać miłość” i to jest twój kontrakt miłości, który niesiesz ze sobą przez swoje dorosłe życie. W ten sposób stworzyły się Twoje uwarunkowania- podświadome wzorce z dzieciństwa. Dla Twojego mózgu te wzorce są tak znane i tak głęboko zakorzenione w Twojej podświadomości, że na ślepo je powtarzasz— niewerbalna prawa półkula mózgu, która z logiką nie ma nic wspólnego. Dlatego tak ważna jest systematyczna praca nad sobą, która przynosi uwolnienie i przerwa cykl wzorców. 

Stres pojawia się w sytuacji, kiedy Twoje obowiązki przerastają  Twoje zasoby. Kiedy jesteś w ciągłym trybie stresu, czyli w trybie ,,walcz lub uciekaj” lub zamroź się, to Twoje prymitywne części mózgu—mózg gadzi i mózg emocjonalny przejmują kontrolę i wówczas wchodzisz w tzw. tryb przetrwania. W tym trybie wyłącza się myśląca część mózgu – ta część, która jest spokojna, empatyczna, potrafiąca na spokojnie zaplanować i zrozumieć siebie i drugiego człowieka. Dodatkowo oś stresu—podwzgórze  przysadka i nadnercza staje się przestymulowana. To powoduje, że proces allostazy jest zaburzony. Allostaza oznacza balans i równowagę w Twoim organizmie (osiąganie stabilności środowiska wewnętrznego)—doregulowanie  organizmu, tak aby dostosował się do zmieniających się okoliczności. Nadmiar stresu wywołuje tzw. obciążenie allostatyczne, co zaburza proces homeostazy— stanu równowagi naszego organizmu. Stres jest również czynnikiem aktywizującym nierozwiązane traumy z dzieciństwa i prowadzi do stanu ciągłej mobilizacji układu nerwowego (pobudzenie/zaburzenia lękowe) lub immobilizacji (zamarcie/stany depresyjne). 

Czym tak naprawdę jest świadoma męskość?Myślę, że idealnie to ujął w podcaście mój gość Michał: powinnyśmy re-definiować męskość jako nieunikanie emocji, umiejętność przyznania się do swoich słabości i dostępność oraz odwagę we wspieraniu siebie i innych. Podczas naszej rozmowy poruszamy tematy takie jak-styl przywiązania obojętno-unikowy wynikający z poważnego zaniedbania emocjonalnego w dzieciństwie. Podpowiadamy jak nauczyć się nie unikać swoich emocji i umieć żyć prawdziwie ze sobą, również w relacjach. Ten podcast będzie również dobrym źródłem wiedzy dla wszystkich: zarówno kobiet i mężczyzn, którzy uciekają od siebie i od swoich emocji. 

Uzależnienia dotykają wielu z nas. Dr Gabor Maté podkreśla, że zawsze należy zadać pytanie: jak ból emocjonalny doprowadził osobę do uzależnienia, a nie dlaczego jest uzależniona? Dlaczego ciągle szukasz czegoś na zewnątrz siebie, żeby dać sobie ukojenie i wypełnić ogromną i bolesną pustkę, która się w Tobie znajduje? To jest niestety błędne koło, ponieważ to co jest na zewnątrz nigdy nie wypełni tego bólu w Twoim wnętrzu.  Tak naprawdę nie wiesz czego potrzebujesz i co powoduje, że musisz znieczulać to co jest w Tobie tak bolesne. Jeśli wejdziesz głębiej, to zauważysz, że ten ból tkwi w Twoim dzieciństwie i to co Twój mózg i układ nerwowy zarejestrował w tym krytycznym dla Twojego rozwoju okresie i dlatego czujesz się źle sam ze sobą. 

Zaburzenia lękowe to kompleksowe zaburzenia. Według amerykańskiego naukowca i klinicysty dr Bourne—autora licznych książek , który od 20 lat specjalizuje się w leczeniu zaburzeń lękowych i był dyrektorem Centrum Leczenia Lęków w Kalifornii, na wyksztalcenie zaburzeń lękowych składają się cztery płaszczyzny: fizyczna/fizjologiczna (odczucia w ciele, funkcjonowanie układu nerwowego, jak stres zaburza ten rytm homeostazy i balansu miedzy układem współczulnym i przywspółczulnym, ), mentalna (myśli) , emocjonalna (wyparcie emocjonalne smutku i złości), oraz behawioralna- Twoje wzorce (typ osobowości A—zadaniowiec, perfekcjonista, nieumiejętność ustalania granic, brak asertywności, nieumiejętność odpoczywania i redukowania stresu). Nie potrafisz zadbać o siebie i ignorujesz symptomy ciała, że jesteś przestymulowany i przebodźcowany. Tak jak powiedział dr Gabor Mate w książce: ,, Kiedy ciało mówi nie” skutki ukrytego stresu-- ,, jeśli nie zwracasz uwagi na sygnały emocjonalne, Twoje ciało  mówi: okay, tutaj są fizyczne sygnały—jeśli tez nie będziesz na nie zwracał uwagi będziesz miał poważne problemy”.  Dlatego nie ignoruj tych symptomów i wróć do siebie :)

Rozstania i strata są ciężkimi lekcjami życiowymi, które uczą Cię tak wiele o sobie: o swoich deficytach, ciemnych stronach, destrukcyjnych wzorcach czy lęku. Często te lekcje pozostawiają ogromny ból i pustkę. Złamane serce bardzo boli. Bolące serce to tak naprawdę zmiany fizjologiczne w ciele. Żałoba po rozstaniu jest emocjonalnie destabilizująca, a nawet traumatyczna i może prowadzić do długoletnich problemów emocjonalnych, a nawet do chorób fizycznych. Natomiast, jeśli rozstanie jest odpowiednio przepracowane, to może być prawdziwym źródłem wewnętrznej przezmiany, uzdrowienia swoich ran z dzieciństwa i siły. 

Wielokrotnie chcesz coś zmienić w swoim życiu: wyrównać destrukcyjne zachowania i wprowadzić nowe nawyki. Pomimo szczerych intencji wracasz do punktu wyjścia. Ten podcast pomoże Ci zrozumieć dlaczego tak się dzieje, w oparciu o badania naukowe z dziedziny neuronauki, neurobiologii i psychofizjologii. Dowiesz się również jak możesz ułatwić sobie proces zmian i jakimi narzędziami się posługiwać, żeby być prawdziwą wersją siebie.